فانوس زاگرس؛
ﭼﺮﺍ ﺑﺎ ﻃﺒﯿﻌﺖ ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﯼ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﮐﻪ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺩﺷﻤﻦ ﻫﺴﺘﯿﻢ؟
به قلم شهرام نوروزی
ﺑﺎ ﺩﺭﻭﺩ ﺑﻪ ﺍﻋﻀﺎﯼ ﻣﺤﺘﺮﻡ ﺍﻧﺠﻤﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻬﺎﺩ سبزگامان و پاکباناﻥ ﻃﺒﯿﻌﺖ ﻭ ﺳﺎﯾﺮ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ ﻃﺒﯿﻌﺖ ﭘﺎﮎ ﻭ ﺳﭙﺎﺱ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻼﺷﺘﺎﻥ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺑﻪ ﻃﺒﯿﻌﺖ دیارﻣﺎﻥ ﻭ ﮔﺴﺘﺮﺵ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺯﯾﺴﺖ ﻣﺤﯿﻄﯽ .
ﺑﺎ ﺳﭙﺎﺱ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻋﺰﯾﺰ ﺍﻣﯿﺪﻭﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﯾﻨﺪﻩ ﻧﯿﺰ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﺮﺍﻫﯽ ﻫﺎ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﺧﺎﻟﺼﺎﻧﻪ ﻗﻠﺒﯽ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﻗﻊ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﻣﺖ ﺑﻪ ﻃﺒﯿﻌﺖ ﻭ ﮔﺴﺘﺮﺵ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺯﯾﺴﺖﻣﺤﯿﻄﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﯾﮏ ﻭﻇﯿﻔﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﻭ ﻣﻠﯿﺴﺖ ﺑﺎ ﺻﻤﯿﻤﯿﺖ ﻫﺮﭼﻪ ﺗﻤﺎﻣﺘﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﯾﻨﺪﮔﺎﻥ ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ ﻧﺒﺎﺷﯿﻢ ،ﺍﺯ آﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻼﺷﻬﺎﯼ ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﭼﺸﻤﺪﺍﺷﺖ ﺧﻮﺩ ﺟﺮﺍﺣﺘﻬﺎﯼ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩ ﺑﻪ ﺯیست بوﻡ ﺭﺍ ﻣﺪﺍﻭﺍ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ …
ﺩﺭﻭﺩ ﺑﺮ ﻫﻤﺖ ﭼﻨﯿﻦ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻭ ﺯﻧﺎﻧﯽ …
ﺗﺎﮐﯿﺪ ﻣﯽ شود ﮐﻪ ﺳﯿﺴﺘﻢ ﺣﻤﻞ ﻭ ﺟﻤﻊﺁﻭﺭﯼ ﺯﺑﺎﻟﻪ ﺩﺭ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺷﻬﺮﻫﺎﯼ استان مان ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺿﻌﯿﻒ ﺍﺳﺖ ﻭ ﮔﺎﻫﯽ ﺍﺻﻼ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ . ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﺜﺎﻝ ﺩﺭ ﺑﺮﺧﯽ ﺍﺯ ﺭﻭﺳﺘﺎﻫﺎﯼ دیارمان ﺟﻤﻊﺁﻭﺭﯼ ﺯﺑﺎﻟﻪ ﺍﺯ ﺳﻮﯼ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﺍﻣﺎ ﮐﺴﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﺮﺩﻥ ﺁﻥﻫﺎ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ ﻭ ﺷﻬﺮﺩﺍﺭﯼ ﯾﺎ ﺩﻫﯿﺎﺭﯼﻫﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﮐﻤﺒﻮﺩ ﺑﻮﺩﺟﻪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﻣﯽﺯﻧﻨﺪ . ﻫﻤﯿﻦ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻟﻪﻫﺎ ﯾﺎ ﺩﻓﻦ ﯾﺎ ﺍﺯ ﺳﻮﯼ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﺤﻠﯽ ﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻩ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺧﻮﺩ ﺍﺛﺮﺍﺕ ﻣﺨﺮﺏ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺤﯿﻂﺯﯾﺴﺖ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺩﺍﺭﺩ .
ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﻋﻠﺖ ﺍﻧﺠﻤﻦ سبزگاماﻥ ﻃﺒﯿﻌﺖ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﺎ ﺍﻓﺰﺍﯾﺶ ﺧﻄﺮﺍﺕ ﺯﯾﺴﺖﻣﺤﯿﻄﯽ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﺯﺑﺎﻟﻪ ﺩﺭ شهرستان ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻭﻟﯿﻦ ﻗﺪﻡ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺭﺍﻩ ﻫﻢ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﯼ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﺴﺎﺯﯼ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺯﻣﯿﻨﻪ ﺍﺳﺖ .
ضمن ﺗﺎﮐﯿﺪ ﺑﺮ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺯﺑﺎﻟﻪﻫﺎ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ ﻣﻠﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﯾﺎﺩﺁﻭﺭی ﻣﯽﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﻭﻗﺘﯽ ﯾﮏ ﺑﻄﺮﯼ ﻧﻮﺷﺎﺑﻪ ﺧﺮﯾﺪﺍﺭﯼ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ، ﻫﺰﯾﻨﻪ ﺟﺰﺀ ﺑﻪ ﺟﺰﺀ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﯽﭘﺮﺩﺍﺯﯾﻢ ﺍﻣﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺼﺮﻑ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﮐﺎﻣﻞ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻃﺒﯿﻌﺖ ﺭﻫﺎ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ . ﺍﯾﻦ ﯾﻌﻨﯽ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﺍﯼ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﺳﺎﺧﺖ ﻭ ﺧﺮﯾﺪ ﺁﻥ ﺻﺮﻑ ﺷﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻫﺪﺭﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺑﻪ ﻃﺒﯿﻌﺖ ﻫﻢ ﺁﺳﯿﺐ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩﺍﯾﻢ …
ﺟﻠﻮﻩ ﺍﯼ ﺍﺯ ﺳﯿﺰﺩﻩ ﺑﺪﺭ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﻗﺪﯾﻢ :ﻭ ﺳﻔﺮﻩ ﺍﯼ ﻋﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﻇﺮﻭﻑ ﯾﮑﺒﺎﺭ ﻣﺼﺮﻑ …
ﺗﺎﻭﺍﻥ ﺻﺮﻓﻪﺟﻮﻳﻰ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻭ ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻃﺒﯿﻌﺖ ﻣﯿﭙﺮﺩﺍﺯﺩ، ﻭ ﺑﺎ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﮐﺮﺩﻧﺶ ﻧﻬﺎﯾﺘﺎ ﺧﻮﺩ ﻣﺎ .
ﺭﺍﺳﺘﯽ ﭼﺮﺍ ﺗﺎ ﺍﯾﻦ ﺣﺪ ﺑﻪ ﻇﺮﻭﻑ ﻳﮑﺒﺎﺭ ﻣﺼﺮﻑ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩﺍﻳﻢ؟ !
ﺗﻮﻟﯿﺪ ﻧﮑﺮﺩﻥ ﺯﺑﺎﻟﻪ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺭﺍﻩ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻟﻪ ﺍﺳﺖ . چرا ﺭﻭﺯ ﺳﯿﺰﺩﻩ ﺑﺪﺭ ﺍﺯ ﻇﺮﻭﻑ ﺑﺎ ﺩﻭﺍﻡ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ نمیﮐﻨﯿﻢ …
ﭼﺮﺍ ﻣﺤﯿﻂ ﺯﯾﺴﺖ ﺩﻏﺪﻏﻪ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﺍﺯ ﻣﺎ ﻧﯿﺴﺖ؟
ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﯼ ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺁﺏ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻣﻘﺪﺱ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻟﻬﻪ ﺩﺍﺷﺖ . ﺣﯿﻮﺍﻧﺎﺕ ﺟﺎﯾﮕﺎﻫﯽ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺷﮑﺎﺭﺷﺎﻥ ﮔﺎﻫﯽ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻮﺩ . ﺧﺎﮎ ﻣﺤﻞ ﻓﺮآﯾﻨﺪ ﺭﺯﻕ ﻭ ﺭﻭﺯﯼ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﺎﯾﺪ ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﺑﺎﺭﻭﺭ ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ . ﺩﺭﺧﺘﯽ ﺍﮔﺮ ﻗﻄﻊ ﻣﯽﺷﺪ، ﺟﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﭼﻨﺪ ﻧﻬﺎﻝ ﻣﯽﮔﺮﻓﺖ . ﺁﻟﻮﺩﮔﯽ ﺍﮔﺮ ﺑﻮﺩ، ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺁﺏ ﻭ ﺧﺎﮎ ﻣﯽﺭﺳﯿﺪ ﻭ ﻫﻮﺍ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻤﯿﺰ ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ ﺗﺎ ﺳﻼﻣﺖ ﻭ ﻧﺸﺎﻁ ﻃﺒﯿﻌﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺭﻭﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥﻫﺎ ﺑﺒﺮﺩ . ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﻧﺒﻮﺩ . ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ ﺍﺯ ﺍﺭﺯﺵﻫﺎﯼ ﺯﯾﺴﺖﺑﻮﻡ ﺳﺮﺯﻣﯿﻨﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﯾﺶ ﭘﺮ ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺩﻫﺎﯼ ﻃﺒﯿﻌﺖ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺷﻌﺮ ﻭ ﻣﺜﻞ ﻭﻣﺘﻞﻫﺎﯾﺶ ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ ﻣﻮﻟﻔﻪﻫﺎﯼ ﺯﯾﺴﺖﻣﺤﯿﻄﯽ ﮐﻪ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﭼﻨﯿﻦ ﻧﺎﻣﯽ ﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ . ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﯼ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﮐﺸﻮﺭﯼ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻣﺤﯿﻂ ﺯﯾﺴﺖ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﯽﺷﺪ . ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻭ ﻗﻮﻡ ﻭ ﻗﺒﯿﻠﻪ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪﻫﺎﯼ ﮐﻮﭼﮏ ﻭ ﺑﺰﺭﮒ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﻪ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻃﺒﯿﻌﯽ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ . ﺑﺪﻩﺑﺴﺘﺎﻧﯽ ﺑﻮﺩ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺷﺮﻡ ﻭ ﻧﮕﺮﺍﻧﯽ ﺍﺯ ﮐﻨﺪﻥ ﺍﺯ ﻃﺒﯿﻌﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﺪﻩ ﻣﯽﺷﺪ . ﻃﺒﯿﻌﺖ ﻧﻪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺷﮑﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻧﯿﺎﺯﻣﻨﺪ ﺣﻤﺎﯾﺖ، ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺎﺩﺭﯼ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺍﺳﻄﻮﺭﻩﺍﯼ ﻭ ﺍﺑﺪﯼ ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ . ﭼﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻗﺎﺏ ﻋﮑﺲ ﺯﯾﺒﺎ ﺍﯾﻨﻘﺪﺭ ﺩﻭﺭ ﺷﺪﻩ؟ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺩﻭﺭ ﮐﻪ ﮔﻮﯾﺎ ﺧﯿﺎﻟﯽ ﺍﺳﺖ . ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺳﯿﺎﻩ ﺍﺯ ﺩﻭﺩ ﺷﻬﺮﻫﺎﯼ ﺑﺰﺭﮒ ﺍﯾﺮﺍﻥ، ﺟﻨﮕﻞﻫﺎﯼ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺑﺎ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﻫﯿﺰﻡﺷﺪﻩ ﻭ ﺁﻓﺖﺩﯾﺪﻩ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ، ﮐﻢﺁﺑﯽ ﻭ ﻏﻮﻝ ﺧﺸﮑﺴﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﮐﺸﻮﺭ ﺭﺍ ﻣﯽﺑﻠﻌﺪ، ﺧﺎﮐﯽ ﮐﻪ ﻓﺮﺳﺎﯾﺸﺶ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺯﯾﺎﺩ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺟﺎﻧﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﺎﺭﺩﺍﺩﻥ ﻣﺤﺼﻮﻝ ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺣﯿﺎﺕ ﻭﺣﺸﯽ ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﻧﮕﺸﺖﺷﻤﺎﺭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻏﯿﺮﻃﺒﯿﻌﯽ ﺟﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﯿﻤﺎﺭﯼﻫﺎﯼ ﺭﻭﺣﯽ ﻭ ﺟﺴﻤﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﺒﻮﺩ ﯾﮏ ﻃﺒﯿﻌﺖ ﻭ ﺯﯾﺴﺖﺑﻮﻡ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻪ ﺗﻦ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺳﻮﺥ ﮐﺮﺩﻩ، ﺍﺯ ﮐﺠﺎ ﺁﻣﺪﻩ؟ ﭼﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺗﺼﻮﯾﺮ ﺍﻭﻝ ﺍﯾﻨﻘﺪﺭ ﻏﯿﺮﻭﺍﻗﻌﯽ ﺷﺪ؟
ﭼﺮﺍ ﻣﺤﯿﻂ ﺯﯾﺴﺖ ﯾﺎ ﻃﺒﯿﻌﺖ ﭼﻨﺪ ﻗﺮﻥ ﭘﯿﺶ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻮﺩ؟
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﯾﻦ ﺗﺼﻮﯾﺮﻫﺎ ﺑﺮﺍﯼ ﺷﻤﺎ ﺁﺷﻨﺎﺳﺖ؟ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎﻝ ﭼﻨﺪ ﺑﺎﺭ ﺍﻋﺘﺮﺍﺿﯽ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺗﺼﺎﻭﯾﺮ ﺛﺎﺑﺖ ﺷﻬﺮﯼ ﺩﺭ ﺁﻟﻮﺩﮔﯽ ﻣﺤﯿﻂ ﺯﯾﺴﺖ ﻭ ﻫﺪﺭ ﺩﺍﺩﻥ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻃﺒﯿﻌﯽ ﺩﯾﺪﻩﺍﯾﺪ؟
ﭼﺮﺍ ﺑﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺤﺮﺍﻧﯽﺗﺮ ﺷﺪﻥ ﺭﻭﺯﺑﻪﺭﻭﺯ ﻭﺿﻌﯿﺖ ﺯﯾﺴﺖﺑﻮﻡ ﺍﯾﺮﺍﻥ، ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽﺭﺳﺪ ﺍﺭﺯﺵﻫﺎﯼ ﺭﻓﺘﺎﺭﯼ ﺩﺭ ﻣﻮﺍﺟﻬﻪ ﺑﺎ ﺗﻬﺪﯾﺪﻫﺎﯼ ﻣﺤﯿﻂﺯﯾﺴﺖ، ﮐﻤﺮﻧﮓﺗﺮ ﻣﯽﺷﻮﺩ؟
ﭼﺮﺍ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺤﯿﻂ ﭘﯿﺮﺍﻣﻮﻥ ﻣﺎ ﮐﻪ ﻻﺯﻣﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺍﺯ ﺑﯿﻦ ﻣﯽﺭﻭﺩ ﻭ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺑﺮﺍﯼ ﺟﻠﻮﮔﯿﺮﯼ ﺍﺯ ﺻﺪﻣﻪ ﺩﯾﺪﻥ ﻃﺒﯿﻌﺖ ﺭﺍﻫﯽ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ . ﺩﻭﻟﺖ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﻣﺤﮑﻮﻡ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﯽﺗﻮﺟﻬﻨﺪ ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﻭﻟﺖ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﯼ ﺗﺒﻠﯿﻐﺎﺗﯽ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺮﺍﯼ ﺻﺮﻓﻪﺟﻮﯾﯽ ﺩﺭ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻃﺒﯿﻌﯽ، ﭘﺎﯾﺒﻨﺪ ﻧﯿﺴﺖ . ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥﻫﺎﯼ ﻗﺪﯾﻢ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﺎ ﻃﺒﯿﻌﺖ ﺍﺣﺘﻤﺎﻻ ﺑﯽﺧﺒﺮ ﻭ ﺩﻭﻟﺖ ﻣﺸﺘﺎﻕ ﺣﻀﻮﺭ ﭘﺮﺭﻧﮓ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﺣﻔﺎﻇﺖ ﺍﺯ ﻣﺤﯿﻂ ﺯﯾﺴﺖ .
ﭼﺮﺍ ﻣﺤﯿﻂ ﺯﯾﺴﺖ ﺩﯾﮕﺮ ﺩﻏﺪﻏﻪ ﺑﺨﺶ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻧﯿﺴﺖ؟ ﭼﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﯾﻨﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﺭﯾﺸﻪﻫﺎﯼ ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﭘﺎﺳﺪﺍﺭﯼ ﺍﺯ ﻃﺒﯿﻌﺖ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﺮﻓﺘﯿﻢ؟
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺑﻮﻣﯽ ﺭﺍ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﺗﻘﻮﯾﺖ ﮐﺮﺩ . ﺍﻣﺎ ﮐﺎﺭ ﺳﺨﺘﯽ ﺍﺳﺖ
ﭼﻮﻥ ﻭﻗﺘﯽ ﻣﯽﮔﻮﯾﯿﻢ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺑﻮﻣﯽ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﺎ ﺁﺩﺍﺏ ﻭ ﺭﺳﻮﻡ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﯾﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ﯾﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺎﻝ ﭘﯿﺶ ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻘﻪﺍﯼ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻮﻣﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺣﻔﺎﻇﺖ ﺍﺯ ﻣﺤﯿﻂ ﺯﯾﺴﺖ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﯽﺩﺍﺩﻧﺪ . ﺍﯾﻦ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﭼﻮﻥ ﻗﺒﻼً ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﯽﺷﺪﻩ ﻭ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺟﻤﻌﯿﺘﯽ ﯾﺎ ﺷﮑﻞ ﻣﺤﯿﻂ ﺯﯾﺴﺘﯽ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥﻫﺎ ﺑﻮﺩﻩ، ﻓﻦﺁﻭﺭﯼﻫﺎ ﺭﺍﺣﺖﺗﺮ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﯽﺷﺪ . ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻣﺸﮑﻼﺕ ﺯﯾﺴﺖﻣﺤﯿﻄﯽ ﻋﺪﯾﺪﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﯿﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻓﺰﺍﯾﺶ ﺟﻤﻌﯿﺖ، ﺁﻟﻮﺩﮔﯽﻫﺎﯼ ﻣﺤﯿﻂ ﺯﯾﺴﺘﯽ ﺍﯾﻦ ﺗﮑﻨﯿﮏﻫﺎﯼ ﺑﻮﻣﯽ ﯾﺎ ﺍﯾﻦ ﻓﺮﻫﻨﮓﻫﺎﯼ ﺑﻮﻣﯽ ﻭ ﺩﺍﻧﺶ ﺑﻮﻣﯽ ﺩﯾﮕﺮ ﮐﺎﺭﮐﺮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ . ﺍﻣﺎ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﺍﯾﻦ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺭﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻪ ﺷﮑﻠﯽ ﺍﺣﯿﺎﺀ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺤﯿﻂ ﺯﯾﺴﺖ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻣﺮﻭﺯ ما ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺣﻔﺎﻇﺖ ﮐﻨﺪ ﻭ ﯾﺎ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺑﮕﻮﯾﯿﻢ ﺣﻤﺎﯾﺖ ﮐﻨﺪ .
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻋﻘﻼﻧﯽ ﺍﺯ ﻣﺤﯿﻂﺯﯾﺴﺖ ﺩﺭ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻃﺒﯿﻌﺖ ﻣﺪﺕﻫﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ ماﻫﺎ ﺍﺑﺰﺍﺭﯼ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺟﻬﺖ ﺭﺳﯿﺪﻥ ﺑﻪ ﻫﺪﻑ . ﻣﻔﻬﻮﻣﯽ ﺩﻭﺭﺗﺮ ﻭ ﻏﯿﺮﻗﺎﺑﻞ ﺩﺳﺘﺮﺱﺗﺮ ﺍﺯ ﮐﺎﺭﮐﺮﺩ ﭘﯿﺸﯿﻨﺶ …
ﺷﺎﯾﺪ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﭘﯿﺎﻣﺪﻫﺎﯼ ﻣﺪﺭﻧﯿﺘﻪ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﺪﺭﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻧﻮﻋﯽ ﺍﺯ ﻗﯿﺪ ﻭ ﺑﻨﺪ ﻃﺒﯿﻌﺖ ﺁﺯﺍﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﻪ ﻣﻔﻬﻮﻣﯽ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺳﯿﺪﻩ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻮﺟﻮﺩﯼ ﻭﺭﺍﯼ ﻃﺒﯿﻌﺖ ﻣﯽﺑﯿﻨﺪ . ﻗﺪﺭﺕ ﺍﯾﻦ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ، ﻓﻨﺂﻭﺭﯼ ﻭ ﺍﺑﺰﺍﺭﺵ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺮ ﻣﺸﮑﻼﺗﯽ ﮐﻪ ﻃﺒﯿﻌﺖ ﺑﺮﺍﯾﺶ ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﻓﺎﯾﻖ ﺑﯿﺎﯾﺪ . ﭘﯿﺎﻣﺪ ﺑﻌﺪﯼ ﺍﯾﻦ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻃﺒﯿﻌﺖ ﻣﯽﺑﯿﻨﺪ . ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ ﻻﺯﻡ ﻧﻤﯽﺑﯿﻨﺪ ﮐﻪ ﻗﻮﺍﻋﺪ ﻃﺒﯿﻌﺖ ﺭﺍ ﺭﻋﺎﯾﺖ ﮐﻨﺪ . ﻗﻮﺍﻋﺪ ﻃﺒﯿﻌﺖ ﻣﺜﻼً ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺼﺎﺭﻑ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥﺳﺎﺯﯼ، ﺭﺍﻩ ﺳﺎﺯﯼ ﯾﺎ ﻫﺮ ﭼﯿﺰ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻃﺒﯿﻌﯽ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﯽﮐﻨﯽ، ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﯿﺰﺍﻥ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻣﯽﮐﻨﯽ، ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﯿﺰﺍﻥ ﻫﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻬﺶ ﺑﺪﻫﯽ . ﺍﮔﺮ ﻣﺜﻼً ﯾﮏ ﺯﯾﺴﺘﮕﺎﻩ ﻃﺒﯿﻌﯽ ﺟﺎﻧﻮﺭﯼ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﯿﻦ ﻣﯽﺑﺮﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻨﻔﻌﺘﯽ ﮐﻪ ﺁﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﻞ ﺍﮐﻮﺳﯿﺴﺘﻢ ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﺎﯾﺪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﺎﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﺎﺯﺳﺎﺯﯼ ﮐﻨﯽ . ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﺻﺮﻓﻨﻈﺮ ﮐﻨﯽ ﯾﮏ ﺑﺨﺸﯽ ﺍﺯ ﻃﺒﯿﻌﺖ ﺭﺍ ﻧﺎﺑﻮﺩ ﻣﯽﮐﻨﯽ . ﻣﻮﻗﻌﯽ ﮐﻪ ﺗﻮﯼ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎﯼ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﯼ ﻣﺎﺩﯼ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯽﮐﻨﯽ، ﺧﺎﻧﻪ ﻣﯽﺳﺎﺯﯼ، ﺭﺍﻩ ﻣﯽﺳﺎﺯﯼ، ﺍﺯ ﺯﻣﯿﻦﻫﺎ ﺑﻬﺮﻩﺑﺮﺩﺍﺭﯼ ﻣﯽﮐﻨﯽ، ﺑﺪﻭﻥ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﮐﺎﺭﮐﺮﺩ ﻗﺒﻠﯽ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﮕﯿﺮﯼ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺗﺎﺛﯿﺮ ﮐﻠﯽ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺩﺍﺷﺘﻪ . ﮔﺮﻭﻩﻫﺎﯼ ﺁﮔﺎﻩ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﮔﺮﺍﯾﺶ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ، ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻃﺒﯿﻌﺖ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﯽ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻨﻔﻌﺖﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺁﻥ ﻣﻨﻔﻌﺖ ﺩﺭﺍﺯﻣﺪﺕ ﺍﺯ ﺑﯿﻦ ﺑﺮﺩﻥ ﺁﻥ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻨﻔﻌﺖ ﺩﺭﺍﺯﻣﺪﺕ ﺩﺭ ﺣﻔﻆ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ .
ﻣﺪﺭﻧﯿﺘﻪ ﺁﻣﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻧﻮﻋﯽ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺳﻨﺘﯽ ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ . ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﯿﻢ ﺩﺭ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﮐﺸﻮﺭﻣﺎﻥ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﯿﻢ، ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺩﻻﯾﻠﺶ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﺪ ﯾﮏ ﺩﺳﺖ ﺷﺪﻥ ﻓﺮﻫﻨﮓﻫﺎ ﺑﺎﺷﺪ . ﻣﺎ ﺑﻪ ﺧﺮﺩﻩﻓﺮﻫﻨﮓﻫﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﻧﮑﺮﺩﯾﻢ . ﺩﺭ ﻃﯽ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﮐﺮﺩﯾﻢ، ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﯾﺎ ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺎ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﯾﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ، ﻓﺮﻫﻨﮓ ﮐﺸﻮﺭﻣﺎﻥ ﯾﮑﺪﺳﺖ ﺷﻮﺩ، ﺍﯾﻦ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻣﻬﻢﺗﺮﯾﻦ ﺩﻻﯾﻞ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﯽ ﻭ ﺍﺯ ﺑﯿﻦ ﺭﻓﺘﻦ ﺍﺭﺯﺵﻫﺎﯼ ﺑﻮﻣﯽ ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ ﺁﯾﯿﻨﯽ ﻭ ﻣﺬﻫﺒﯽ ﻭ ﺍﺳﻄﻮﺭﻩﺍﯼ ﺩﺭ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﺎ ﻣﺤﯿﻂ ﺯﯾﺴﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ .
ﺭﻭﻧﺪ ﻓﺮﻫﻨﮓﭘﺬﯾﺮﯼ ﺑﺎ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺁﮔﺎﻫﯽ، ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻭ ﺑﻪﺭﻭﺯﮐﺮﺩﻥ ﻧﺴﻞ ﺟﺪﯾﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﭘﺲ ﻧﺰﺩﻥ ﺭﻭﻧﺪﯼ ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺑﺪﻭﯼ ﻭ ﺍﻭﻟﯿﻪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺩﻭﺳﺖﺩﺍﺷﺘﻦ ﻭ ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ ﺍﺯ ﻣﺤﯿﻂ ﺯﯾﺴﺖ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺷﯿﻮﻩﻫﺎﯼ ﺍﺻﯿﻞ ﻭ ﺭﯾﺸﻪﺍﯼ ﺳﺖ .
*ﭼﺮﺍ ﺳﯿﺰﺩﻩ ﺑﺪﺭ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﻣﯽﺭﻭﯾﻢ؟* ﭼﺮﺍ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﺩﺭ ﺳﯿﺰﺩﻩ ﺑﺪﺭ ﻏﻢﺍﻧﮕﯿﺰ ﺍﺳﺖ؟ ﭼﺮﺍ ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﯾﮏ ﺟﻮﺭ ﻧﺸﺎﻁ ﻣﯽﺁﻭﺭﺩ؟ ﺑﺨﺸﯽ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﯾﮏ ﺳﻨﺖ ﺍﺳﺖ . ﺑﺨﺶ ﺩﯾﮕﺮﺵ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺗﺒﻠﯿﻎ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ . ﺑﺨﺶ ﺩﯾﮕﺮﺵ ﺳﯿﺴﺘﻢ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺭﺳﻤﯽ ﺍﺳﺖ . ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺍﺳﻤﺶ ﺭﺍ ﺷﺎﯾﺪ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺭﻭﺯ ﻃﺒﯿﻌﺖ . ﻭﻟﯽ ﺑﻪ ﻧﻮﻋﯽ ﯾﺎﺩﺁﻭﺭﯼ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﯾﮏ ﺭﻭﺯﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﻃﺒﯿﻌﺖ ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ ﺷﻨﺎﺧﺖ . ﺷﺒﯿﻪ ﺍﯾﻦ ﺭﺍ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﺑﺎﺯﻫﻢ ﺑﺎﺯﺳﺎﺯﯼ ﮐﺮﺩ …
ﺍﮔﺮ ﯾﮏ ﻣﻨﻄﻘﻪﺍﯼ ﺩﺭﺧﺖﻫﺎﯾﺶ ﺍﺯ ﺑﯿﻦ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎ ﺩﺭﺧﺘﮑﺎﺭﯼ ﺻﺮﻑ ﺁﻥ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﻗﺒﻠﯽ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺮﻧﻤﯽﮔﺮﺩﺩ . ﺁﻥ ﭼﯿﺰﯼ ﮐﻪ ﺁﻥ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﻗﺒﻠﯽ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍﺣﺖﺗﺮ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻧﺪ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﺩﻡﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻣﺤﯿﻂ ﺳﺮﻭﮐﺎﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻧﮕﺮﺵﺷﺎﻥ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺩﺭﺧﺖ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻓﻀﺎﯼ ﺳﺒﺰ ﻋﻮﺽ ﺷﻮﺩ .ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺟﻨﮕﻞﻫﺎﯼ زاگرس ﺭﺍ ﺗﺨﺮﯾﺐ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ، ﺍﺯ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺍﺯ زاگرس ﻧﯿﺎﻣﺪﻩﺍﻧﺪ . ﺍﯾﺮﺍﻧﯿﺎﻧﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺟﻨﮕﻞﻫﺎﯼ زاگرس ﺭﺍ ﺗﺨﺮﯾﺐ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ . ﺍﯾﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥﻫﺎﯼ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﻣﺸﺨﺼﺎً ﺍﺯ ﯾﮏ ﺑﺴﺘﺮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ . ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﭼﻪ ﭼﯿﺰﯼ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﺴﺘﺮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻧﻤﯽﺗﻮﺍﻧﺪ ﺟﻠﻮﯼ ﺍﯾﻦ ﺁﺩﻡﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﺨﺮﯾﺐ ﻣﺤﯿﻂ ﺯﯾﺴﺖ ﺑﮕﯿﺮﺩ، ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﯿﺰﺍﻥ ﺍﺛﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﯿﺪ ﻣﺤﯿﻂ ﺯﯾﺴﺖ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻋﻨﺎﺻﺮ ﻃﺒﯿﻌﯽ ﺑﺎﺯﺳﺎﺯﯼ ﮐﻨﯿﺪ . ﺑﻪ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺳﺎﺩﻩﺗﺮ ﺍﮔﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﻃﺒﯿﻌﺖ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﺯﺳﺎﺯﯼ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﺧﺎﻟﺖ ﺩﺍﺭﺩ، ﺁﻥ ﭼﯿﺰﯼ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ . ﺍﮔﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﺗﺨﺮﯾﺒﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﺎﻧﺐ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺩﺭ ﻃﺒﯿﻌﺖ، ﺑﺎﺯﺳﺎﺯﯼ ﺷﻮﺩ، ﺩﻭ ﻋﻨﺼﺮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ – ﻓﺮﻫﻨﮕﯽﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺗﺨﺮﯾﺐ ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ ﻭ ﯾﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺎﺯﺩﺍﺭﻧﺪﮔﯽ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ ﺁﻥ ﻫﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﯿﺮﺩ ﻭ ﺟﻠﻮﯾﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮﺩ .
*ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﺴﻮﻭﻟﻴﺖ، ﺍﺧﻼﻕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ، ﺁﻣﻮﺯﺵ، ﺍﺭﺯﺵﻫﺎﯼ ﺳﻨﺘﯽ ﻭ ﺩﻳﻨﯽ ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ* *ﻓﺮﻫﻨﮓﭘﺬﯾﺮﯼ ﻣﺮﺩﻡ بومی زاگرس ﺑﺮﺍﯼ ﺣﻔﻆ ﻣﺤﻴﻂ ﺯﻳﺴﺖ ﻣﻮﺛﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ* .
قدری بهتر بیاندیشیم؛فقط اندکی …
*با امید به فرداهای بهتر ؛فرداهای قشنگتر از دیروز و امروزمان*
