ارسالی مخاطبان؛
در سکوت مرگبار و غیرقابل باور مسئولان، صدای مهیب ارههای برقی در روستاهای حومه این شهرستان، از بوسنگان و نارگ موسی گرفته تا ابدهگاه، کله گان و تنگ هنگون، پیوسته طنینانداز است. درختان کهنسال و ریشهدار، یکی پس از دیگری قربانی طمع شده و سرنگون میشوند، گویی هیچ ناظری در کار نیست.
در این قتلعام سبز، فرمانداری باشت و اداره منابع طبیعی، که اصلیترین ارگانهای متولی حفاظت از این ثروتهای ملی هستند، گویا به نقشهای نانوشته رضایت دادهاند و در انفعالی غمانگیز و غیرقابل توجیه به سر میبرند. این پرسش بزرگ مطرح است که آیا واقعاً نظارتی بر فعالیت این قاچاقچیان چوب وجود ندارد یا اینکه چشمبرهم گذاشتن و بیتوجهی عمدی به رویهای عادی برای برخی دستگاهها تبدیل شده است؟
این فاجعه زیستمحیطی، پیامدهایی بسیار فراتر از نابودی منظره سبز دارد. هر درخت قطعشده، میراثی طبیعی است که احیای آن به دههها زمان نیازمند است. نتیجه مستقیم این بیمبالاتیها، چیزی جز تشدید فرسایش خاک، افزایش خطر سیلهای ویرانگر و تعمیق بحران خشکسالی نخواهد بود که تاوان آن را مردم منطقه خواهند پرداخت.
از این رو، پرسش خود را به صورت مستقیم خطاب به فرماندار محترم باشت و مدیران منابع طبیعی مطرح میکنیم: برنامه عملیاتی و فوری شما برای پایان دادن به این ویرانی چیست؟ انتظار میرود حضور و نظارت میدانی را به شدت افزایش داده و قوه قضائیه نیز با متخلفان با حداکثر قاطعیت برخورد کند. این جنگلها سرمایه ملی و امانتی برای نسلهای آینده است و سکوت شما در برابر این تخریب، برابر با رضایت بر نابودی آن تلقی میشود. زمان فریاد کشیدن و اقدام جدی فرا رسیده است، پیش از آنکه از سبزی باشت تنها خاطرهای بر جای بماند.
