ورزشکاران نم یمیرند ؛ در فراق مهرداد میناوند عزیز
به قلم سید علی جلالفرد(زاگرس نشین )
کلبه ای می سازم
پشت تنهایی شب، زیراین سقف کبود
که به زیبایی پرواز کبوتر باشد
چهارچوبش ازعشق،
سقفش ازعطربهار ،
رنگ دیوار اتاقش قرمز
پنجره ای ازنور، پرده اش ازگل یاس
عکس لبخند تورا می کوبم
روی ایوان حیاط
تا که هرصبح آقاقی ها را با توسرشارکنم
همه دلخوشیم بودن توست
وچراغ شب تنهای من، نورچشمان تواست
کاشکی درسبد احساسم، شاخه ای مریــــم بود
عطر آن را با عشق
توشه راه گل قاصدکی می کردم
که به تنهایی من سربزند
توبه من نزدیکی وخودت می دانی
شبنم یخ زده چشمانم در زمستان سکوت
گرمی دست تو را می طلبد..مهرداد جان حریفمان بودی ولی با رفتنت حریفمان شدی و با رفتنت دلها چه آبی چه قرمز چه بی طرف را شوکه کردی این روحییه پهلوانیه که رقیب و رفیق یکی میشود در زمان دلتنگی ولی مطمعا باش ورزشکاران نمی میرند وتا ابد برایمان قهرمانند….مهرداد میناوند ….تصویری که تا همیشه از تو در ذهن ما ثبت شد……در روزهای جوانی ،به تو وهم نسلانت همیشه افتخار کردیم….ممنون ازخاطرات شیرینی که برایمان ساختید …..غرق در نور وآرامش باشی مهرداد عزیز… آسمان پناه امنت باشد تا همیشه قهرمان….
تسلیت به همه مردم ایران??