کشاورزی و اشتغال

فانوس زاگرس؛

به قلم مسعود گشتاسبی

تقریبا برای همه انسانها هیچ جا به اندازه طبیعت ، مظهر عظمت و بزرگی خداوند نیست و در میان بخشهای مختلف جامعه هیچ دسته ای به اندازه کشاورزان به این منبع سرشار عظمت الهی نزدیک نیست .
از نگاه دیگر نیز ، خداوند هیچ منبعی سخاوتمند تر از آب و خاک در اختیار انسان و بلکه همه موجودات عالم قرار نداده است . پس چه بسا مقتضای شکر خداوند این باشد که ما به این دو نعمت بزرگ و سرشار خدا عنایت کنیم و در حفظ و بهره برداری درست از آنها کوشا باشیم.
کشاورزان انسان های شریفی هستند که به سبب نزدیکی با طبیعت از فطرت و نفس سالم تر برخوردارند.
وقتی انسانها با زمین ، بهره برداری از زمین و کشاورزی آشنا شدند و مقررات و ضوابط خاصی برای خودشان وضع کردند ، اولین پایه های مدنیت را گذاشتند .
با توجه به اهمیت کشاورزی طبیعی است که جایگاه مهم و والای کشاورزی در برنامه ریزی برای جامعه لحاظ شود .
یکی از مشکلات ما ، مسئله آب است  و دیگری تقابل میان صنعت و کشاورزی است و اینکه کشاورزی چون مظلوم تر است در مقابل غول صنعت آسیب می بیند .
نباید میان کشاورزی و صنعت تقابلی وجود داشته باشد.
کار مهم ، پیوند میان صنعت و کشاورزی است.
سرمایه گذاری های زیر بنایی ، مانند سد سازی در رونق کشاورزی بسیار کارساز است و البته مهم تر اینکه چند درصد از آب سد کوثر به زمینهای منطقه خودمان اختصاص می یابد و اینکه در چهار سال گذشته با تلاش و پیگیری های آقای تاجگردون درصد قابل توجهی از این حجم آب به زمینهای ما رسیده و می رسد .
و اینکه بتوانیم روی صنایع غذایی ، صنایع تبدیلی و صنایع جنبی کشاورزی ، با تشخیص اولویتها سرمایه گذاری کنیم ، هم کشاورزی ما رونق پیدا میکند و هم صنعت ما.
به هر حال باید روشهای سنتی را کنار بگذاریم و برای جامعه اشتغال ایجاد کنیم .
باید شغل ایجاد کنیم و با توجه به این وضعیت ،  نیاز است دست به دامن صنعت شویم‌.
در برنامه ریزی ها باید اولویتها را به گونه ای تعیین کنیم که میان صنعت و کشاورزی پیوند بیشتری ایجاد شود ، یعنی هم به کشاورزی که مایه حیات جامعه  است ، رونق دهیم و هم اینکه کشور را از نظر صنعتی پیشرفته کنیم .