وزیر بحران ساز
به قلم علیرضا کفایی
از ابتدای دولت روحانی باصطلاح تدبیر و امید، با گماشتن رحمانی فضلی؛ موج وسیعی از انتقادها و همچنین پیش بینی وضعیت دشواری که رخ خواهد داد آغاز شد، اصلاح طلبان از منتقدین و مخالفین صد در صد این انتصاب نابجا بودند، کسی که هدایتگر و پشتیبان برنامه ها و شوهای تلویزیونی بر علیه اصلاحات بود سکاندار سیاست داخلی شد، در دوران تصدی گری وزارت کشور در موارد و مقاطع گوناگون آرای مردمی را به گونه ای در معرض فروش نهاد، با امتیاز دادن به نمایندگان مجلس برای انتخاب استانداران و فرمانداران نوعی از باج دهی و فروشگاه سازی و نمایشگاهی کردن وزارت کشور را به نمایش گذاشت.
رحمانی فضلی بی کم و کاست نگاهی کاسبکارانه برای حفظ خود در دولت داشت، او حق نداشت با رای مردم معامله کند ولی از رانت قدرتی بهره می برد که بدون در نظر گرفتن جایگاه سیاست داخله و امیدی که مردم به آن دل بسته بودند پروژه مشترک اصولگرایان و لاریجانی را پیش می برد.
نگاه وی به اوضاع سیاسی کشور و بین الملل همان نگاه لاریجانی است، برای آنکه بمانی با همه بساز و با همه لابی کن.
در دشورایهایی که تا کنون پیش آمده آقای رحمانی فضلی بسیار ضعیف ظاهر شده و نتوانسه به حل مشکل کمک کند، امروز هم بحران در ستاد بحران بوضوح مشاهده می شود، استانداری که باید در محل ماموریت حاضر باشد، غیب شده و با منت بر مردم سیل زده بر می گردد و آقای فضلی حمایت می کند.
آقای روحانی نصایح را نپذیرفت و یا بیشتر از این توان نداشت، او هم باید پاسخگو باشد.
رحمانی فضلی وزیر بحران ساز در سیاست داخلی سررشته کار را ندارد و توان مدیریتی در سطح وزارتخانه را ندارد، مجلس اگر آبرویی برای خود قائل است باید در اولین فرصت وی را استیضاح کند و البته اگر آقای روحانی قبل از مجلس وزیر بحران ساز را برکنار نماید می تواند اعتماد از دست رفته را تا اندازه ای بازسازی نماید.
جناب کفایی این وزیر ؛ وزیر قدر و یار غار و رفیق شفیق عزیز دردانه ات تاجگردونه . متاسفم که تازه فهمیدی که تاجگردون هم از نماینده های کاسبکار و نون به نرخ روز خور هستن!!