“سهراب رستم کش”

فانوس زاگرس؛

به قلم بهنام محمدپور

مهیای خواب بودم که فایل صوتی سخنان سهراب علیزاده را دریافت کردم .ساعت
از یک گذشته بود ،گوش دادم و دیگر خواب به چشمانم میهمان نشد.ترسیده بودم
و البته کمی هم خشمگین و بسیار اما شرمگین .
برآن شدم که چیزی بنویسم ،اما احساس ناخوشایندی هم از بابت زیرورو کردن
انبان پراز توهین و پرخاش و دشنام ،داشتم.شاید یادآوری این حجم از پرخاش
و هیاهو برای بسیاری تلخ و گزنده باشد.با این همه ،چند نکته را به پیشگاه
تان به نیت ترمیم و تسلای خاطر و دل رنجدیدگان و اهل درد و دغدغه ،عرضه
می دارم.
سهراب را پیش از این هم دوستانه گفته بودم که نمی زیبد تو را که هر روز
به رنگی درایی و چون یهودای سرگردان هر دم به پابوس آستانی سر بسایی و
قبله ات را هر بامداد و شامگاه به سویی بسازی .
گفته بودم که می توان با نیشتر نقد به دوستان هم فکربزنی و راه را بنمایی
و از قامت اصلاح طلب دیروز به ناگاه در پسین گاه شولای محافظه کاری
نپوشانی که چنین تغییر مدام نه در خور اهل ادب است و نه روش خردمندان
.گمان من البته چنین بود و بغایت این گمان من در وادی اشتباه و ندانستن
بود.
ایشان اما از همه ی دایره های خیال من یعنی خردمندی و متانت و ادب و
فرهیختگی ،تو گویی بیرون زده و بر طبل حلبی بی قوارگی این ردا به قامت
چنان محکم کوبید که سخنان سراسر خالی از ادب و منطق و متانت دیروزش ،هوش
از سر همه برد و انگشت ها گزیدن را کار رایج کرد.
نمی توان باور کرد که این از دهان و بیان مردی در می آید که کباده سنگین
ادعای ادب و دانایی و استقلال رایش را هیچ یلی و رستمی کشاندن نتوانستی
کرد.
افسوس و دریغ که این پرخاش ها به همه به ویِژه قشقایی در کنام شیران
قشقایی روی داد و ایشان چون جوانی ناپخته و رهیده از مکتب و معلم هر چه
نامربوط بلد بود بیرون داد و به شرف و بزرگی قشقایی چنان سبکسرانه و خیره
سرانه تاخت که البته متانت قشقایی ها بود که ایشان بی مهار چنین گستاخی
کرد.
من از همه ی مردان و زنان قشقایی پوزش می طلبم.
ایشان البته در لفافه به حقیقتی وزین اعتراف کرد ،آن جا که قشقایی ها را
به خاطر نپذیرفتن نامزد محافظه کاران که البته همزبان شان بود ،به باد
توهین گرفت .
سهراب رستم کش و پرخاشگر چه بی محابا بر سمند تازی توهین سوار بود که
قشقایی را به خاطر رای ندادن به نامزد جدید ایشان به شدید ترین شکل ممکن
نواخت و نشان داد چون برادر نو محافظه کارش جرج بوش بر این باور است که
هر که با ما نیست دشمن ماست و باید کوبیده شود.
ایشان از محمود دولت آبادی بزرگ و کلیدر گفت .سهراب خان جناب دولت آبادی
اکنون چون تو در دهه ی سی و چهل نمانده است.شما ندانسته با ادبیات
کمونیست های آن عصر از کلیدر می گویی .
اما روش و مرام شما هیچ به دگر دیسی فکری امروز دولت آبادی نزدیک نیست و
همان ادبیات گذشته را چون فسیل متعلق به عصر یخبندان چسبیده ای و سیلی به
مرام امروز دولت آبادی می نوازی.
دیشب به یاد بزرگانی افتادم که در ائبیات این ملک ستاره اند و تو ادعای
شاگردی شان داشتی و بسیار بر نام بزرگانی چون جلیل تجلیل و شفیعی کدکنی و
دوست مشترک مان حسن بهرامی ،تاسف خوردم .
در قاموس هیچ بزرگی از ادبیات این دیار چنین پرخاش گویی و یاوه سرایی و
چماق کشی و قداره بندی ،واژه ای یافت می نشود.
تو چونان سردار خونریز مغول بر درگاه مسجد بلخ و نشابور و بخارا ایستاده
بودی و حضورت را عذاب خدا می گفتی و بر قشقایی تاسف می خوردی که وصله ی
نچسب نامزدت به دلشان نمی چسبد و خوب از خجالت شان درآمدی.بله صدایت چه
خوب مانند قداره بندان بود و ادبیات پارسی و عارفانش با نهیب مشت هایت و
توهین هایت در گوشه گور کز کرده بودند و همه اوراق ادب شستند و سر به
بیابان نهادند .
خسته نباشی دلاور خدا قوت پهلوان .
هشتم اسفند می آید و همه در کنار هم می خرامند و تو اما تمام دار و ندار
خویش از ادیبی و روشنفکری به هیچ فروخته ای و متاعت دیگر خریداری ندارد.
به کجا چنین شتابان ؟