راه نجات آموزش و پرورش رفتن وزیر و تغییر مدیریت است
به قلم علیرضا کفایی
آموزش و پرورش ایران نزدیک به دو دهه و از دوران اصلاحات که آقای مظفر سکان مدیریت این وزارتخانه را در دست گرفت تا کنون با مشکلات فراوان در سطوح مدیریتی از صدر تا ذیل روبرو بوده، مدیرانی ناتوان و بی تجربه و گوش به فرمان و وزیرانی که از خود نتوانسته اند مدیریتی شایسته ارائه دهند و بیشتر مامور اجرا اوامر و نواهی بوده اند.
تحول خاصی در حیطه آموزش و پرورش نداشته ایم؛ بجز مواردی در زمان تصدی دکتر نجفی هم در رابطه با حقوق معلمان و تغییراتی در سیستم آموزشی و در زمان دکتر حاجی نگرش باز و تحول در سیستم مدیریتی و شایسته سالاری و توجه به رویکردهای نوین در آموزش و پرورش که هر دو با محدودیتها و کارشکنی روبرو بودند و آنچنان که باید نتوانستند تحول ایجاد نمایند.
پس از این دو وزیر، آموزش و پرورش با مشکلات و بیماری در درون سیستم مواجه شده و وزیران بعد و مدیرانی که منصوب کردند بر شدت بیماری و حاد شدن مشکلات افزودند.
این روزها که وزیر فقط به حرف! بسنده می کند و او هم یاد گرفته وعده دهد، در کنار این ناشایستگی ها در برابر موضوعی نه چندان مهم؛ پلیس را به یاری می طلبد و فی الفور حکم می دهد که دشمن وارد شده، گیریم که همینگونه باشد، در وهله اول نشان دهنده افتضاح مدیریتی خود وزیر است و فراخواندن پلیس یعنی مفتضح تر کردن خود.
از آن بدتر آقای مطهری نایب رئیس مجلس احساساتی شده و خواستار عزل مدیران مدرسه می شود، مانده ایم با این نوع وزیر و وکیل چگونه می خواهند با آمریکا مقابله کنند؟ اگر تصمیمات کلان کشوری اینگونه باشد وای بر حال ملت.
از همه اینها بدتر این است که وزیر می گوید راه نجات دانش آموزان برپا داشتن نماز است. مظلوم تر از نماز نیافته و یا برای خودشیرینی و یا برای فرار از سوال و جوابها ریاکاری را پیش گرفته، مسلم است که نماز راه نجات است اما اینکه در ماجرای «ساسی» در مدرسه؛ نماز را پیش بکشی نوبره؛ واقعاً مشکل اعتقادی چنین افرادی باید بررسی شود، نمی داند که این سخن تعارض پدید می آورد؟
راه نجات دانش آموزان برداشتن وزیرانی اینچنین است که عقیده می فروشند تا بر منصب بمانند و کاری به ضربه زدن بر عقیده دانش آموزان و خانواده ها ندارند.
طوری حرکت می کنند که انگار مسلمانی مختص آنهاست، بسیاری و شاید همه آن دانش آموزان و خانواده های محترمشان مسلمان همین کشورند و نمازخوان و با ایمانند، نه فقط شما نماز می خوانید آقای وزیر.!
بچه هایی جوانی و شادی کردند و شاید هم خطایی! چرا بسرعت از پلیس استمداد می خواهید و به نماز و مذهب تحلیل می کنید.
این چنین که شما می روید و مانده اید تا برایتان نسخه بنویسند و بی غم و درد دور باطل می زنید یا به مقصد نمی رسید و یا دیر می رسید. زمانی می رسید که کار از کار گذشته؛ آورده اند که: «کسی مردی را دید که بر خری کُندرو نشسته، گفتش: کجا میروی؟ گفت: به نماز جمعه، گفت: ای نادان اینک سه شنبه باشد، گفت: اگر این خر شنبهام به مسجد رساند نیکبخت باشم!»
دست بردار آقای وزیر؛ نه دانش آموزان و خانواده ها را قربانی کن و نه معلمین را، بهترین راه نجات دانش آموزان کناره گیری حضرتعالی و تغییر در مدیریتها است تا هم به موقع و سر وقت به اهداف برسیم و هم نجات حاصل آید.
