سیاست و اخلاق در یک اقلیم نمی گنجند
امیر محبی فر ؛ بی شک وارد شدن در وادی سیاست، پرتگاه و سقوطی شتابان به عمق دره ای است، که انتهای آن ذبح اخلاق انسانی است و هر چه انسان مساعی و همتش در دوری گزینی از سیاست بیشتر باشد به همان اندازه در تعالی و رشد اخلاق انسانی موفق تر است.
در حقیقت ذات سیاست با قدرت طلبی و سلطه جویی عجین است و در حب قدرت و برتری جویی ،اخلاقیات و ارزشهای انسانی محلی از اعراب ندارند.
البته نباید از نظر دور داشت که سیاست منهای اخلاق به طور عام و فراگیر نیست، بلکه میتوان گفت معدود افرادی نیز وجود داشته و دارند که دنیای سیاست و قدرت آنها را مست نکرده و پایبندی به اخلاق و ارزشهای انسانی را در عین جلوس بر اریکه قدرت حفظ کرده اند ،اما باید گفت این دسته از سیاسیون بسیار کمیاب و نادر هستند.
پرهیز از سیاست زدگی و دوری از عالم سیاست مصونیت انسان را از سقوط و انحطاط اخلاقی در پی دارد.
ورود به عالم سیاست انسان را ناگزیر به تن دادن و پذیرش یا رد مواردی ناصواب یا صواب میکند که در آن خواسته حزب و جناح بر خواسته ی آنچه مطابق با ارزشها و اخلاقیات باشد ،تفوق و ارجحیت می یابد و اینجاست که انسان در خطر سقوط ارزشهای اخلاقی قرار می گیرد.
به هر روی اخلاق و سیاست دو مقوله متضاد و نافی همدیگرند که جمع آنها جمع نقیضین است و در یک اقلیم نمی گنجند.
