به احترام روز طبیعت، زمین و اجزایش را پاس بداریم

فانوس زاگرس：

به احترام روز طبیعت، زمین و اجزایش را پاس بداریم

به قلم شهرام نوروزی

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

گشت گرداگرد مهر تابناک، ایران زمین    

                                                       روز نو آمد و شد شادی برون زندرکمین

ای تو یزدان، ای تو گرداننده مهر و زمین  

                                                       برترینش کن برايم این زمان و این زمین

رسم بیرون رفتن از خانه در روز سیزدهم فروردین ماه و آن روز را به شادی و خرمی و خوشی گذراندن از رسوم دیرین ایرانی است و آخرین قسمت از مجموعه رسم های جشن بهاری است که با شب سوری (یا سرخی) و آتش افروزی آغاز می‌شود و پس از برگزاری مراسم سال نو، در روز سیزدهم فروردین پایان می یابد.

روز طبیعت (سیزدهم فروردین) سال نو گویا در دوران کهن، روز ویژه طلب باران بهاری برای کشتزارهای نو دمیده بوده است. روز سیزدهم ماه تعلق به ایزد باران است، این ایزد همواره به صورت اسبی،بادی،خشکی و خشکسالی که دیو نام دارد در جنگ و کشمکش است و اگر شکست یابد آب می خوشد و گیاه می خشمد و خشکسالی می شود، و اگر پیروز شود، سرچشمه آب ها به نیروی اسبی روان می شوند و سرزمین ها از سال خوب و خوش بهره مند می شوند.
این ایزد نطفه آب را در بردارد و نژادش به ناف آبها می رسد و از این رو می توان یافت که در سرزمین خشک و کم آب ایران، تا چه حد مورد ستایش بوده است. حال اگر هر ایرانی در روز یک لیتر آب کمتر مصرف کند می شود ۷۵ میلیون لیتر در روز (ما در کشوری کم آب زندگی می کنیم) برای اینکه ایزد باران پیروز شود لازم هست که همه مردمان در نماز از او نام برند و او را بستایند و از او طلب باران کنند. ایرانیان در روزگاران کهن، پس از برگزاری مراسم نوروزی و دمیدن سبزه و گندم و جو و حبوبات در نخستین روزهای سال و در روزی که متعلق به ستاره باران بود، یعنی در روز سیزدهم فروردین ماه به دشت و صحرا و کنار چشمه و جویبار می رفتند و به هنگام شکست یافتن دیو خشکسالی، قربانی می کردند تا نثاری باشد برای فرشته باران تا کشت های نو دمیده را از باران سیراب کند.
“طبیعت ایران بدون زباله زیباست، پاکی محیط‌زیست را بازباله آلوده نکنیم” و اما پاکی طبیعت………… پاکی در زندگی بشر در یک مجموعه بهم پیوسته (پازل)بین بخش های همچون بدن،روح،محیط طبیعی (زمین، هوا،آب) محقق می‌شود. و حیات طیبه مورد سفارش قرآنی که همگان را به آن دعوت فرموده است در صورت تحقق پاکی در تمامی بخشها بدست می‌آید. پاکی در گفتار،در رفتار،در کردار،دین و آیین ما و ادیان ابراهیمی با پاکی و پاکیزگی عجین بوده و هستند و در این رابطه آموزه های گوناگون را ارائه کرده اند.
پاک بودن از آسیب رساندن به خود و محیط اطراف از جمله محیط‌زیست که مقدمه و پیش نیاز درک حقایق است.
همه هستی آیت الهی، نعمت الهی و حجت الهی است پس باید محترم و پاک بماند، نباید به حریم آن تجاوز گردد اگر چه میتوان از آن بهره مند شد.
حیوانات و گیاهان اجزاء اصلی طبیعت زمین می باشند، زمین و اجزایش را آنگونه که شایسته انهاست پاس بداریم.
آری همه هستی آیت و نشانه خالق هستی است زیرا می توان به سبب آفریده ها به آفریننده رهنمون شد، از مسیر و مجرای مطالعه در هستی به خداوند هستی بخش رسید.
بطوریکه خالق هستی در قرآن کریم می فرماید :همانا در آفرینش آسمان ها و زمین و در اختلاف شب و روز و در کشتی که بر روی آب دریا روان می شود و….. و در آن چه که خداوند از آسمان فرو می فرستد، همچون آب و جنبندگانی که (در آب و زمین) آفرید و در دگرگونی بادها و ابرهایی که بین آسمان و زمین به تسخیر در آورده است هر آیینه نشانه هایی است برای گروهی که اهل تعقل (و خردورز)باشند.
بنابراین همه نماد های محیط‌زیست با روشنی و صراحت تمام، آیه و نشانه الهی می باشد و برای کسانی به عنوان آیه و نشانه جلوه می کنند. که اهل تعقل باشند و عاقلانه بنگرند و رفتار کنند، کسی که در تعامل عاقلانه با محیط زیست و مخلوقات خداوند نباشد آیات را نمی بیند.
“اکوسیستم مجموعه ای بهم پیوسته، زنده و هوشمند است و ما انسان ها نیز جزیی از این مجموعه ایم” پس با اتلاف منابع تجدید ناپذیر همچون آب، هوا و خاک نعمت های خدا را تبدیل به نقمت و عذاب نکنیم و با بی حرمتی به نعمت ها و رحمت های الهی برای خودمان زحمت و عذاب درست نکنیم.
به قول مولوی: شاخ مشکن مرغ را پران مکن بر درختی کآشیان مرغ توست.