آفتابه لگن هفت دست، شام وناهار هیچ
تراژدی رتبه بندی (برجام فرهنگیان)
سید باقر خرمی ؛
باور کنید نوشتن درباره موضوع رتبه بندی فرهنگیان آنچنان دردآور ، عامیانه و کلیشه ای گردید که اگر عطایش به لقایش بخشیده شود بهتر از عذاب و استرسی ست که در یکسال اخیر وارد فضای فرهنگی جامعه شده است. هرروز دست نوشته ها، دلنوشته ها، پیش نویس ها، جدول ها، آمارها، مصاحبه ها و … در باب این موضوع در فضای مجازی و حتی سیمای ملی دست به دست می شود و تصور قاطبه مردم در کوچه بازار و مجالس شادی و شیون چنین است که دولتیان مدام به انبان فرهنگیان اسکناس می ریزند و این امر بخشی از تعادل فرهنگی جامعه و خانواده ها را نابه سامان نموده است.
انگار می خواهند به فرهنگیان آب حیات بنوشانند و عمرجاودانشان ببخشند که اینگونه سیم کشی کرده اند و به گوش خرد و کلان رسانده اند.
درسکوت خبری، چندین دستگاه و سازمان در همین یکی دوسال اخیر افزایش حقوق رضایت بخش داشته اند و هیچ رسانه ای آن را پیراهن عثمان نکرده است ( شکل درستش هم همین بود)
حال چرا از رتبه بندی بدون آنکه اجرایی شود داستان ها و سریال ها ساخته اند، پرسشی بی پاسخ است.
رتبه بندی فرهنگیان مصداق این ضرب المثل رایج زبان فارسی است که : *آفتابه لگن هفت دست، شام و ناهار هیچ*
رسانه های ملی و بومی، اخبار قوای مقننه و مجریه را آنچنان بر سر هرکوی و برزن و میان هر قشر و صنف اعم از بقال ، بزاز ، خباز و … جار زده اند که هیچ ایرانی مسلمان، مسیحی، زرتشتی و … را در این باب بی خبر نگذاشته اند. تا توانسته اند بر این طبل مجوف کوبیده اند. هزاران نفر در هزاران ساعت نشسته اند و هر مقامی برای مقام بالاتر از خویش گزارش رنگین داده و می دهد .
حال پس از این همه شیپور و سرنا زدنهای خبری همه روزه و حذف مهمترین درخواست فرهنگیان یعنی همان اجرای حداقل ۸۰ درصد همترازی هیات علمی دانشگاه که روح رتبه بندی به شمار می رفت، متن آیین نامه را به گونه ای سفت و سخت و پولادین طراحی نموده اند که دریافت امتیازات لازم برای کسب رتبه مربوط، به یک فتح بزرگ می ماند.
حال که یال و دم و اشکم شیر رتبه بندی را زده اند، آیین نامه را نیز به گونه ای طراحی نموده اند که با تحلیل ها و انتظارات حداقلی همکاران فاصله بسیاری دارد. به عنوان نمونه: امتیاز سرپرستی یک گروه ورزشی، تربیتی و … را که نهایتا در چند روز صورت می گیرد نسبت به امتیاز مدرک کارشناسی که حداقل چهار سال به درازا می کشد برابر و حتی فراتر آورده اند.
آیا این امر ناداوری و بی انصافی تلقی نمی شود؟؟
آیا می توان با اینگونه آیین نامه ها راه به مقصد برد و انگیزه را به میان فرهنگیان بی انگیزه و نگران برگرداند؟؟؟
هر چند گویند:
گوش اگر گوش تو و ناله اگر ناله من
آنچه البته به جایی نرسد فریاد است
اما ما امیدوارانه به شعر مشهوری که در جلسات شورای اداری به شکل نادرست خوانده می شود، بسنده می کنیم:
خدایا چنان کن سرانجام کار
تو خشنود باشی و ما رستگار
سید باقرخرمی_ دبیرادبیات فارسی شهرستان لنده
فروردین ۱۴۰۱
