فانوس زاگرس؛
در سوگ شیخ اعتدال
به قلم شهرام نوروزی
چهل رﻭﺯ ﻫﻢ ﮔﺬﺷﺖ.چهل روز از مرگ یکی از آدم خوبها به اعتقاد من….
ﺭﺍﺳﺘﯽ ! ﻫﺮﭼﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯿﮕﺬﺭﺩ، ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺁﻣﺎﺭ ﺳﺎﮐﻨﯿﻦ ﺧﺎﮎ ﻫﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯿﺸﻮﺩ.ﺣﺪﻭﺩچهارده ﺳﺎﻝ ﻗﺒﻞ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﯼ موضوعی ﺑﺎ ایشانﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺁﻣﺪﻧﺶ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻦ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ « دانشگاه آزاد اسلامی گچساران » ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﯾﻢ، ﻣﺜﻞ رﻭﺯ وداع با ایشان ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻧﺒﻮﺩﯾﻢ . ﺩﺭ گلزار شهدا اﻧﮕﺎﺭ ﺗﺮﺍﻓﯿﮏ ﺁﺩﻣﻬﺎﯾﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺭﺳﻢ ﺗﻘﺪﯾﺮ ﺑﻪ ﺧﺎﮐﺴﺘﺎﻥﺑﺮﻣﯿﮕﺸﺘﻨﺪ . آن رﻭﺯ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﺭﻓﺘﯿﻢ، ﻣﯽ ﺩﯾﺪﻡ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺩﺍﻏﺪﺍﺭ ﻋﺰﯾﺰ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﯼ ﻭ ﺳﺨﺖ ﻏﻤﮕﯿﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﺎﺯ ﺗﻠﻨﮕﺮﯼ ﺗﺎﺯﻩ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻏﻢ ﻭ ﻏﺼّﻪ ﯼ ﺭﻫﮕﺬﺭﺍﻧﯿﻢ !!! ﺟﺪﺍﯾﯽ …
ﺭﺍﺳﺘﯽ ! ﯾﺎﺩﻡ ﻣﯿﺮﻓﺖ ﮐﻪ ﮔﺎﻫﯽ ﻏﻢ ﺧﻮﺩ ﻫﻢ ﺑﺨﻮﺭﻡ، ﺁﯾﺎ ﻓﺮﺻﺘﯽ ﺩﺍﺭﻡ ﻭ ﯾﺎ ﻓﺮﺻﺘﯽ ﻣﯿﮕﺬﺍﺭﻡ ﺗﺎ ﮐﺎﺭﯼ ﺗﺎﺯﻩ ﺗﺮ ﺑﮑﻨﻢ … ؟ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻢ؛ ﭼﻘﺪﺭ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﯼ ﺍﯾﻦﻭﺍﻗﻌﯿّﺖ ﺟﺪّﯼ ﺯﻧﺪﮔﯽ ، *ﻣﺮﮒ* ﺑﺎ ﻭﺍﻗﻌﯿّﺖ ﺩﻭّﻡ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﻣﺎ ﺯﻧﺪﮔﯽ ، ﻧﺰﺩﯾﮏ ﻭ ﺩﺭ ﻋﯿﻦ ﺣﺎﻝ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺩﺍﺭ ﺍﺳﺖ؛ ﻓُﺮﺻﺘﻬﺎ ﺩﺍﺭﯾﻢ …
ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻢ؛ ﺁﺩﻣﻬﺎ ﺯﻭﺩ ﻣﯽ ﺁﯾﻨﺪ،ﺯﻭﺩ ﺑﺰﺭﮒ ﻣﯿﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﺯﻭﺩ ﺍﺯ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﺧﺎﮐﯽ ﺑﻪ ﺍﺟﺒﺎﺭ ﮐﻮﭺ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ . ﺭﺍﺳﺘﺶ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﮕﻮﯾﻢ، ﯾﺎﺩﻡ ﺭﻓﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﻏﻢ ﻧﺎﻥ، ﻏﻢ ﺧﺎﮎ، ﻏﻢ ﺁﺏ، ﻏﻢ ﺁﺯﺍﺩﯼ، ﻏﻢ ﺍﺳﺘﻘﻼﻝ، ﻏﻢ ﻋﺪﺍﻟﺖ، ﻏﻢ ﺑﺮﺍﺑﺮﯼ ﻭ ﻏﻢ ﻫﺮﭼﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺍﯾﻦ ﻣﻦ ﺗﻨﻬﺎﺳﺖ، ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻢ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ … ﻭ ﯾﮏ ﺑﺎﺭ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﻏﻤﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺮﺷﻤﺮﺩﻡ، ﺑﻪ ﻏﻢ ﺭﻭﺯ ﺁﺧﺮ، ﺫﺭّﻩﺍﯼ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ؛ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻢ، ﮐﺎﺭﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﺧﻮﺩ، ﺍﯾﻦ « ﻣﻦ ﺗﻨﻬﺎ » ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻡ؟ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻏﻮﻃﻪ ﻣﯿﺨﻮﺭﻡ … ﻭ ﺩﺭ ﻣﺴﯿﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﺯ گلزار شهدا ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ، ﭘﺸﺖ ﻭﺍﻧﺘﯽ ﺟﻤﻠﻪ ﺍﯼ ﺩﯾﺪﻡ ﮐﻪ ﮐﻤﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪﻡ، ﺍﻣّﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻓﺮﻭ ﺭﻓﺘﻢ … ﭘﺸﺖ ﻭﺍﻧﺖ ﺭﻫﮕﺬﺭﯼ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ :
*ﻣﺎ ﺁﺩﻣﻬﺎ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﺗﺮﺍﻓﯿﮏ ﭘﺸﺖ ﻫﻤﯿﻢ، ﮐﺎﺵ ﻣﯿﺸﺪ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻫﻢ ﭘﺸﺖ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﯿﻢ*ﺁﺭﺯﻭﯾﯽ ﮐﻪ ﻋﺪّﻩ ﺍﯼ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﭘﺸﺖ ﺁﺩﻣﻬﺎﯾﯽ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻏﻢ « ﺭﻭﺯ ﺁﺧﺮ » ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ . حاج آقا ﺷﺎﯾﺪ روز وداع ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﺑﯽ ﺯﺑﺎﻧﯽ ﺩﺭﺧﻠﻮﺕ، ﺑﻪ ﻣﺎ ﻣﯿﮕﻔﺖ : ﺑﺎﯾﺪ ﭘﺸﺖ ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﺑﻤﺎﻧﯽ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﯽ، ﺗﺎ ﺭﻭﺯﯼ ﻫﻤﻪ ﭘﺸﺖ ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﯿﻢ …
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺮﻓﯽ ﮐﻪ من و خیلی از همشهریانم ﺩﺭ ﺧﻠﻮﺕ خود ﺑﻪ ﺭﻭﺷﻨﯽ ﺑﯿﺎﻥ ﮐﺮﺩم ﻭ کردیم وﻣﺜﻞ ﺍﺑﺮ ﺑﻬﺎﺭﯼ ﺑﺮﺍﯼ شیخ عزیز و ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﮔﺮﯾﻪ میکنم و میکنیم…
ﻭ ﺧﻼﺻﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﮔﻔﺘﻢ :اﻣﯿﺪﻭﺍﺭﻡ ﻫﺮ ﮐﺠﺎ ﮐﻪ ﻫﺴﺘﯿﻢ ﭼﻪ ﺩﺭ ﻭﯾﻼ ﭼﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﭼﻪ ﺩﺭ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﻭ ﺑﯿﺎﺑﺎﻥ و …. ﭘﺸﺖ ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﻫﻢ باشیم؛ ﺁﺭﺯﻭﯾﯽ ﮐﻪ شیخ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ بسیاری از نیک اندیشان سرزمینمان و دیارم ﺩﺍﺭند،به امید آن روز و فرداهای بهتر
خدا رحمت کند شیخ بزرگوار را. . آقای مهندس چراااااا وقتی کسی از دنیا میره همه دوان دوان جهت تشییع جنازه اون میرن اما وقتی بیمار یا گرفتاری داره فراموش میکنن سراغی بگیرن ازش !!! شما هم یکی از این آدمها هستی پس چطور میتونیم پشت هم باشیم!!؟؟؟ باید یاد بگیریم تا زنده ایم به فکر هم باشیم ن وقت مرگ یاد هم بیوفتیم … شعر معروفی هست که : بنی آدم اعضای یکدیگرند که در آفرینش زیک گوهرند
چو عضوی بدرد آورد روزگار دگر عضوها را نماند قرار ..