فانوس زاگرس؛
عدالت محیط زیست سالهاست که در قید حیات نیست!
به قلم شهرام نوروزی
مردم و مسولین فکری بکنید این خاک ماس! به فریاد محیط زیست برسید….
تا در طلب گوهر کانی کانی
تا در هوس لقمه نانی نانی
این نکته رمز اگر بدانی دانی
هر چیز که در جستن آنی آنی (مولانا)
آتش سوزی های متعدد و مستمر در طبیعت و محیط زیست سرزمینمان اگر عمدی نباشد(که امیدوارم چنین نباشد) نشانه بی توجهی مفرط ما مردم و مسولین و خصوصا مامورین امنیتی و پاسبانان ایران زمین است که در هر حال فرقی نمی کند.
“حرمت حیات را پاس بداریم”
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﻃﻮﻓﺎﻥ ﺷﻦ ﺩﺭ منطقه خودمان و دیگر نقاط کشور ﻣﯽ ﮔﺬﺭﺩﻭﺣﺸﺘﻨﺎﮎﺍﺳﺖ؛ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎﯼ ﻣﺮﺩﻡ ﺯﯾﺮ ﺷﻦ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ؛ ﻣﺮﺩﻡ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﺑﯿﻤﺎﺭﯼ ﺭﯾﻮﯼ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﻭ …… ﺁﯾﺎ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺧﺒﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ؟
ﻫﻤﻮﻃﻨﺎﻥ ﻣﺎ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﻨﺠﻪ ﻧﺮﻡ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ؛ ﺁﻟﻮﺩﮔﯽ و گرما ﺑﻪ بالاتر از مرزﺍﺳﺘﺎﻧﺪﺍﺭﺩ ﺭﺳﯿﺪﻩ ﺍﺳﺖ؛ ﻣﺮﺩﻡ ﺁﺏ ﻭ ﻏﺬﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ؛ ﺁﯾﺎ ﻧﺒﺎﯾﺪﺑﻪ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺣﺴﺎﺱ ﺷﻮﯾﻢ؟ ﺁﯾﺎ ﻧﺒﺎﯾﺪ فهمید ﮐﻪ ﺧﺸﮏﺷﺪﻥ دریاچه هاﻭ تالاب ها و هزاران دلایلﺧﺸﮑﺴﺎﻟﯽ ﺷﺪﯾﺪ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﻣﻮﺟﺐﻧﺎﺑﻮﺩﯼﻗﺴﻤﺘﯽ ﺍﺯ کشور ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ؟
در گذشته شکار یک شغل و محلی برای درآمد برخی افراد بود ولی امروز، عموماً چنین چیزی وجود ندارد و یا اگر هم باشد بسیار نادر بوده و دیگر شغلی به نام شکارچی وجود رسمی ندارد.
آن چیزی که قابل تامل هست این است که همه ساله تعداد زیادی، بدون آنکه نیازی به شکار داشته باشند، صرفاً برای تفریح و خوردن گوشت شکار،مجوز شکار می گیرند و به جان طبیعت و حیوانات می افتند!
می توان گفت که اکثر کسانی که مجوز شکار می گیرند به دنبال تفریحی به نام کشتن حیوانات هستند،آن هم در شرایطی که ذخایر زیستی در معرض تهدید های جدی قرار دارد و بیم آن میرود که بسیاری از گونه های جانوری و گیاهی در آینده ای نه چندان دور، بطور کامل منقرض می شوند بطوریکه که شاید فقط نام این حیوانات و گیاهان را بتوان در کتابها خواند و حسرت خورد.
برگ سبز شکارچیان زمینه ساز سو استفاده هایی مانند شکار گونه های ممنوع یا شکار بیش از حد مجاز است هر چند حتی در صورت بر چیده شدن بساط غیر انسانی صدور مجوز شکار، نبرد متعرضان به طبیعت و محیط بانان پایان نمی یابد و همچنان عدهای فرصت طلب وجود خواهند داشت که متکبرانه به جان طبیعت بیفتند.
صدور بی رویه مجوز اسلحه های شکاری و همچنین تردد بیش از حد افراد در مناطق حفاظت شده و حتی صعبالعبور و با دسترسی مشکل و عدم رعایت در روشن کردن آتش، جان محیطزیست را می گیرد.
حال می طلبد دستگاه های مسول آموزش لازم نسبت به محیط زیست و نحوی استفاده از اسلحه ها به شکارچیان، طبیعت گردان و نوع رفتار و رعایت الزامات ایمنی در کوهستان را به اقشار مختلف جامعه بدهند.
شکار گونه های جانوری و گیاهی و عدم رعایت ایمنی کوهستان و دشت ها و طبیعت زیبای سرزمین موجب شکنندگی و از بین رفتن اکوسیستم می شود، لذا باید در این حوزه مراقبت جدی کرد.
تهدید جدی محیطزیست شامل عوامل متعددی است که از جمله آن میتوان به روشن کردن آتش و استفاده از دخانیات خصوصاً در فصل تابستان و شدت گرمای فراوان و خشک بودن زمین و نبود رطوبت کافی و همچنین مجوز های اسلحه های شکاری و عدم آموزش مناسب حتی برای طبیعت گردان است، نبود امکانات و تجهیزات لازم برای مقابله با سوانح و حوادث محیط زیستی نیز مزید علت شده و میشود.
بعنوان مثال در بعضی از خانه ها چندین عدد اسلحه شکاری وجود دارد که این خطر بزرگی برای نابودی گونه های جانوری است، نیاز هست در این برهه ی زمانی و با توجه به تهدیدات فراوانی که قلب محیطزیست زیست ایران (رشته کوههای البرز و زاگرس) را نشانه گرفته، باید فرصت بازتوانی و جبران را به این طبیعت خدادادی داد.
حفظ ذخایر ژنتیکی یکی از مهمترین نیاز های محیطزیست است که باید به آن بیشتر از گذشته توجه لازم شود.که موفقیت کامل و درست در این حوزه جز با کمک مردم محقق نخواهد شد.
یک کشور شاد و پرآب و زیبا داریم، پندار نیک، گفتار نیک، کردار نیک سر لوحه زندگی مان بوده و دعای مان این بود که ایران عزیزمان از دروغ و خرافات و خشکسالی به دور باشد، حال با این پتانسیل ها و نیرو های توانمند این همه جهل و ظلم در محیط زیست را به تماشا نشسته ایم، شاید حق با محیط زیست باشد.
امیدوارم که حس همکاری و مهربونی در انسانها نسبت به همدیگر و حیوانات و گیاهان و محیط زیست سرزمینمان بیشتر و بهتر بشه، بحرانها خیلی وحشی تر و دنیا گیرتر شده اند، تنها از طریق دوستی و محبت و صلح و اتحاد میشه پیشرفت کرد.
با امید به فرداهای بهتر
سپاس از جناب مهندس نوروزی کە همیشە توجە ویژەای بەمسالە اصلی امروز جامعه جهانی که نه جنگ و خون ریزی و خشونت و تفرقه افکنی، بلکه محیط زیست است داشته اند.
زیست کره ما درحال مواجهه با چالش مخرب بزرگی است که طی چنددهه اخیر دارد نتیجه چندمیلیاردسال تکامل و سازگاری و گونه زایی را به سمت قهقرا و نابودی میکشاند.
از سویی همین روند قهقرایی درزمانی نه چندان دور قطعا دامن جامعه بشری را خواهد گرفت. ولویتهای جامعه باید بسرعت به سمت مولفه های محیط زیست و پاسداشت آن رهنمون شود. وظیفه همه آگاهان جامعه اقدام سریع و آگاهسازی بخش غافل جامعه ست.
شاید بتوان به لطف این آگاهسازی گامی برداشت تا دیرتر و نقطه برگشت ناپذیر فرانرسیده است.
با سلام به نگارنده محترم مهندس نوروزی
حقیقتا مطالب پر باری بود؛انشااله همه ما توجه بیشتری به طبیعت اطراف خود داشته باشیم و بتوانیم آن را برای نسل آینده حفظ کنیم