“وداع زاگرس با جنگل های بلوط”

فانوس زاگرس؛

“وداع زاگرس با جنگل های بلوط”

به قلم شهرام نوروزی

آتش در زاگرس برپا شده و بلوط هائی که می‌سوزند و می‌سازند. همه بلوط ها حالشان یکی است، سوخته و درمانده.
این حکایت هر ساله زاگرس و بلوط هایش است. آتش آن قدر اینجا آمد و رفت داشته، که حالا اهالی به بودنش عادت کرده اند .اما بلوط ها به این راحتی نمی خواهند تسلیم شوند. فرقی نمی کند کجای جغرافیای زاگرس را انگشت بگذاری،درد یکی است،از ایلام و لرستان گرفته تا کهگیلویه و بویراحمد و خوزستان و همدان و….

چه کسی به فریاد طبیعت ایران می رسد دولت یا مردم؟

جنگل ها سرمایه‌ های طبیعی، باستانی و میراث های ملی و جهانی ما هستند. هنگامی که آتش می گیرند گوئی این سرمایه های با ارزشمان در حال سوختن است. جنگل های زاگرس در ماه گذشته یکی از بدترین روزهای تاریخ حیات خود را تجربه کرد.آتش سوزی های وسیعی که در بیشتر موارد مسبب آن، گردشگری غیر مسئولانه است،که موجب شده بهترین و غنی ترین رویشگاههای جنگلی زاگرس طعمه حریق شده و به تلی از خاکستر تبدیل شود.

زاگرس منطقه ای زیبا در کشوری که درصد کمی از مساحت اش را جنگل تشکیل داده و درصد بالایی از خاک آن در معرض بیابان زایی قرار دارد و همین اندک سبزینگی باقی‌مانده را تنها به دلیل نبود بودجه کافی در حفظ و حراست از جنگل ها زیر آتش و اره و شخم زنی های پی در پی از دست می دهد.

زاگرسی که به درختان بلوطش معروف است و مردم منطقه زاگرس نشین در نبود بلوط و گون حال خوشی ندارند و نخواهند داشت و اندوهگین و سوگوار خواهند ماند. آتش سوزی ها،خشکسالی و آلودگی های گسترده در استان های غربی باعث شده که تا در مورد آینده جنگل های بلوط زاگرس که زمانی در میان بزرگترین ها از نوع خود بودند،نگرانی های جدی شکل گیرد.جنگل هایی که منبع تولید اکسیژن هستند(اثر خنک کنندگی یک درخت برابر با روشن بودن ده دستگاه خنک کننده، در طول روز است)) و آتش سوزی در آن ها خسارت بسیار زیادی به محیط زیست وارد می کند.

گرمای شدید، نبود مدیریت واحد، کمبود تجهیزات از جمله هواپیما و هلی کوپتر آبپاش و نیرو از جمله دلائل کندی خاموش کردن آتش سوزی ها در جنگل های بلوط زاگرس است(ناوگان بیل و … بجای بالگرد و هواپیمای آتش نشان).

همچنین که سازمان های حفاظت محیط زیست و جنگل ها و مراتع منطقه که مسئولیت و حفظ و حراست از این خاک زرخیز و بکر را برعهده دارد با این بودجه های قطره چکانی هرگز نمی تواند تجدید حیات و بقای تنوع زیستی را در بلند مدت تضمین کند. ناگفته نماند که حریق در جنگل امری طبیعی است و در همه جای دنیا اتفاق می افتد و اما لازم به یادآوری است که اگر در کشورهای دیگر هر ساله مورد حریق اتفاق می افتد شرایط اکولوژیک سرزمین شان به شکنندگی کشور عزیزمان ایران نیست.

با نگاهی ساده، زشت و زیبا را می توان از هم تفکیک کرد ، بیائیم درک کنیم حیوانات و جانوران و همزیستمندانمان، طبیعت و محیط زیست مان هم حق حیات دارند و هم نقش مهمی در اکوسیستم کشورمان دارند.

لطفا کمی مهربانتر با محیط زیست زیبای سرزمینمان و خاصه زاگرس برخورد کنیم. لطفا بطری شیشه ای را در طبیعت رها نکنیم چرا که در تابستان مانند ذره بین عمل کرده و باعث آتش سوزی می شوند، لطفا در طبیعت آتش روشن نکنیم و ته سیگار روشن خود را در طبیعت رها نکنیم و….

جنگل ها در حال سوختن هستند به دادشان برسیم و آنها را دوباره احیا بکنیم چون سرمایه‌ ملی کشورمان هستند. همه می‌دانیم وقتی جنگلی آتش می گیرد ، باد به گر گرفتن آتش کمک می کند و باز می‌دانیم آتش نشان هایی که امکاناتی برای مهار کردن آنها ندارند و با سطل و بطری آب و بیل و خاک به جنگ شعله های آتش می روند و با دبه های آب به دل آتش می زنند براستی ما مردم و گردشگران در این آتش سوزی ها چه نقشی داریم؟!

اما بلوط ها به این راحتی نمی خواهند تسلیم شوند و شاید همت و مرام مردم زودتر جواب بدهد تا…

پس اندکی بهتر از گذشته بیاندیشیم. به امید فرداهای بهتر