حسرت ۴۷ ساله ایرانیان
یدالله کریمی پور؛
ایران طی سه دوره متوالی ۱۹۶۸، ۱۹۷۲ و ۱۹۷۶، قهرمان جام ملت های آسیا شد. ولی از جام ۱۹۸۰ تا کنون، نزدیک به نیم قرن است ایرانیان در حسرت جام های بعدی به سر می برند.
چنان چه از دیدگاه کارشناسان علل ناکامی های در هر دوره توجه شود، بر چند پارامتر تمرکز می شود: نا آمادگی فیزیکی و روانی تیم ها، نا داوری ها، نبود پشتیبانی مناسب، نداشتن بازی های تدارکاتی در خور، شرایط جنگی(۱۹۸۶) استعفای گروهی بازیکنان، کمبود ورزشگاه ها، نبود میزبانی و…
ولی نمی دانم چرا این کارشناسان پرسش های زیر را برای دستیابی دقیق و واقعی به ضعف نیم قرنی ایران پیش نمی کشند؟
۱- چرا با وجود سه قهرمانی بی چون و چرای ۱۲ ساله پیاپی، تیم فوتبال ایران از ۱۹۸۰ تا کنون، در کما فرو رفته است؟!
۲- چرا تا بازی های ۱۹۷۶، بحث نا داوری علیه ایران در میان نبود و یا بس کمرنگ بود؟!
۳- چرا ایران با اشتیاق و استقبال آسیایی ها، بین کشورهایی مانند ژاپن، جمهوری کره، اسرائیل و عربستان، به راحتی به میزبانی برگزیده می شد؟! حتی المپیک آسیایی را در تهران برگزار کرد و …
به گمانم تا خیرخواهانه و بدون خود سانسوری پاسخ هایی در خور به این پرسش ها و پرسش های کارشناسی تر داده نشود، امکان تجدید حیات ورزش و فوتبال قهرمانی ایران ناممکن است.
از این دیدگاه به اغلب احتمال ترقی و توسعه ورزشی ایران و استمرارش، پدیده ای جدا از ساحت های توسعه و آزادی های سیاسی، اقتصادی و فرهنگی و در نهایت قدرت ملی نیست. در واقع تنها با تتمه اندک باقیمانده غرور ملی، امکان دستیابی به طراز های آسیایی و جهانی ناممکن به نظر می رسد.
