رژه سایه فقر بر کهگیلویه بزرگ
سیدباقرخرمی ؛ روزها، ماه ها، و هفته های زیادی در تلاش بودم که در این باره متنی به نگارش درنیاورم تا مبادا خاطر ایل و تبار و دیارمان آزرده گردد اما همواره یک مدعی در اندرون من خسته دل آواز می داد که در چنین مواقعی گفتن از ناگفتن و دانستن از نادانستن زیبنده تر است.
بنابراین در آغاز ضمن احترام به تمام داشته های ایلی و مدرن سرزمین باستانیم کهگیلویه به مرکزیت *بلادشاپور* پدیده فقر را پدیده ای بازدارنده،بسیارقوی و حتی در نهایت حسرت برای برخی ازما بهتران خوشحال کننده می دانم و می بینم که مع الاسف تحقق مقاصدشان به گستردگی دایره فقر بستگی دارد هرچه بیشتر بهتر !!!!!!!
به تعبیر درست جامعه شناسان ما اکنون در حلقه جوامع درحال گذار هستیم و در این برهه باید برای به روزنمودن و رشد رویکردهایمان تلاشگر باشیم. فقر در سرزمین ما شاه کلیدی است که افق های مورد نیاز را برما بسته می دارد و همچون ساربانی پیل پیکر ما را در جای خویش نگه می دارد.
شماری از فرزندان این دیار با نیت خیر و کمک به رشد منطقه اقدام سیاسی می کنند،شماری اقدام مذهبی،شماری اقدام اقتصادی،شماری اقدام ورزشی و…
در کنار این همه اقدام باید گفت حلقه گم شده برای سرزمین ما اقدام فرهنگی است که باید به اندازه نیاز منطقه شکل گیرد نه بضاعت اقدام کنندگان. اگر اقدام فرهنگی کافی و پایاپای با نیاز صورت گیرد مسلما بخشی از سایر هزینه ها در زمینه های گوناگون از دوش دولت و نهادهای انقلابی برداشته می شود. دیوار بلند و ستبر فقر چنان بر روح و روان این مرزبوم سایه افکنده است که با رژه همه جانبه، مواقعی خود را به جای عزت و هویت می نشاند و صاحبان اصلی عزت را به کنج بی نشانی و عزلت می کشاند تا همواره چوب لای چرخ فرهنگ دیارمان بماند و ما مدعیان جارچی فرهنگ را حسرت به دل نگه دارد. فرهنگ، کلید واژه ای پربار و سرشار از محتواست که می تواند ملت ها را بشوراند،بشکفاند و حتی بسوزاند. در این فصل سرد زمستان که به فصل سیاسی مجلس هم موسوم است باید گفت بر دانایان قوم فرض است که از منفعت های مقطعی خویش در گذرند و با اندیشیدن به سود شخصی خود مسیر رشد فرهنگی دیارمان را سد ننمایند و مصداق سروده باباطاهر همدانی نباشند:
تو که نوشم نیی نیشم چرایی
تو که یارم نیی پیشم چرایی
تو که مرهم نیی ریش دلم را
نمک پاش دل ریشم چرایی
سیدباقرخرمی – لنده
۳۰ بهمن ۹۸ خورشیدی
دقیقا پاشنه آشیل رو اشاره کردی ??????
ما همیشه دیگران را مقصر میدانیم در حالی که خودمان انتخاب میکنیم و یک نفر را چهار بار انتخاب میکنیم و کسی که یک دوره اش هنوز تمام نشده و داره محرومیت زدایی و کار و توسعه را ادامه میدهد بهش وفا نمیکنیم خودمان مقصریم مگر کامرانی دفعه قبل نبود مگر نجات نیا الان نیست در یک کلام الکوفی لا یوفی