فانوس زاگرس؛
درد و دل خبرنگار کهگیلویه ای
(چند لحظه سکوت کردم باورم نمیشد که توی یکساعت کاری کردم کارستان)
به قلم سید مصطفی گنجی
در طول این دوسالی که بصورت حرفه ای به خبرنگاری و روزنامه نگاری روی آوردم خصوصآ در این یکسال اخیر گزارشات فراوانی را منتشر نمودم.گزارشات و خبرهایی سرشار از غم و شادی، تآثیرگزار و پر فروغ و در چند مورد بعنوان یک حامی و یاور قشر مستضعف.
گزارشاتی که گاهی حامل یک خبر بسیار مهم و خوشحال کننده بود و گاهی از ناراحتی و درد سخن میگفت، گاهی افتخار آفرینی و پیشرفت را به مردم اطلاع میداد و گاهی درد و رنج حاصل از یک واقعه. در مورد یکی از چند ده اتفاقی که برام افتاد یکیش رو به انتخاب براتون بازگو میکنم؛
یادم میاد در بعدازظهر یک روز پاییزی طی تماس یکی از اعضای شورای شهر با من در مورد یک اتفاق و شاید تخلفی که داشت صورت میگرفت با من صحبت کرد و درد و دل میکرد و عنوان میکرد که چنین تخلفاتی در زیر پوست شهر در حال شکل گرفتن است و مردم کاملآ از این ماجرا بی خبر هستند؟
یادمه این عضو شورای شهر عنوان کرد که اگه چنین طرحی تا ساعتی دیگه در کمیته انطباق فرمانداری تصویب بشه تخلف بسیار بزرگی صورت میگیرد که دود آن مستقیمآ به چشم تک تک شهروندان میرود.
این عضو شورای شهر از من خواست که اگر کمکی از دستم برمی آید کوتاهی نکنم و ذره ای درنگ نکنم. تماس قطع شد،گزیده صحبت های این تماس تلفنی را روی کاغذ پیاده کردم و تیتر زدم و روی خروجی سایت قرار دادم. اضطراب و استرس عجیبی داشتم که آیا کارم درست بوده یا نه و آیا تونستم به موقع چنین خبری رو منتشر کنم و آیا کارساز هست یا نه؟ توی همین فکرها بودم که مجددآ تلفنم به صدا دراومد.جواب دادم آنطرف خط عضو شورای شهر بود که یکساعت قبل با من صحبت کرد و دقیقآ جملاتی که گفت رو خوب یادم میاد : ” سید، جدت پشت و پناهت باشه…خدا خیرت بده کار بزرگی کردی…گزارشت دقیقه نود مستقیم به هدف خورد…طرح مورد نظر در کمیته انطباق رد شد”
چند لحظه سکوت کردم باورم نمیشد که توی یکساعت کاری کردم کارستان.اینقدر خوشحال بودم که توی پوست خودم نمی گنجیدم. خواستم لباس بپوشم و از خونه بزنم بیرون که مجددآ تلفنم به صدا در اومد. نگاهی به تلفنم کردم و هیچی نگفتم، اولش نمیخواستم جواب بدم اما نمیدونم چی شد تلفنو جواب دادم.اونطرف خط یکی از اعضای شورای شهر بود، نه سلامی و نه علیکی شروع کرد به توپیدن و تهدید کردن!!! اجازه نمیداد که من جواب بدم، بدترین حرفها رو نثارم کرد و آخر سر هم گفت ازت شکایت میکنم، مجوزت رو لغو میکنم و …
چند روز بعدش هم احظاریه دادگستری اومد درب خونمون، شاکی فلان عضو شورای شهر به جرم گزارش خلاف واقع و توهین و …
این موضوع رو بعنوان یکی از چند ده مواردی بیان کردم که در طول این چندسال فعالیت رسانه ایم به عنوان خبرنگار خصوصآ این یکسال اخیر برام اتفاق افتاده است.
خبرنگاری برای من یک شغل نبوده و نیست و در شهرستان ما اصلآ نمیشه خبرنگاری رو به عنوان یک شغل به حساب آورد چون هیچ امنیت شغلی نداریم نه حقوق مستمری نه بیمه نه دیگر مرایا ، فقط و فقط از روی عشق است و علاقه که به این کار ادامه میدم.
چند روز پیش ۱۷ مرداد روز خبرنگار بود. دوستان و عزیزان زیادی نسبت به من لطف داشتند تماس گرفتند، پیامک زدن و این روز رو تبریک گفتند.
اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی شهرستان به همین مناسبت مراسمی تجلیل از خبرنگاران رو برگزار کرده بود. مراسمی که هیچ شباهتی به آیین تجلیل از خبرنگاران نداشت، جمعیت اندک و حضور بسیار کمرنگ مدیران شورای اداری و دیگر نهادها.
البته برگزاری این مراسم در روزهای وسط هفته و در نوبت صبح خود دلیلی بود بر نامناسب بودن زمان برگزاری.
چیزی که خیلی مهم است این است که در این مراسم از تک تک خبرنگاران تجلیل شد بجز من و یک دوست دیگر!!!
البته برای من خیلی مهم نیست که ازم تجلیل شود یا نه؟ بهترین تجلیل از من شور شوقیست که بیشتر اوقات بواسطه اخبار و گزارشات تولیدیم در چشمان مردم و همشهریانم می بینم.
بهترین تجلیل از من خنده شیرین یک همشهریست که مطمئن شده مشکلش حل شده است و بهترین تجلیل از من احترام و اساعه ادب مدیران زحمتکش شهرستان است.
اما…
اما اعتقادم بر این است که وقتی از خبرنگاری تجلیل میشود میزان احترام مدیران نسبت به آن رسانه بیان میشود و مشخص میشود که یک رسانه چقد در انجام وظیفه خطیر خود که همانا آگاهی بخشی جامعه است موفق بوده است.
همینجا از تک تک عزیزانی که در این مدت خصوصآ یکسال اخیر همراه و یاورم بوده اند تشکر میکنم.
سید مصطفی گنجی
خبرنگار، وب نویس و فعال رسانه ای
