از گذشته بیاموزیم ولی درگذشته نمانیم
محمود منطقیان ؛ این سخن حکیمانه ای است که “گذشته چراغ راه آینده است”
بنابر این گذشته ی خود و جامعه خویش را دیدن و از آن تجربه آموختن و درس گرفتن کاری درست و پسندیده و مفید است،لیکن در یاد و خاطره شکوه و یا تلخی ها و ناکامی های گذشته ماندن و زندگی حال و آینده را نادیده گرفتن و از یاد بردن ،درست و پسندیده و خردمندانه نیست.
هرنسلی باید با مقتضیات و نیازهای زمانه خود زندگی کند.بایسته است که ازگذشته و زندگی گذشتگان درس آموخت و زندگی حال و آینده را دگرگون کرد و بهتر ساخت،به گونه ای که با کاروان زمان پیش برویم و از کاروان تمدن بشر عقب نمانیم.
درس گرفتن از گذشته و تاریخ مفید است و ما را از تکرار اشتباهات باز می دارد و بینش ما را به روی زندگی باز می نماید،ولی گذشته گرایی و در گدشته ماندن، ولو به گذشته ها بالیدن و افتخار کردن نا پسند است و سبب درجا زدن و بازماندن ما از یک زندگی بهتر می شود.
باید ایمان بیاوریم و باورکنیم که زندگی بهتر ، فراوانی و رفاه، صلح و آرامش، شاد و آزاد زیستن،حق همه ما و دیگر انسانهاست و برماست که این حقوق طبیعی و خدا داد را بخواهیم و با کار و تلاش به دست آوریم.
اگر در گذشته ها زنان و مردان ما در فقر و سختی و رنج می زیستند،دلیل نمی شود که نسل امروز و فردای ما هم مثل گذشتگان زندگی را بگذرانند.بهتر است که گذشته گرا نباشیم و در گدشته ها نمانیم و به زندگی امروزی و بهتر که حق همه ماست بیندیشیم و این را خوب بدانیم که:
” یک جامعه نا آگاه که مردمش از حق زندگی خود بی خبر است و آن را نخواهند و در سختی و روزمرگی زندگی می گذرانند،محکوم به بد بختی و عقب ماندگی و واپسماندگی است.”
