روز گذشته خبری از درد و رنج یک خانواده معلول در رسانه های استان منتشر شد و تقاضا شد به آنان کمک مالی شود.
به گزارش فانوس زاگرس،داستان خواهران معززی ( سمن بر ، معصومه و حکیمه ) است که سالهاست با درد فقر و معلولیت دست به گریبان هستند. پدرشان چندین سالی است که دار فانی را وداع گفت و آنها را تنها گذاشت.
پناهگاه آنها سایه گرم و پر مهر مادری است که می گوید زیر بار فقر و نداری و تنگ دستی کمرم خم شده است.
” بی بی دلبر ” مادر خواهران معززی به ما می گوید فصل سرما شروع شده نه دختران م نه بخاری دارند ! نه آب گرم کن و حتی نه لباس گرمی!
یکی از دخترها می گوید :هزینه های معمول زندگی افراد معلول به مراتب بیشتر از افراد سالم است؛ مادرم روز به روز پیر تر می شود و دیگر فریاد رسی نخواهیم داشت
خواهران معززی چشم انتظار دست یاری و نگاه پرمهر و مهربان شما است.
۵۸۹۴۶۳۱۵۳۲۹۴۸۳۳۸ حکیمه معززیانی
حالا این سوال مطرح است که متولی رسیدگی به امور معلولان کیست؟چه نهادی است؟اگر این خانواده دارای چند معلول تحت حمایت هستتد چرا به امورات و نیازهای آنان توجه لازم نمی شود؟مگر شما بودجه،حقوق و مزایا دریافت نمی کنید که این بندگان خدا در زحمت نباشند.
مردم ما احساسی،سخاتومند و نوع دوست هستند،در شرایطی که خود تحت فشار اقتصادی و معیشت بوده باز در حد توان کمک خواهند کرد اما شما بعنوان نهادهای حمایتی و متولی رسیدگی به اقشار اسیب پذیر جامعه نباید از حال و روزشان غافل شوید.
