آموزش و فرهنگ زیست محیطی نیاز امروز جامعه ماست

فانوس زاگرس؛

به قلم شهرام نوروزی
حدیث نیک و بد ما نوشته خواهد شد                  زمانه را ورق و دفتر و دیوانی است
خشک شدن اغلب تالاب ها و دریاچه های کشور .آلودگی نگران کننده هوا.افت کمی و کیفی اندوخته های آب مملکت .کاهش حجم سفره های آب زیر زمینی و نشست زمین .تشدید چشمه های تولید گرد و خاک و نابودی تعداد بیشماری از بلوطستان بی رقیب زاگرس. همه و همه ثابت میکند که کارنامه ی نظام آموزشی ما در رعایت موازین و آموزه های محیط زیستی شایسته دریافت نمره قبولی نیست بطوری که بارها رهبر معظم انقلاب و رییس جمهور محترم نیز نسبت به تخریب بی رویه طبیعت از سوی برخی نهادها و منفعت طلبانئ هشدار دادده اند و بر آموزش مردم در زمینه پاسداری و حراست از محیط زیست به خصوص آماده سازی نسل آینده تاکید کردند.
بخش عمده معضلات زیست محیطی موجود. ریشه در فقدان آگاهی لازم و ضعف فرهنگی در زمینه ارتباط انسان و طبیعت دارد و در واقع نوعی مشکل فرهنگی محسوب می شود .لذا نیازمند عزم منطقه ای و ملی برای تقویت فرهنگ حفاظت از محیط زیست در سطح اقشار جامعه است .حتی سطحی نگرترین هواداران حفظ محیط زیست قبول دارند که ما وظایفی فراتر از آسایش کنونی مان داریم همه میدانیم این که عده ای بگویند که پس از مرگ ما چه بسا حریق جهانی روی دهد(ایخام بعد از من تش بگره دنیا)غیر انسانی و رذیلانه است.
حق ان است که ما بی تردید موظفیم که منافع نسل های آینده را نیز به خاطر خود آنها مراعات کنیم
با نگاهی به کشورهای توسعه یافته که امروزه در امر حفاظت از تنوع زیستی از کشورهای پیشرو محسوب می شوند علایق زیبا شناختی و محیط زیستی مهم ترین عامل در ایجاد بنیان های حفاظت بین دولت ها و ملت ها بوده است.اما در ایران رقابت بر سر استفاده از اندوخته های طبیعت از سوی دولت و مردم است که باعث تاسیس سازمان جنگل ها و یا سازمان های شکاربانی و یا هر نهاد حفاظتی شده .در این بین ضرورت اصلی .که شناخت انسان و آگاهی از مسایل پیش روی او و روابطش با طبیعت است مغفول مانده است.
علم و آموزش و فرهنگ یک تلاش انسانی است
کل موجودات زنده ایکه در محیط زندگی می کنند .در کنشی متقابل با هم و پیرامون خود هستند و “انسان به عنوان یک عامل فعال .همواره با منابع طبیعی و محیط زیست سر و کار “داشته و آن را آنچنان دست خوش تغییر قرار داده تا جایی که بیش از اینکه طبیعت دچار صدمه جدی تری شود باید فکری کرد چرا که “سستی ما .سکوت ما و نبود جسارت در ما “می تواند به این معنا باشد که در نهایت ما تنها گونه ای خواهیم بود که نابودی خودمان را مو به مو تحت نظارت داشته . اما چندان خرد نداشتیم که راه را برآن ببندیم. نجات منابع طبیعی و سرمایه های ملی در یک کلام “محیط زیست” در گرو رشد و اعتلای “فرهنگ جامعه “به معنای عام و “فرهنگ کحیط زیستی ” به طور خاص خواهد بود.فرهنگی که با “بسط تفکر انتقادی و حضور آزاد و مشارکت همگان در راه توسعه ی پایدار و انسانی بکوشد. و ضرورت تفاوت ها را در تفاهم فرهنگی دریابد”که این میسور نیست کگر با افزایش آگاهی های محیط زیستی که حاصل آموزش همراه با روش اندیشه ی انتقادی باشد و بتواند انسان را از ساده اندیشی و پذیرش بی چون و چرا به سوی ژرف نگری سوق دهد و توانایی انسان را برای درک مسایل زمانه وسعت بخشد و روند حرکت جامعه را به سر منزل مقصود رهنمون سازد.
آموزش محیط زیستی آموزشی است همگانی که منحصر به قشر خاص اجتماعی با سن و تحصیلات ویژه ای نیست .کلیه شهروندان را در بر می گیرد زیرا انسان وابسته به طبیعت یا در مقابل آن نیست بلکه جزیی از آن است و این که بشر مالک زمین نیست بلکه در مالکیت آن است باید به صورت زیر بنایی فرهنگ و نظام فکری ما در آید چرا که ایجاد نوعی رابطه ی معنوی و اخلاقی با محیط زیست از طریق فرهنگ .منجر به حفاظت محیط زیست خواهد بود

“فرهنگ پذیری در جوامع انسانی در یک فرآیند تحولی “در نهایت راه رشد و تعالی انسان.فرهنگ و بهبود شرایط محیط زیست را هموار میکند.
پس نیاز است فرهنگ سازی در میان دانش آموزان .اولیا.معلمان.مدیران و کارکنان و اقشار مختلف جامعه و ایجاد اعتقاد و التزام عملی در آنان صورت بگیرد.
هدف اینجانب از نوشتار در حد توان خود با انعکاس دیده گاهها و تجارب خود .و دلسوزان تاثیر گذار.فرهیختگان و پیشکسوتان و بزرگان و انجمن های سبز محیط زیست که برای ایرانی سبزو سربلند می انیشند می باشد تا گامی هر چند کوچک برای نهادینه کردن اصل پنجاه قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران که حفاظت از محیط زیست را یک وظیفه عمومی می داند بردارم.
پایان سخن آن که باید پذیرفت که تنها آموزش آموزه های طبیعت و در یک کلام محیط زیست د رکنار سایر مولفه ها موجب رشد و توسعه خواهد شد و اثرات مثبتی در پی خواهد داشت.