محیط زیست و سیاست

فانوس زاگرس؛

محیط زیست و سیاست

به قلم شهرام نوروزی

?هر چند که تمایل به گذاشتن مطالب سیاسی در نوشتار خود در سایت‌ها ندارم اما حرف حساب جناب آقای دکتر حسن روحانی رییس‌جمهور محترم کشورمان را باید خواند، شرط بقا ایران و جمهوری اسلامی اجازه دادن به همه سلیقه ها در ساختن کشور است. ما در مجلس به متخصصین محیط‌زیست، متخصصین آموزش عالی، متخصصین حمل و نقل و از همه مهمتر به نمایندگانی احتیاج داریم که حق زیستن و مشارکت در ساختن ایران را برای دیگران و نه هم کیشان و همفکران خود به رسمیت بشناسند. “رمز و راز بقا تنوع فرهنگی و

سیاسی و ایدئولوژیکی در اکولوژی انسانی و سیاسی است” اقلیم ایران به شدت حاره ای است، باران بی امانی به نفع برخی گونه های گیاهی می بارد، اما در بسیاری از مناطق اندک بارانی هم راه گشاست که کمتر دیده می شود، تنوع در بالای درختان چند ساله وجود دارد که به آن آقا زادگی می گویند.سایر گونه های گیاهی سنگفرش درختان اند،اگر نور از لابه لای برگ های درختان بلند و متنوع راهی به سطح زمین بیابد. در دنیای امروز هیچ فعالیت سیاسی و اقتصادی بی تاثیر بر محیط‌زیست نیست و هیچ تصمیم محیط‌زیستی هم بی تاثیر بر سیاست و اقتصاد نیست از این رو محیط‌زیست آنچنان روابط تاثیر متقابل و پیچیده ای با سایر حوزه ها دارد که ایجاب می‌کند، مباحث محیط‌زیستی در قوانین و اسناد بالا دستی و همچنین سطوح بالای تصمیم گیری و تصمیم سازی پیگیری شود. اما شرایط حال محیط‌زیست ایران و خصوصا زاگرس و منطقه ما این ضرورت را ایجاب می کند که مباحث محیط‌زیستی در سیاست های کلان کشور به گونه ای جدی تر مورد پیگیری قرار گیرد ضمن اینکه تاثیر بسیار مهم دستگاه های نظامی نیز بر حوزه محیط‌زیست باید بیشتر نمود کند. اندیشیدن به مدیریت جامع منابع حیاتی، تامین عدالت زیست انسانی، کنترل آلودگی های تهدید کننده محیط‌زیست با رویکرد توسعه پایدار، پیشگیری از تخریب محیط‌زیست و حفاظت از منابع زیستی از طریق پایش مستمر، گسترش اقتصاد سبز با استفاده از ظرفیت ها و توانمندی ها، لزوم تدوین منشور اخلاق زیست محیطی و تقویت وگسترش مشارکت فعالانه عمومی در محیط زیست، همچنین مشارکت فعال و هدفمند در همکاری های زیست محیطی منطقه ای که همان دیپلماسی محیط‌زیست است بایستی مطرح و مورد بحث قرار بگیرد. نسبت و رابطه فعالیت های محیط‌زیستی با سیاست و مسولین و حاکمان همواره پرسش ها، تردید ها و بحث هایی ایجاد کرده و دیدگاه های گوناگونی را به میان آورده است که بنا به اصل دفاع از گفت و گو و اندیشه ورزی و تبادل نظر، با اینگونه بحث ها باید امیدوار بود و انتظار داشت که ملاک ها و رویه های راه گشا و کاربردی به دست آیند، که خود داراي دو وجه :رابطه تشکل ها با دولت و تعبیر و تفسیر تشکل ها از سیاست و امور سیاسی را در بر دارد. از جایی که امور محیط‌زیستی با تمام امور اقتصادی، تولیدی، اجتماعی و فرهنگی مرتبط است و این امور کم و بیش تحت سیطره دولت ها قرار دارند، تشکل ها نمی توانند با دولت ها و سازمان های مرتبط با دولت ها مثل وزارتخانه‌ها، شهرداری ها و…. ارتباط و همکاری کنند و همواره این پرسش مطرح است که چگونه این روابط را تنظیم کنیم و تا کجا پیش برویم؟ کمک و روابط مالی با دولت از موضوع های بحث انگیز در میان تشکل ها ست، نکته دیگری که گاه ابهام و تمایز هایی بین فعالان ایجاد می کند ورود به عرصه هایی است که به زعم عده ای سیاسی اند و به نظر گروهی دیگر غیر سیاسی. گفتنی است که همه امور زندگی و جامعه از محیط‌زیست تا سایر موارد به سیاست مرتبط اند اما برخی ارتباط مستقیم یا بیشتر و شماری ارتباط کمتر یا غیر مستقیم دارند (مگر می شود در جامعه ای زندگی کرد و نسبت به مسائل سیاسی کناره گرفت حتی در ذهن خود، چون همه چیزمان مربوط به سیاست است، از قیمت نان و تخم مرغ و تا جنگ و نا امنی و….. پس باید اطلاعات کلی داشته باشیم تا بدانیم چه خبر است، باید در حد” نظارت از راه دور “بر وقایعی که بر ما تاثیر دارد باید سیاسی باشیم در حد روزنامه خواندن یا اخبار دیدن و شنیدن ؛حداقل بدانیم برما چه میگذرد)برخورد این نوع تشکل های غیر دولتی با مسائل اجتماعی از زاویه و نگاه محیط‌زیستی صورت می‌گیرد و متناسب با شرایط و امکانات، فضای اجتماعی و سیاسی و نوع و چگونگی فعالیت تعیین و تعریف می شود. حال باید کاری کرد تا بتوان نقش موثری برای حفاظت از محیط زیست کشور و منطقه مان ایفاد نمود تا محیط زیست بعنوان میراث مشترک نسل ها و نشانه ای از نگاه عدالتی کشور به بحث های مختلف مورد حراست و توجهی ویژه قرار گیرد زیرا طبیعت آشیانه ی همه موجودات است که در دامنش جا خوش کرده اند، انسانم به سهم خود میتواند از داده های طبیعی بهره‌مند گردد و کاری کرد که هر کس و صنعتی را به پایداری و اولویت محیط‌زیست متعهد کند.