۱- میهن عزیزمان ایران روزگار پرمخاطره و دشواری را پشت سر گذاشته است. دههها تهدید و تحریم، بارها اعتراض و ناآرامی و در نهایت دو جنگ تحمیلی در فاصله کمتر از یک سال، سرنوشت ملتی شده که به عنوان کشوری مستقل به دنبال توسعه، امنیت، پیشرفت و آزادی است. چه مردان و زنان نجیب و مظلومی که از میان ما رفتند و چه فرصتهایی که برای رسیدن به آرامش و رفاه از دست رفت. اکنون اما ایران در میانه شرایطی قرار دارد که بیتردید سخن از آینده کشور و سرنوشت یک ملت است. دشمنان این سرزمین با نادیده گرفتن بسیاری از اصول حقوق بینالملل، اخلاق و انسانیت، ملت ایران را هدف فشارها و تهدیدهای کمسابقه قرار دادهاند. البته ملت ایران با ایستادگی و مقاومت خود بار دیگر نشان داد که ملتی متحد، استوار و قابل تحسین است، اما تجربه نیز ثابت کرده است که مواجهه با قدرتهای جهانی اگر با عقلانیت، تدبیر و واقعبینی همراه نباشد، هزینههای سنگینی را بر کشور و مردم تحمیل خواهد کرد. از همین رو امروز بیش از هر زمان دیگری کشور نیازمند تصمیماتی سنجیده، مسئولانه و مبتنی بر منافع ملی است.
۲- مسئولان کشور این روزها در آستانه تصمیمی مهم و سرنوشتساز قرار دارند؛ تصمیمی که میتواند مسیر ماهها و حتی سالهای آینده ایران را تحت تأثیر قرار دهد. ادامه تنش و درگیری یا حرکت به سمت کاهش بحران و دستیابی به تفاهمی که بتواند از گسترش خسارتها جلوگیری کند، موضوعی نیست که بتوان درباره آن با شعار و هیجان تصمیم گرفت. با این حال، برخی جریانهای سیاسی و فکری که خود را حامی انقلاب و نظام میدانند، در روزهای اخیر مواضعی را در قبال مذاکرات و تفاهم احتمالی مطرح کردهاند که به نظر میرسد تناسبی با واقعیتهای میدان و ضرورتهای اداره کشور ندارد. در حالی که از اصلاحطلبان همواره منتقد گرفته تا بسیاری از منتقدان و مخالفان خارج از کشور، در این مقطع حساس منافع ملی و حفظ ایران را بر اختلافات سیاسی ترجیح دادهاند، این پرسش مطرح است که چرا برخی جریانها به جای تقویت انسجام ملی، بر طبل اختلاف و بیاعتمادی میکوبند؟
۳- روند مذاکرات و تلاشهای دیپلماتیک در چارچوب ساختارهای رسمی کشور و تحت نظارت عالیترین سطوح تصمیمگیری دنبال شده است. طبیعی است که افرادی همچون دکتر قالیباف، دکترعراقچی و سایر مسئولان ذیربط در این فرآیند نقش داشته باشند، اما تصمیمات راهبردی کشور نه محصول اراده یک فرد است و نه حاصل تصمیم یک جریان سیاسی خاص. از این رو نسبت دادن همه نتایج احتمالی مذاکرات، چه مثبت و چه منفی، به چند چهره سیاسی یا اجرایی، نه منصفانه است و نه با واقعیتهای ساختار حکمرانی کشور همخوانی دارد. هنگامی که تصمیمی در سطوح عالی کشور و با مشارکت نهادهای مختلف اتخاذ میشود، مسئولیت آن نیز متوجه همه ارکان تصمیمگیری است و نمیتوان موفقیتها را به نام یک گروه و هزینهها را به حساب گروهی دیگر نوشت.
۴- از سوی دیگر، مخالفان مذاکره و تفاهم باید به این پرسش پاسخ دهند که جایگزین آنها برای شرایط کنونی چیست؟ گرچه ایران با مقاومت ملت خود توانست بسیاری از اهداف دشمن را ناکام بگذارد و هزینههایی را بر طرف مقابل تحمیل کند، اما آیا میتوان واقعیتهای میدانی و آثار جنگ را نادیده گرفت؟ شهادت فرماندهان، مسئولان، دانشمندان و مردم بیگناه کشور، خسارتی نیست که بتوان به سادگی از کنار آن عبور کرد. اگر تنشها ادامه یابد و زیرساختها، سرمایههای ملی و امنیت کشور بیش از این آسیب ببیند، چه کسی مسئولیت این خسارتها را بر عهده خواهد گرفت؟ حتی اگر ایران بتواند همچنان ضربات مؤثری به دشمن وارد کند، آیا شرایط اقتصادی و اجتماعی کشور تحمل یک فرسایش طولانی دیگر را دارد؟ مردم ایران ضمن دفاع از استقلال و عزت ملی، انتظار دارند مسئولان نیز با تدبیر و مدیریت صحیح از تحمیل هزینههای غیرضروری بر کشور جلوگیری کنند.
۵- یکی از استدلالهای مخالفان مذاکره این است که هرگونه آتشبس یا تفاهم، فرصتی برای بازسازی توان طرف مقابل خواهد بود. بر فرض پذیرش این استدلال، آیا همین فرصت برای ایران نیز فراهم نخواهد شد؟ آیا کشور نمیتواند از هر دوره کاهش تنش برای بازسازی زیرساختها، ترمیم خسارتها، تقویت توان اقتصادی و افزایش آمادگیهای خود استفاده کند؟ واقعیت این است که هر دوره آرامش نسبی میتواند فرصتی برای بازنگری، بازسازی و افزایش توانمندیهای ملی باشد. همانگونه که تجربه ماههای اخیر نشان داد، بهرهگیری از تجربیات گذشته میتواند در ارتقای آمادگی کشور مؤثر واقع شود. در مقابل، ادامه فرسایش منابع و سرمایههای ملی، مسیری نیست که بتوان بدون توجه به پیامدهای آن از کنار آن گذشت.
۶- یکی دیگر از نگرانیهای مخالفان توافق، سابقه بدعهدی آمریکا و بیاعتمادی نسبت به تعهدات این کشور است؛ موضوعی که با توجه به تجربیات گذشته، قطعاً باید مورد توجه قرار گیرد. جهان امروز با شرایطی پیچیده و متفاوت روبهرو است. رفتارهای دولت آمریکا در سالهای اخیر، بهویژه در دوره دونالد ترامپ، نشان داده که بسیاری از قواعد و هنجارهای تثبیتشده روابط بینالملل با چالشهای جدی مواجه شدهاند. از تهدید متحدان سنتی گرفته تا بیاعتنایی به برخی نهادهای بینالمللی و تصمیمات غیرقابل پیشبینی در عرصه سیاست خارجی، همگی این واقعیت را یادآور میشود که اعتماد مطلق به قدرتهای بزرگ خطایی راهبردی است. اما همین واقعیت، به معنای نفی کامل دیپلماسی نیز نیست. هنر سیاست آن است که در عین بدبینی واقعبینانه نسبت به طرف مقابل، از ظرفیت مذاکره برای کاهش هزینهها، مدیریت بحران و تأمین منافع ملی استفاده شود. هرگونه تفاهم احتمالی باید با نهایت دقت، احتیاط و در نظر گرفتن ضمانتهای لازم دنبال شود، اما کنار گذاشتن ابزار دیپلماسی صرفاً به دلیل بیاعتمادی، لزوماً کشور را در موقعیت بهتری قرار نخواهد داد.
۷- در نهایت آنچه اهمیت دارد، شفاف بودن مسئولیت تصمیمات است. اگر هر نهاد، گروه یا شخصی موافق ادامه تنش و جنگ است، باید مسئولیت تبعات اقتصادی، اجتماعی و انسانی آن را نیز بپذیرد و فردا همه مشکلات را به گردن دیگران نیندازد. اگر هم قرار است کشور به سمت کاهش تنش، آتشبس یا توافق حرکت کند، باید نتیجه آن بهبود بهبود شرایط کشور، افزایش ثبات، رونق اقتصادی و حرکت در مسیر اصلاح و توسعه باشد. ملت ایران در روزهای سخت بار دیگر نشان دادهاند که در برابر هر تهدید خارجی متحد، منسجم و مقاوم هستند، اما در عین حال انتظار دارند حاکمان نیز با عقلانیت، تدبیر و مدیریت صحیح از منافع ملی صیانت کنند و اجازه ندهند کشور بیش از این آسیب ببیند. این روزها دیگر شترسواری دولا دولا نمیشود. نمیتوان در تصمیمگیریها سهیم بود اما در قبال نتایج آن مسئولیتی نپذیرفت. امروز بیش از هر زمان دیگری کشور به صداقت، مسئولیتپذیری، انسجام داخلی و تصمیماتی مبتنی بر منافع ملی نیاز دارد؛ تصمیماتی که نه از سر هیجان و شعار، بلکه بر پایه واقعیتهای میدان و مصالح بلندمدت ایران اتخاذ شوند.، افزایش ثبات، رونق اقتصادی و حرکت در مسیر اصلاح و توسعه باشد. ملت ایران در روزهای سخت بار دیگر نشان دادند که در برابر هر تهدید خارجی متحد، منسجم و مقاوم هستند، اما در عین حال انتظار دارند حاکمان نیز با عقلانیت، تدبیر و مدیریت صحیح از منافع ملی صیانت کنند و اجازه ندهند کشور بيش از این آسیب ببیند.
