از سید صفر خفری تا سید باقر موسوی خفری

فانوس زاگرس؛

به قلم روح الله درخشی

غالب مردم ایران تاریخ نمی خوانند اما تاریخ را می دانند.آنچه مکتوب است تاریخ مکتوب گویند که ما نمی خوانیم و آنچه مکتوب نیست تاریخ شفاهی است که مردم ما کم و بیش می دانند و حامل این تاریخ حافظه ماست نه کاغذ.
بازخوانی تاریخ، علاوه بر عبرت، دستور خروج از نکبت ها و تلخی هایی است که در گذشته نصیب ما شده است.
تاریخ تکرار می شود ، به تناقضی مشروط به زمان و مکان و تشابهی معطوف به تناسب زمان و مکان.غالبا، تکرار رفتارهای تاریخی اعم از خوب و بد را می توان به بحث ژنتیک پیوند داد، زیرا مردان و زنان برجسته در طول تاریخ بشر، از امتیاز مهم اصالت و خون بهره داشته اند و هر کس به تناسب آنچه گذشتگان او کاشته بودند، در حال و آینده درو کرده و مشخصابه عنوان یک رفتار، خوب یا بد ، به جهان عرضه داشته است.گاهی یک خانواده می شودخاتمی یزدی و ره آوردش می شود سید محمد خاتمی مایه آبروی یک ملت متمدن در جهان و گاهی یک خانواده می شود مهدوی سمنانی و ره آوردش می شود احمد خاتمی که هرچه سید محمد خاتمی ساخت، او در تریبون نماز جمعه به باد فنا داد. بدین واسطه می توان گفت که بحث ژنتیک در بروز رفتار انسان امری بدیهی است و گزیر ناپذیر.

تاریخ بویراحمد سرشار از آموزنده هایی است شفاهی، که گذشتن از کنار آنها، به قیمت تکرار ناملایمات تاریخی تمام می شود.

فراموش کردن تلخ های تاریخ، باعث تکرار تاریخ می شود و تکرار تلخ های تاریخ به تناسب موقعیت ما و تاریخ، قصه ای است که گاها تلخی آن، چنان کشنده است که باعث “خودسرزنشی” عمیق یک قوم یا ملت می شود.
سالها پیش کریم خان بویر احمدی از متنفذترین و قدرتمندترین خوانین جنوب کشور بود.او لقب بهادر السلطنه را از حکومت وقت دریافت کرد، ایلخانی بزرگ شد و از کهگیلویه و بویراحمد تا ممسنی را تصرف کرد.از بختیاری ها باج گرفت و به گواهی تاریخ قدرتمندترین خان جنوب در زمان خود بود و….
او بنا به دلایلی، تامرادی ها را غارت کرد و از استان بیرون راند تا به بختیاری پناهنده شدند.
با ملاقباد سی سختی خویشاوندی نسبی داشت اما حتی او از قدرت خیره کننده ی خان در امان نماند و پسرانش را در یک گروکشی با کریمخان از دست داد.بختیاری ها هم از وی دل خون داشتند و بسیاری دیگر، نیز از دم تیغ قدرت او گذشتند.
ملا قباد سیسختی که پسرانش توسط کریمخان کشته شده بودند با ایل تامرادی و مشورت بختیاری ها، هریک به تناسب نوع برخورد کریمخان، تصمیم به تلافی گرفتند و مقدمات کار را برای انتقام از ایلخان بزرگ فراهم کردند.اردوگاه مخفی مخالفان در سی سخت بود و به روایتی، ملاقباد به مدت چهل روز، افراد، آذوقه، طراحی حمله و تمام مقدمات کار را برای انتقامی سخت از کریمخان، فرماندهی کرد.ماهرترین تک تیراندازان در این حمله شرکت داشتند چون هدف فقط یک نفر بود، کریمخان بویراحمدی.همه چیز آماده بود و فقط یک کار، که این کار با توجه به سختی ارتباطات و فاصله ها، مهمترین خلأ از پازل تمام طراحی ها برای انتقام به حساب می آمد.” اطلاعات مسیرهای حرکت کریم خان” را هر کسی نمی توانست بداند به جز نزدیکان و مشاوران مورد اعتماد وی.
کریمخان یک مشاور ارشد به نام سید صفر داشت که اهل خفر یا همان خور بود.خفر مکانی است که پشت کوه دنا قرار دارد. نزدیک پادنا است و خاستگاه سیدباقر موسوی است.
” سیدها” اولاد پیغمبر اسلام محسوب می شوند و در گذشته های نه چندان دور، این قوم به واسطه نسبت خود با پیامبر عظیم الشأن اسلام، از جایگاه و مقام خاصی در نزد مردم بویراحمد برخوردار بودند و بدین واسطه، کریمخان به سید صفر اعتماد ویژه ای داشت و او در جایگاه برتری نسبت به بقیه مشاوران قرار می گرفت.از آن طرف،مخالفان در رایزنی های مخفی خود برای شناخت موقعیت حرکت خان، به بهترین و مورد اعتماد ترین مشاور خان بویراحمدی به عنوان ناجی و تمام کننده طرح انتقام رسیدند و سید صفر خفری، به عنوان قطعه گمشده ی طرح، پازل را تکمیل کرد.

صندلی قدرت به واسطه جاذبه اش، هر لحظه در معرض خطر است و کریم خان را به عاداتی برجسته مشهور کرده بود.کریم خان به اجبار حفظ قدرت، در رفتارهایش به ” نعل چپ ” مشهور بود.
سید صفر سالها مورد اعتماد خان بود و این عادت مخفی او را می شناخت. او به مخالفان گفت: کریم خان عادت به نعل چپ بستن دارد. یعنی اگر قصد سفر به شمال دارد برعکس آن عمل می کند و مسیر جنوب را به عنوان مسیر حرکت خود اعلام می کند تا هرگونه توطئه ای را از قبل خنثی کند.
خلاصه اینکه قرار شد که کریمخان به بویراحمد سفلی عزیمت کند و سید صفر از او پرسید: از کدام راه می روید؟ کریمخان هم به عادت دیرینه ای که سید از آن مطلع بود راه را برعکس گفت و همه شنیدند.

“سید صفر به ایلخان بزرگ بویر احمدی خیانت کرد”
مشاور ارشد خان ،به مخالفان اطلاع داد که کریمخان گفته از فلان راه عبور می کند اما شما فلان راه را ببندید.
خلاصه این شد که کریمخان ملقب به قباسبز ، در محلی به نام ” نال اشکنون ” اسیر خیانت سید صفر خفری(خوری) شد و به انتقام گردن کشی ها و بیرحمی هایش کشته شد و البته فقط از اسب افتاد و اصل همچنان باقیست. از آن روز به بعد، اردوی ایلخان بزرگ بویر احمدی از هم پاشید و بویراحمد به سبب خیانت سید صفر، هیچگاه نتوانست در مقابل همسایگان، به آنچه داشت برگردد.
شدت خیانت سید صفر خوری به حدی بود که بعد از آن واقعه، یک ضرب المثل در میان مردم ما زبان به زبان چرخید و هنوز هم در مناسباتی که منجر به خیانت می شود، این ضرب المثل تکرار می شود.
” بخت و کریمخان خوسیه بی که بی سی صفر خوری ایره و شور ”
یعنی: بخت و اقبال کریمخان بویراحمدی به خواب رفته بود که با سید صفر خفری یا خوری مشورت می کرد.

امروز اما سالها از آن واقعه می گذرد و در نظر ما انگار تاریخ تکرار شده است.

من به عنوان یک بویر احمدی از اینکه به سید باقر موسوی رای داده ام تا ابد خودم را سرزنش می کنم.
اما چرا؟؟

ساده بگویم : مردم مظلوم بویراحمد و دنا سید باقر موسوی را بزرگ کردند.احترامش را به نام سید نگه داشتند.او را ستودند و حتی اگر جواب تلفن ما را نمی داد باز بزرگوارش شمردند.حتی بعد از دوازده سال دوری بی دلیل از مردم، بویر احمدی ها او را مثل اسطوره پرستش کردند و برای روز مبادا نگه داشتند.به جدش قسم می خوردند. اشتباهات گذشته اش را فراموش کردند و او را شجاع خواندند اگر چه عقلای قوم، به تجربه می دانستند که طریق بزرگ منشی و توسعه پایدار به سبکی دیگر است.
مثلا در زمانه ای که همه ایران و جهان به نجابت و اقتدار سید محمد خاتمی بزرگ، رییس جمهور محبوب ایران، اقتدا می کردند اما سید باقر موسوی در مقابل دیدگان مبهوت عقلای قوم، دست به یقه مهمان ما شد و خاتمی را چنان نواخت که هنوز ما از همراهی دوجانبه ” سید با ما و ما با سید” محروم افتاده ایم و نمود آن حرکت هنوز در ملاحظات اصحاب قدرت در مورد بویراحمد و دنا لحاظ می شود.

دوسال پیش، مردم بویراحمد و دنا با اعلام حضور سید باقر موسوی در انتخابات، به احترامش، فرزندان شایسته خود را متعهد به کناره گیری کردند تا راه برای سید، باز باشد و همچنان بر مقامی بالا بنشیند.
محمد بهرامی، مهدی روشنفکر، نیکبخت و سایر فرزندان مدعی این دیار، به تبع خواست مردم و ایل و تبار خود متعهد شده بودند تا تمام شایستگی های خود را به پای پیروزی دوباره ی سید ذبح کنند.

اما سید باقر موسوی خفری با ما چه کرد؟؟؟؟؟؟؟؟

در حالیکه همه مردم بویراحمد و دنا شعار اخراج غلام محمد زارعی را به واسطه ناکارآمدی و فقدان اهلیت برای نمایندگی خود سر دادند و بارها به گوش سید باقر موسوی رساندند، اما موسوی در یک طراحی فرسایشی همه ما را نگه داشت و در روز استقبال مردم از وی، یک جمله گفت: اجازه دهید سکوت کنم.اگر احساس خطر کردم وارد می شوم.

شکست اصلاحات چیزی نبود که سید بخواهد با آن احساس خطر کند؟

پاره پاره شدن اصلاحات و جامعه بویراحمد و دنا چیزی نبود که سید بخواهد با آن احساس خطر کند؟

قبیله ای کردن فضای امن بویراحمد ودناخطر نبود که سید بخواهد با آن احساس خطر کند؟

سالهاست مردم زحمت کشیدند تا فضای قبیله ای را کمرنگ کنند اما اشتباه نابخشودنی سید باقر به عنوان تمام کننده این طراحی خطرناک توسط دشمنان مردم و اقتدارگرایان، باعث شد شالوده ای بنا شود که آینده اش ما را به دویست سال پیش برمی گرداند.

ورود یک اصولگرا به مجلس چیزی نبود که سید بخواهد با آن احساس خطر کند ؟
آنچه مشخص شد این است که فقط هدایت خواه، روشنفکر، بهرامی و نیکبخت خطر آفرین بودند و زارعی خطری را متوجه فقط سید باقر موسوی نمی کرد.
از نظر غالب مردم زارعی یک خطر بود اما از نظر موسوی خیر. چرایی این موضوع را بعدا بررسی می کنیم.
او احساس خطر نکرد و تمام دوستان و خانواده خود را به سمت زارعی گسیل کرد و به خواست هشتاد درصد مردم بویراحمد و دنا جواب رد داد.
به منتخب مجمع اصلاح طلبان هم جواب رد داد و به اصلاحات پشت کرد.
به حرمت های گذشته پشت کرد و فکر می کرد مردم نمی دانند که تصمیم سید از ماه ها پیش چه بوده است.
شیوه ی اشتباه موسوی همان راهی است که در کهگیلویه طی شده و بعد از حدود سه دهه هنوز،جوانان اصلاح طلب در کهگیلویه به امید وصلتی با قدرت هستند و هیهات اگر با وجود این خودخواهی ها کهگیلویه و بویراحمد ره به جایی برساند.
اکنون هشتاد درصد مردم به انتخابات و انتخاب موسوی معترض شده اند و منتظر نتیجه اند.
حرکت خودخواهانه موسوی در حمایت ضمنی از زارعی، اردوی متحد اصلاحات را از هم پاشید.قبیله گرایی را در بویراحمد و دنا کلید زد.اکنون سید، بویراحمد و دنا را از هم گسست و بر طراحی خیانتکاران به مردم به قبیله ای کردن انتخابات مهر تایید زد.
ردای قدرت و عبای حرمتی که مردم به وی بخشیده بودند را به فریبی ناچیز به خنثی ترین و ضعیف ترین اصولگرا فروخت.
شاید سید باقر، ناخواسته با این حرکت به ما دو پیام داد و آن اینکه: اصل گم نمی شود و یک اصولگرای عضو حزب جمهوری اسلامی هیچگاه نمی تواند رهبر اصلاح طلبان باشد و پیام دیگر اینکه، تاریخ در ژن و رگهای خونی انسانها نهفته است و از نسلی به نسل دیگر، بارها تکرار می شود. یک روز در خیانت سید صفر خفری به کریمخان بویراحمدی و روزی دیگر در خودخواهی سید باقر موسوی در برخورد با مردم بویراحمد و دنا.
آری این چنین شد که می شود گفت: تاریخ دوباره تکرار شد.اما آیا ما دوباره باید بگوییم:
” بخت و اقبال بویراحمد و دنا به خواب رفته بود که به سید باقر موسوی اعتماد کردیم؟ “

جواب این سوال در آینده ی نه چندان دور این دیار نهفته است و دیر نیست که سر برآورد.