محمد طولابی:
زنان زاگرسنشین، با سربندهای رنگارنگ «گلونی» و «لچک»، فراتر از نمادی از زیبایی و اصالت، حاملان فرهنگی غنی هستند که اقوام لر، لک و کُرد را در تار و پود تاریخ و هویت مشترکشان به هم پیوند میزند. این پوشش سنتی، که نقوش آن از گلهای دلانگیز طبیعت و طرحهای الهامگرفته از آثار باستانی ایرانزمین جان گرفته است، تنها یک حجاب ظاهری نیست، بلکه بازتابی از نجابت، پاکدامنی و ارزشهای اخلاقی است که در تار و پود فرهنگ این مردمان ریشه دوانده است.
طرح و نقشهای «گلونی»، که اغلب با دقت و ذوق هنری زنان زاگرسنشین بر آن نقش میبندد، خود قصهای از پیوند عمیق با طبیعت و ارج نهادن به میراث کهن ایران را روایت میکند. این نقوش، از شادی و سرزندگی گلهای وحشی گرفته تا ابهت و قدمت نقوش برجسته طاق بستان و قلعه فلک الافلاک و تخت جمشید و دیگر آثار باستانی، هویت بصری منحصربهفردی را به این سربند میبخشد. از منظر روانشناسی، این رنگها و طرحهای شاد و پرمعنا، حس شادمانی و امیدواری خاصی را در فرد ایجاد کرده و به مثابه یک لوح سیار، هویت فرهنگی، آثار باستانی و قدمت دیرینه این سرزمین را منتقل میکند.
فرهنگ مشترک، از جمله این پوششهای اصیل، زبانهای نزدیک، موسیقی، آداب و رسوم و باورهای کهن، باعث شده است تا اقوام لر، لک و کرد، حس عمیقی از نزدیکی و همبستگی را تجربه کنند. این اشتراکات فرهنگی، آنها را به مثابه عضوی از یک خانواده بزرگ در منطقه زاگرس معرفی میکند و دشمنان وحدت ملی را در ایجاد تفرقه ناکام میگذارد.
«گلونی» و «لچک» به عنوان نمادهای بارز این اتحاد فرهنگی، روایتگر داستانی از اقتدار، زیبایی و اصالت زنانی است که با حفظ حریم و کرامت خویش، در تاروپود جامعه حضور فعال دارند. این پوشش، زبان بصری مشترکی است که پیوند ناگسستنی میان این اقوام را یادآوری میکند و یادآور این نکته است که اتحاد فرهنگی، قویترین سپر در برابر تفرقههاست.
اقوام لر، لک و کرد، با تکیه بر این میراث گرانبها و با درک قدرت همبستگی فرهنگی خود، همچون سدی استوار در برابر هرگونه تلاش برای ایجاد شکاف و تفرقه ایستادهاند و این اتحاد، سرمایهای ارزشمند برای آینده این سرزمین کهن
✍محمدطولابی روزنامه نگار
تقدیم به زاگرس نشینان لرستان ایلام کرمانشاه
