روز گذشته تصاویری از جنگل های منطقه شلال دون باشت در فضای مجازی دست به دست شد که فعالان و متخصصین محیط زیست استان را در بهت و حیرت کامل فرو برد. همانطور که در تصاویر می بینید در این منطقه بغیر از تعدادی تنه خشکیده بلوط چیز دیگری دیده نمی شود. این بلوط ها احتمالا در اتش سوزی های سال گذشته یا در پی خشک سالی های اخیر به این روز افتاده اند.
بله، منطقه شلال دون باشت در حال تبدیل شدن به یک بیابان کامل است. این نتیجه ی اتش سوزی های مکرر است. جنگل های پیر استان ما تاب و تحمل حتی یک آتش سوزی را ندارند چه رسد به اینکه این اتش سوزی ها همراه شود با خشک سالی، چرای دام، کشاورزی و انواع بیماری های درختی.
اخیرا آقای دکتر حسین کلانتری (استاندار)، اعلام نموده اند که قرار است برای استان ۳۰۰ دستگاه دمنده تهیه شود (اگرچه بخشی از آنها اکنون وارد استان شده اند و در اختیار نیروهای منابع طبیعی و محیط زیست هستند). همچنین ایشان قول داده اند که تا هفته ی بعد یک فروند بالگرد مجهز به بسکت آب در یاسوج به صورت دائمی مستقر شود. اگر چه استقرار بالگرد در استان برای انتقال سریع نیرو به ارتفاعات اتفاق کاملا خوشایندی است، اما واقع بینانه بخواهیم به این ماجرا بنگریم این بالگردها در امر آب پاشی، کارایی چندانی ندارند و همچنان این دمنده های هوا هستند که حرف اول را در مهار شعله های آتش می زنند. با توجه به گستردگی زیاد آتش سوزی های استان بخصوص در حوزه بویراحمد و گچساران، ۳۰۰ دستگاه دمنده به هیچ عنوان جوابگوی این حجم از آتش سوزی ها نیست و مسئولان هرگز نباید به تهیه این تعداد اکتفا کنند.
با توجه به این که در کنار نیروهای زحمت کش ادارات منابع طبیعی و محیط زیست، این مردم محلی هستند که بعنوان اولین نفرات به محل آتش سوزی ها می رسند و بخش اعظم نیروی مهار آتش سوزی را تشکیل می دهند، نیاز هست تمام دهیاری ها و شوراهای روستاها و همچنین انجمن های مردم نهاد به دستگاه های دمنده و سایر امکانات مجهز شوند. پس یقینا بهیچ عنوان ۳۰۰ دستگاه دمنده برای استانی فقط در خرداماه ۱۰ هزار هکتار از جنگل هایش سوخت کفایت نمی کند. واجب است است قبل از تجهیز نیروهای مردمی، آموزش های لازم در زمینه مهار آتش سوزی های جنگل را به این عزیزان ارائه دهند.
مسئولان توجه داشته باشند، آنچه که می بینید تصویری است که ۱۰ سال پیش، ۱۵ سال پیش، برای شما از آینده ی جنگل های گچساران ترسیم کردیم. ولی هیچ گوشی بدهکار نگرانی های ما فعالان محیط زیست نبود. امروز این تصاویر جلوی چشم شماست و این آینده ی خائیز، خامی، دیل، دژکوه، کوه سیاه و تمام دیگر کوه ها و جنگل های استان ماست. ۳۰۰ دمنده کافی نیست.
اقدامی عاجل باید.
گزارش ؛ یاسر فاطمی دانشجوی ، دوره دکتری زیست شناسی
