علیرضا کفایی؛
یکسال از انتخاب آقای پزشکیان گذشت، بی امان نقد کردیم، چه در نوشتار و چه در جلسات حضوری و یا مجازی اعتراض و انتقاد شد؛ حق هم همین است که حقیقت گفته آید و بهتر آنکه بجای تعریف و تمجید؛ انتقاد شود.
در این یکسال دولت آقای پزشکیان را نمی توان موفق ارزیابی کرد، به دلایل متعدد و عمده آن است که در چینش وزیران اشتباه فاحش داشت و شاید از روی ناچاری و به دستور عمل کرد و نیز دولت را تسلیم مجلس و نهادهای امنیتی و پایگاه های قدرت نمود، هرچه هم جلوتر آمد شیرازه کار بیشتر از دست وی خارج شد تا جایی که انگار دولت در حال تعلیق قرار گرفت و از اساس دولت معنای خود را از دست داد.
چنانچه نگاهی به ساختار قدرت و روندهای تخریب گر از گذشته تا امروز و مصیبت هایی چون جنگ و عوارض آن داشته باشیم؛ شاید بتوان گفت انتخاب پزشکیان گامی به جلو بود.
چند نکته را باید یادآور شد:
۱- حامیان آقای جلیلی (کاندیدای رقیب) و خود وی از هیچ کوششی برای زمین گیر کردن و ناکامی آقای پزشکیان دریغ نداشتند، بی محابا تخریب کردند، دروغ گفتند و سعی داشتند دولت را از اثر بیندازند حتی اگر به سقوط نظام منجر شود.
۲- مشکلات و ناترازی ها و بحران هایی که عمده آن در دولت قبل پدید آمده بود با کارشکنی های همین گروه ادامه یافت و در مواردی شدت بیشتر داشت.
۳- فقدان مسئولیت در قبال مردم و کشور ایران همراه بی دانشی و اصرار بر خطاهای گذشته در باند جلیلی و پایداری ها و توهمات، از این گروه ستون پنجمی ساخته است که احتمال نفوذی بودن در میان آنان می رود.
۴- در روز تحلیف، ترور اسماعیل هنیئه به خودی خود یک بحران بود و باعث بحران های دیگر نیز شد.
۵- ترامپ روی کار آمد و هر روز خط و نشان کشیدن و تهدید کردن در همسویی با اسرائیل و سرانجام در حالی که مذاکره در جریان بود، حمله نظامی و …..
۶- ناترازی ها شدت گرفت، تحریم بیشتر شد.
کار آقای پزشکیان از این به بعد دشوارتر خواهد بود، مطالبات بر زمین مانده، اعتراضات، سایه جنگ، تحریم، بحران در بخش های مختلف، گروهک پایداری، مجلس زیاده خواه با نمایندگانی که انگار درد ملت را ندارند، سودجو هستند، اصلاح ساختارها و …. آیا همبستگی و آشتی ملی برای ایران و ایرانی موجب خواهد شد که عده ای عقلانیت به خرج دهند و شرایطی را پیش آورند تا از سنگ اندازی بر سر راه پزشکیان دست بردارند و آیا حامیان و رای دهندگان به وی از منفعت طلبی و پست خواهی صرفنظر می کنند، آیا اجازه می دهند پزشکیان موفق شود.
با این حال در این یک سال پزشکیان با گروه پایداری و با مخالفان و آنان که رای ندادند… حتی در زمان جنگ درشتی نکرد، با زبان اهانت و خشونت سخنی نگفت و رفتاری اهانت آمیز نداشت؛ بسیاری از مدیریت ها را به مخالفان سپرد (که اشتباه بود)؛ در ۱۲ روز جنگ اجازه نداد مردم با مشکلات عدیده چه در ارزاق عمومی و چه در خدمت رسانی مواجه شوند، حضور فعال و مستم در بخش های گوناگون داشت و علیرغم ناترازی های به ارث برده و کارشکنی ها و رخنه جاسوسی اطلاعاتی و امنیتی خدمت رسانی به مردم بخوبی انجام گرفت.
آقای پزشکیان می بایست در انتصاب ها و در دخالت های نمایندگان مجلس در کار دولت و انتصاب مدیران تجدید نظر کند وگرنه موفق نخواهد شد.
از پزشکیان اگر ایراد می گیریم و نقد تند می کنیم، کار خوب او را نادیده نگیریم
عیبِ مِی جمله چو گفتی، هنرش نیز بگو
نفیِ حکمت مکن از بهرِ دلِ عامی چند
