به یاد جمشید تیرزه شاهنامه خوان آزاده
محمود منطقیان؛
چه گویم ز جمشید نیکو سخن
خوش آواز و هم بلبل انجمن
کجا رفت جمشید مرد سخن
که چون شمع بودی به هر انجمن
کجا رفت آن بلبل نغمه خوان
که بودی در آواز او بس فغان.
دریغا زجمشید شهنامه خوان
از آن مرد هشیار و هم نکته دان
ز شهنامه گفتی به هر مجلسی
کزو یاد دارند مردم بسی
چو شهنامه خواندی به هر انجمن
پر از شور گشتی دل مرد و زن
ز کیخسرو و رستم پهلوان
هم از نیکمردان و از بخردان
بسی یاد کردی به هر مجلسی
کزو بهره بردی همی هر کسی
همانا که جمشید نیکو نهاد
ز جمشید جم کرد بسیار یاد
ز کیخسرو و رستم و گیو گفت
از آن پهلوانان با یال و سُفت
هم از بیژن و طوس و گودرز پیر
که بودند در رزم مانند شیر
ز پیران ویسه بسی یاد کرد
که بودی ز توران و آزاد مرد
بسی گفت از شاه اسفندیار
که آویخت با رستم نامدار
ز بهرام،آن شیر رزم آزمود
و زان تازیانه که گم کرده بود
بسی گفت از رستم نامدار
که دشمن شکستی به هر کار زار
که جمشید خود راه دانا گزید
ورا پند شهنامه آمد نوید
حکیم سخن بودش آموزگار
حکیمی چو فردوسی نامدار
ز شهنامه گفتی سخن هر زمان
که بودی خردمند و روشن روان
دلیر و جوانمرد و آزاده بود
که جانش به مهر وطن زنده بود
به مجلس بزرگ و خردمند بود
لبانش ز دانش پر از پند بود
ز جمشید باید بسی یاد کرد
که دلها به هر مجلس آباد کرد
همه دل پر از مهر جمشید بود
بسی یافت از انجمن ها درود.
وَ را جان پر از مهر شهنامه بود
وطن در بَرش عشق و هم خانه بود
دلیر و جوانمرد و آزاده کیش
به شهنامه بسته دل و جان خویش
چو گویم ز جمشید مرد ادب
چو روشن چراغی به تاریک شب.
ز جمشید نیکو سخن باد یاد
به هر انجمن نام نام او زنده باد.
خدایا به نیکی بزرگش بدار
که زو نیکمردی بود یادگار.
محمود منطقیان۱۴۰۰/۱۱/۲۲
