فانوس زاگرس؛
شورای پنجم دهدشت و عهدی که باید فراموش نشود
به قلم سید ایمان تقوی
با تایید رسمی انتخابات شورای شهرمان دلهره و اشوب چند ماه گذشته در رابطه با تبلیغات شوراهای اسلامی درشهر ما فروکش کرده ومردم به آرامش نسبی رسیده اند ،از طرفی هنوز گرد وغبار این تبلیغات بر دیوارهای شهر سایه افکنده است (چه خوش باشد که بعد از انتظاری به امیدی رسد امید واری )نفرات برتر با همه اما واگر ها ،حرف وحدیث ها به آرزوی خود رسیدند وبه مردم معرفی شدند،وانشااله شعار ها را در پیشگاه همشهریانی که بارها وبارها در ادوار گذشته از شورا آسیب دیده اند به مرحله ظهور برسانند.
شورای چهارم هر آنچه کِشتَند ، درویدند وهمان بود که مردم فهیم این شهر قبل از انتخابات هم در رسانه ها اعلام نمودند چهارمی ها ثبت نام نکنید که به شما رای نخواهیم داد ،براستی چرا باید کسانی که چهار سال تجربه فنی وعملی آموخته اند اعتماد مردم از آنها سلب شود؟
نمی خواهم زحمات عزیزان در دوره چهارم را نادیده بگیرم اما چه کردند که مردم از آنها روی برگرداندند؟
اگر جلسات شورا در حضور اصحاب رسانه تشکیل می شد ،اگر به ساختمان شورا شبانه نقابداران حمله نمی کردند ،اگر برخی ها حامی ساخت و سازهای غیرفانونی نبودند، اگر به عهد خود که همانا صیانت از اعتماد مردم وآرا آنها بود بخوبی حفاظت می شد ،ما حالا در چنین وضعیت نابسامان شهری قرار نمی گرفتیم.
شاید بخشی از این اشکالات به خود ما مردم بر می گردد که بی تفاوت بودیم دفاع از حقوق شهروندی ومطالبه گری خود را با طایفه گری ورودربایستی معامله کردیم.
شورای شهر که نباید جلسات محرمانه در پشت دربهای بسته تشکیل دهد وقراردادهای عجولانه منعقد نماید .
بگذریم هرچه بود گذشت وبازنده اصلی همشهریان ما بودند که شورا را به حال خود رها کرده ومطالبه گر نبودند.
واما دوره پنجم که با مردم عهد بسته اند خدمتگزار واقعی همشهریان باشند باید از گذشتگان درس عبرت بگیرند وشفاف سازی نمایند ،همه مسایل وتصمیمات به اطلاع مردم برسد.
چهارسال قبل مردم این همه با اینترنت ودنیای مجازی آشنا نبودند اما خوشبختانه امروز همه خبرها به سرعت منتشر می شود و براحتی در اختیار مردم قرار می گیرد بعنوان یک همشهری کوچک از شورای پنجم در خواست دارم مواظب باشید گرگ ها در لباس میش به کمین نشسته اند اجازه ندهید به شما نزدیک شوند و با درایت و تعهد و قولی که به مردم داده اید خدمتگزار راستین جامعه باشید .
.(نام نیکو گر بماند زادمی ،به کزو ماند سرای زر نگار )
