تداوم آتش سوزی های سریالی و سوختن جنگل های زاگرس
شهرام نوروزی ؛
گرچه سیر تخریب جنگل های زاگرس از حدود دو دهه قبل با جاده کشی و شهرک سازی شروع شده، اما از یک دهه اخیر با حریق های عمدی و غیر عمدی و جایگزین های شغلی با توسعه باغات، متعاقب پیشروی حریم شهر در دل جنگل، دره خواری و زمین خواری را باب کرد و در دوران کرونا نیز در سکوت ادارات متولی، بحران مسابقه تخریب راه افتاد و این روزها با حریق های پی در پی و عمدی، پاکتراشی های هدف دار و ویژه قاچاق چوب، فاجعه ای در شرف اتفاق است که با تساهل ادارات متولی و استیصال حداکثری فعالان محیط زیست، رخداد یک اکوساید تاریخی، بعید نمی نماید! دیروز که به هیچ گذشت، امروز هم که بیهوده بود و از فردا هم که کسی خبر ندارد …
زاگرس و سرزمین مان داغ های بیشماری دیده و بسیاری از درختان، زیستمندان و حامیانِ جدی خود را از دست داده اما هنوز هم هستند انسان های شریفی که برای بازگشتِ روزهای آرام از هیچ آتشی هراس ندارند.
کدامین نفرین است که اینگونه دامان این یتیم خانه را گرفته، کدامین گناهی است که این سرزمین مرتکب آن شده، کدامین عذابی است که عظمتش برابری کند با شکنجه شدن این سرزمین بدبخت،چرا نعمات الهی بدون وقفه بر سر این سرزمین سرازیر است، چه می گویی ، اینهمه نعمت برای چیست ؟؟؟
غم این خفتهی چند، خواب در چشم تَرم میشکند …
فاجعه عظیم زیستمحیطی در زاگرس، بلوط ها درحال خشک شدن هستند.به کجا و چه کسی پناه ببریم؟!ایران شده. حمله آفت پروانه سفید برگخوار بلوط …
نمیدونم شاید من افراطی فکر میکنم ولی یواش یواش از زندگی در اینجا هیچی برامون نمونده. بدترینش اینه که هیچ دخالتی در سرنوشتمان نداریم. هیچ کس به هیچ کدام از حرفهای ما اهمیت نمیده. رسما همه غلام حلقهبهگوش شدهایم. بهم بگید که اشتباه فکر میکنم. بابا به کی بگیم هیچی برامون نمونده؟!
معجون قدرت عظیم و حماقت عظیم ، فاجعه ای عظیم است !
امثال ما هر کاری کردیم نشد بویژه جنگلبانان که شمار زیادی از این انسانهای پاک به خاطر نجات جنگل های البرز و زاگرس جون خودشونو فدا کردند ، به بدترین شکل کشته شدند و نامی ازشون نمونده ، روان همیگشون مینوی باد …
وضعیت محیط زیست در زاگرس ایران …
چرا هیچ وقت برای هیچ حادثهای در ایران تحقیقات مستقل شکل نمیگیرد؟؟؟
متخصص برای تحقیقات در ایران وجود دارد ابزار لازم هم هست،اما هیچ وقت در مورد هیچ حادثهای اطلاعات درستی به مردم داده نشده، از آتش سوزی تا ….
اما چرا مطالبه گری ها در این زمینه آنقدر در سطح پایین قرار دارد که هیچ کس خودش را ملزم به پاسخگویی نمیداند،راستی سرنوشت آتش زنان جنگل های بلوط خامین زاگرس ایران چه شد ؟؟؟!!!!
هم در جهان و هم در ایران، هیچ مصیبتی تهدید کننده تر از وضعیت محیط زیست نیست. با این که نباید زیاد گمانه زنی کرد و باید امید را حفظ کرد و بر اطلاعات و آمار تکیه کرد، اما به خصوص در این عرصه نمیتوان بدون طرح حدس و گمان و ترسیم منظره آینده مردم را متوجه فاجعه کرد. این گمانه ها بر پایه اطلاعات وسیعی است که صدها نهاد تخصصی آنها را در اختیار مردم گذاشته اند. سقف این حدس ها تا به جایی است که چند سال پیش دبیر کل سازمان ملل متحد با استناد به نظر بیش از هشتاد نهاد تخصصی اعلام کرد که برای اقدام موثر تنها سه سال فرصت داریم. در واقع چندان وقتی نداریم و از خط فاجعه عبور کردیم. آسیبهای عظیم به صورت آتش سوزی و سیل و رانش زمین و حفره های هولناک و رها شدن گازهای متان و ترسناکتر از همه گرمایش پرشتاب اقیانوسها امیدفرسا شده اند. با این وجود، سیاستمداران قدرتهای بزرگ و کوچک همچنان به خفه کردن کره زمین در دود سوختهای فسیلی و در جنگهای تبهکارانه مشغولند.
ما در ایران سینه به سینه ی قحطی ها و جابه جایی های عظیم انسانی ایستاده ایم. سینه به سینه ی آتش و سیل و غبار و خشکخاکی و کمبود و گرانی خوراک مردم. بدون سرمایه و تکنیک، بدون یک اقتصاد کارا و توانا، بدون یک وضعیت سیاسی مبتنی بر دموکراسی و حقوق بشر و مسئولیت مردمی، وضعیت ما از این که هست بسی وخیم تر خواهد شد. ایرانیان نمیتوانند بدون درک منافع مشترک خود برای نجات کشور اقدام مؤثری انجام دهند. دوران فرار از کشور و پناهنده شدن به کشورهای دیگر گذشته است. دوران پیش رو چه بسا دوران تبدیل دموکراسی به تبانی کراسی ملتها برای بیرون آوردن گلیم خود از آب باشد. مهاجرت ها به احتمال زیاد سیر برگشتی پیدا خواهد کرد. هر ملتی ناچار خواهد شد پستان خاک خود را بدهان بگیرد. و پستان خشک ایران شیری نخواهد داشت تا دهان ملت را خیس کند. ما داریم آخرین رمق های طبیعت را میگیریم. داریم آبهای زیرزمینی را نیز تا قطره آخر بیرون میکشیم.
حریق های مکرر و عمدی امسال و نابودی بسیاری مراتع و جنگل در ید تصرف متولیان و ویژه حریق چند روز قبل گچساران ، کردستان ، مریوان و جای جای زاگرس نیز تداوم سبُعیت قاچاقچیان چوب و هدف گرفتن درختان چند ده و صدساله وطن، اوضاع نابسامان جنگل ها و مراتع و فاجعه در شرف وقوع، و ابلاغ آخرین اولتیماتوم فعالان محیط زیست، بر طرح راهکارهای ممکن و میسور که هموندی و هم افزایی تمام بازیگران سرزمین از شهروند و روستایی تا ملت و مجلس، دولت و دانشگاه و حوزه، صداو سیما و اصناف و همه و همه را می طلبد …
امید است فورس ماژور و فوری و اولویت دار، و با فریاد و فریاد و فریاد همه و اقدام جمعی، جنبشی و پویشی تمام عیار، مورد اهتمام قرار گیرد تا این امانت تاریخی با حداقل های ممکن نیز باشد به نسل بعدی منتقل شود و قضاوت تاریخ، مسئولیت امروز ما را حتی اگر نسبی هم باشد با اقدام و کنش و همت، همسنگ نمایش دهد.
امید که شعار این روز داوطلبانه بودن فعالیت در تشکلها نشان از خصلت والای انسانی و فعالین این بخش دارد که با صرف زمان زندگی خود در راه اعتلاء اهداف تشکل و یاری رساندن به همنوعان برترین دلیل انسانیت را به نمایش می گذارند. تحقق پیشرفت و توسعه همه جانبه کشورها مستلزم بهره گیری از استعداد، توان و حضور فعالانه و مطالبه گری مردم و مشارکت آنها در ارتقاء و تکامل بیشتر جامعه است و توسعه پایدار جوامع در تمامی عرصهها میسر نمیگردد جز با همراهی تشکلهایی که برخواسته از بطن مردم هستند.بیست و دوم مرداد ماه روز تشکل ها و مشارکت های اجتماعی، غنیمت شمردن فرصتی است تا ضمن گرامیداشت این روز از زحمات و تلاش ارزشمند فعالان نیک اندیش اجتماعی، سازمان های مردم نهاد ، اتحادیههای و انجمنهای علمی قدردانی نمایم.و برای تمامی سازمان های مردم نهاد کشور آرزوی توفیق و اثرگذاری روزافزون مسالت دارم. نامگذاری این روز اقدام ارزشمند و البته نمادینی برای پاسداشت فعالیت ها ، نزدیک نمودن بیش از پیش دولت به سازمان های مردم نهاد و تاکید بر نقش بی بدیل تشکلها در فرآیندهای تصمیم گیری و اجرا، پیشبرد امور و توسعه کشور است و بی شک، بدون برخورداری از جامعه مدنی قدرتمند و پویا، نمی توان انتظار داشت که دولت به عنوان تنها نیروی موثر در توسعه، گام هایی پایدار برای بهبود شرایط اجتماعی بردارد .
در پایان، شایسته و بایسته است که از تمامی تشکلهای مردم نهاد و حامی محور همسو با اهداف بیابان زدایی در راستای خدمت رسانی به محیط زیست معیوب و خاکستر شده زاگرس و کم برخوردار از امکانات مدیریتی و دلسوزی قدردانی کنم. امید است که با مشارکت یکدیگر و با تقویت بیش از پیش مقوله مسئولیت اجتماعی در میان آحاد مردم ، تسهیل گر مسیر دستیابی به توسعه پایدار در میهن عزیز اسلامی و زاگرس مان باشیم ، که در واقع ادای دَینِ یک شهروند و کنشگر صلح شهر صلح و مهربانی است، سرآغاز پویش و جنبشی همگانی در حفاظت، درخت داری و درختکاری و نیز رفع پاندمی شوم قاچاق و دفع حریق زنان و کاهش تخریب و آسیب به سرمایه های نمادین وطن شود . همواره به یاد داشته باشند که اگر به وقت نجنبند، محتمل این آتش سوزی ها، تنها بازمانده نسل بلوط های زاگرس برای نسل آتی باشند…
هر بار نیز مسئولان دولتی با کلیگویی و پاسخهای سربالا در صدد به فراموش سپاری فاجعه برآمدند.می گویند که علت و میزان خسارات واردهی ناشی از آتش سوزی هنوز مشخص نیست.اما دیگر مشخص است که این آتشسوزی نیز همچون سایر موارد مشابه سابق در این منطقه و همچون سایر آتشسوزیهای سریالی در باقی نقاط ایران علتی واحد داشته و آن چیزی نیست جز تغییر شرایط جوی و زیست محیطی با عاملیت عمدهی انسانی. حاکمیت سرمایه برای تداوم و بقای خویش ناچار به کسب سود و سود بیشتر است. این خصلت ذاتی سرمایه داریست که او را مجبور میکند دست در عمق هرچیزی ببرد و ماهیت و چهرهاش را بنا بر منفعت خویش دگرگون کند. تغییرات زیستمحیطی و عمقگرفتن روزافزون بحران آن در جهان را نمیتوان بدون عاملیت سیستماتیک نظام سرمایهداری بررسی کرد. در ایران نیز این بحران به هارترین و ناشیانهترین شکل در حال ویرانی است. آتش سوزیهایی که در سالهای اخیر آسیبهای غیر قابل جبرانی را به پوشش گیاهی و گونههای جانوری و اکوسیستم این مناطق وارد کرده چیزی جز پیشروی و پیروزی طرحهای سرمایهداری نئولیبرال با دستاورد نابودی برای همه به هدف افزایش سود در جیب اندک دستهای در راس و حکم و سرمایه نیست …
بفرماید ابدوغ خیار.?
دیگه هوا گرم نیست رسما داغه
