فانوس زاگرس؛
به قلم دکتر عبدالنبی انصاری کاندیدای انتخابات در بویراحمد و دنا
پروسه تغییر یکی از استراتژی های بشری است که می تواند بادر نظر گرفتن ریسک های کنترل شونده ، شرایط موجود را به وضع خود نزدیک کرده به شرطی که این خواست براساس فرایندهای پیشرو اتفاق بیفتد و میل قدرت آن را با دایره اعضاگرایی و کلیشه ای غالب بر امری نکشاند .
این پروسه تغییر گاها در عالم سیاست هم خودش را نشان م
یدهد . در جناح ها حزب ها و از همه مهمتر آدم ها ، این تغییر در ذات خود ممکن است در گام اول روی خوشی نشان ندهد اما با تطبیق دادن خود با شرایط در آینده به سهولت می گراید . در این مابین احزاب ، جناح ها و آدم هایی هستند که در بطن قضیه و در اصل ثابت بوده ، هستند و خواهند ماند ، این دسته گاها به ورطه افرط کشیده می شوند زیرا نمی توانند خود را با شرایط موجود وقف دهند و آرمانهایشان در مقابل اهرم های نوین ممکن است دستخوش تغییر و خطر شوند برای همین اولین حربه ای که از آنها سر می زند رویارویی و تقابل بین خود و ضد خود است .
برای روشن شدن بهتر مساله افراطی ها و ثابتی ها که مخالف سرسخت تغییر هستند به چیزی جزمنافع خود فکر نمی کنند و این تنها دلیل روشن مخالفت آنهاست . اصولگرایی افراطی که ریشه در تحجر دارد همیشه سعی می کند با جریان پیشرو و آوانگاری و اصلاح طلبی مخالفت می نماید .هستند انسانهایی که تا همین دیروز اصولگرا بوده و یکباره و طبق نتایج شخصی به تظاهر خود را یکی از رفرسیم و اصلاح طلب معرفی می کنند و این شائبه را برای دیگران به وجود می آورند که چقدر انسانیت را می توان به لبه پرتگاه برد .
همین آدمهایی که ادعای تغییر و اصلاح طلبی می کنند ، چیزی را در گذشته خود پنهان می کنند که تعارض موجود را بوجود می آورند . این تعارض می تواند یکی از آسیب های اجتماعی باشد و فرهنگ تظاهر نشینی و کثیف نمایی را بوجود می اورند . حمایت از گروه و انسانهایی که خود بزرگترین دشمن مردم هستند نمونه واضح مردم ستیزی است .
اینگونه ، اعتماد مردم نسبت به به فرایندهای تغییر سالم هم از بین می رود و جریان با تاخیرات بسیار و هزینه های بالا انجام می گیرد .وقتی میبینید جبهه اصولگرایی با همه شعارهای مردمی اش جایی برای باز کردن تفکراتشانبین مردم ندارند به ناچار وابستگی تظاهرمند خود را به اصلاحات و رفرم خواهی نشان می دهند و خود را در قالب اصلاح طلبی تعریف می کنند .
چه بسا که در این تظاهر زودتر از آنچه که فکرش را کرد شکست می خورد ، به طور مثال در همین انتخابات کسانی هستند که برای آنکه رأی مردم را به سمت خود بکشانند خود را با جریان رنگین مردم همسو می کنند در صورتی که در باطن و اصل هیچ شباهتی با تفکرات مردم ندارند و فقط رأی مردم رابه تباهی می کشانند . حلقه قدرت و میل به تسلط بر دیگران نقطه مقابل اصلاح گران است که دیدی باز و قدرتی را در دیدگاه مردم تعریف می کنند .
حال سوال اینجاست که این متظاهران که هچ نشانی از تفکرات مردم در وجودشان نیست و کمتر اعتقادی به رأی مردم دارند اما خود را به هر دری می زنند تا رأی مردم را به نفع خود و قدرت مطلقه شان رقم بزنند تا چه زمانی می خواهند این تظاهر افشا شده را ادامه دهند ؟ زیرا مردم دیگر خود یک تحلیل گر به تمام معنا هستند که هر پدیده ای را به خوبی تجزیه و تحلیل می کنند . سوابق و کارکرد آدمهای متظاهر و اصولگراهای افراطی کاملا مشخص است و جای هیچ گونه شبهه ای را برای مردم نمی گذارد . آدم هایی که فقط منافع خود رادر دوام خود و جناح خود در قدرت می دانند و قدرت را اینطور برای خود تعریف می کنند ، قدرت بدون مردم .
