این را کجای دلم بگذارم
به این تصویر دقت کنید هیچ انگ غیر مذهبی به او نمی چسبد بلکه عین عفت ونجابت از وجناتش می بارد.
مادری نان آور خانواده که مجبور شده قوت فرزندانش را در میان زباله ها جستجو کند تا شاید از پسماند شکم پر ها چیزی اضافه آمده باشد و او بتواند ته مانده غذایی مرفعین بی درد را به خورد کودکانش بدهد.
از این قسم صحنه ها این روزها در سطح شهر کم نیستند و به وفور پیدا می شود و از نگاه بی کفایت مسئولان بی درد نیز مخفی نیست.
یاد سخنان نماینده ایلام افتادم ، همان شیر زنی که مردی را به نماینده های دائم خواب دیکته می کرد و با نشان دادن کشور گل و بلبل عملکرد دولت ها را به ریشخند می گرفت.
براستی چرا باید مردم ما اینهمه فقر و فلاکت را تحمل کنند و دم فرو بندند.
این ملت نجیب خودرا مدیون شهدا می دانند و سست نمودن بنیان نظام را خیانت به خون شهدا تلقی می کنند اما انسانیت مدیران ناکارآمد در کدام گوشه این خاک به خواب رفته که هر چه بیشتر مردم زجر می کشند کک آنها گزیده نمی شود.
در این دوران که عزای سالار آزادگان عالم را فریاد می زنیم آیا صواب است چشم بر این همه فقر بر سفره خانواده ها ببندیم و باور داشته باشیم که راه حسین ابن علی را می رویم.
نه امامان ما هیچگاه چنین فقری را بر نمی تابیدند همان گونه که مولا علی سرک کشیدن به بیت المال را از مخفی ترین خانه ها بیرون می کشید تا مبادا در حکومت او سری با گرسنگی به بالین نرود.
آیا بواقع مدیران بالا دستی ما پیرو حسین و ائمه هستند ، شک دارم ، چرا که انبان های خانه شان پر از انواع نیازهای روزمره است و مردم فقرش را تحمل می کنند.
این گونه مردم داری شایسته حکومت کننده های مسلمان و شیعه نیست و چهره اسلام را مخدوش می کند.
کمی از خواسته های نامعقول خودتان کم کنید و مردم را دریابید و این نجیب مردمان را بیش از این گرفتار فقر و فلاکت نکنید که فردای قیامت هیچ پاسخی ندارید.
در تهیه گزارشی بودم که با صحنه جمع آوری غذا از میان زباله ها توسط زنی محجبه روبرو شدم ، با خود گفتم شاید هنوز آدمیت و انسانیت ره گم نکرده باشد و کسی دلش به حال این مردم فقیر بسوزد.
عکس خود گویای همه چیز است.
