فانوس زاگرس؛
جنبه هايي پيدا و پنهان از تجزيه طلبي اقليم كردستان
به قلم دکتر پوریا پرویزی
همه پرسی اقلیم کردستان عراق در شرایطی برگزار شده است که اغلب کشورهای جهان با آن مخالفت کرده اند و نتیجه آنرا برسمیت نشناخته اند. اما عده ای در این میان استدلال میکنند که کردها “حق تعیین سرنوشت” دارند. طبیعیست که همه اقشار هر جامعه ای چنین حقی دارند اما به واقع در حقوق بین الملل چنین امری تنها زمانی مقبول خواهد بود که: ۱- استعمار زدایی باشد ( مانند همه پرسی استقلال تیمور شرقی از اندونزی که بر اساس مصوبه مجمع عمومی سازمان ملل و در راستای جلوگیری از خشونت های عظیم علیه مردم آن منطقه بوده است). ۲- با موافقت دولت متبوع انجام پذیرد (مانند همه پرسی استقلال اسکاتلند که با موافقت دولت و پارلمان بریتانیا در سال ۲۰۱۴ انجام شد). بدین ترتیب هر همه پرسی که در چهارچوب دو مورد فوق قرار نگیرد فاقد وجاهت قانونی بوده و به معنی “تجزیه طلبی” خواهد بود و پر واضح است که مخالفت با تجزیه طلبی به معنی جلوگیری از شیوع این بیماری واگیردار و به تبع آن ممانعت از “جَنگَلیزه” شدن جامع بشریست.
اما در این میان مسعود بارزانی که پس از تمدید ۲ ساله ریاستش بر اقلیم در سال ۲۰۱۳، بطور دقیق مشخص نیست بر اساس کدام قانون کماکان خود را رئیس می داند، از فرصت درگیری کشورهای منطقه با داعش و با این امید که در حال حاضر ظرفیت جنگی منطقه تکمیل است و امکان تحمیل درگیری دیگری توسط کشورهای منطقه، به منطقه وجود ندارد و بدنبال گرفتن غنیمت قربانیِ پیشمرگه های کرد در دوران ظهور داعش در منطقه، دست به چنین ماجراجویی خطرناکی زد. ماجراجویی که رژیم اسراییل در جهت ایجاد یک توطئه سیاسی علیه ایران، در ظاهر و باطن پشتیبان قوی آن بود و بالا رفتن پرچم آن رژیم در دستان مردم، تا به این حد نزدیک به مرزهای ایران، خود بوضوح نشاندهنده عمق توطئه است. آمریکا نیز هرچند که در ظاهر و با برگزاری آن بدلیل “نامناسب بودن زمان برگزاری” مخالفت می کرد اما کیست که نداند منافع نفتی آمریکا در کردستان، موافقت نامه های نظامی آن کشور با حکومت اقلیم و البته دلایل بسیار دیگر باعث می شود که آمریکا نیز از چنین تجزیه طلبی حمایت کند. روسیه نیز بدلیل همیشگی “ارجحیت منافع خود” و به جهت استقرار پایگاههای نظامی اش در سوریه در مقابل همه پرسی اقلیم در سکوت نسبی بسر برد.
در چنین شرایطی کشورمان در مواضعی نزدیک با ترکیه است. کشوری که چندان اعتمادی به آن نیست. کما اینکه پس از سقوط صدام حسین در عراق و اعلام حکومت کردستان، ترکیه در ابتدا با آن مخالفت و مرزهایش را بست و حتی تهدید به لشگرکشی کرد اما دیری نپایید که مزه خوش منافع اقتصادی باعث شد نرم نرمک در دیدارهای دیپلماتیک پرچم اقلیم در کنار پرچم ترکیه قرار بگیرد. رفتار نوسانی ترکیه با رژیم اسراییل و قهر و آشتی های گاه و بیگاه آن کشور با ایران از دیگر نشانه های غیرقابل اعتماد بودن ترکیه است.
جان کلام اینکه، ایران علاوه بر رصد رفتارهای اسراییل و آمریکا در اقلیم کردستان باید به شدت مراقب فتنه های ترکیه نیز بوده و فرصتهای اقتصادی در مرزهای مشترک با کردستان را مدنظر قرار داده و از محاصره شدید اقتصادی مردمان رنج کشیده کردستان –بدلیل عواقب غیر انسانی آن- اجتناب نموده و اهداف و منافع خود را فقط از طریق مردان خبره سیاست خارجه پیگیری نماید.
پوریا پرویزی- عضو شورای مرکزی حزب ندای ایرانیان شعبه خوزستان
درود بر انديشه پاك دكتر پرويزي