فانوس زاگرس؛
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﺻﻼﺡ ﻃﻠﺒﺎﻥ ﺑﻪ ﺣﺎﮐﻤﯿﺖ
به قلم بهنام قیاسوند
ﺍﺭﺩﯾﺒﻬﺸﺖ، ﺩﻭﺭ ﺩﻭﻡ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ ﻣﺠﻠﺲ ﺩﻫﻢ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺭﺳﯿﺪ ﻭ ﻟﯿﺴﺖ « ﺍﻣﯿﺪ » ﮐﻪ ﺣﻤﺎﯾﺖ ﺳﯿﺎﺳﯽ-ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺍﺻﻼﺡ ﻃﻠﺒﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ،ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﯿﺶ ﺍﺯ ﺻﺪ ﮐﺮﺳﯽ ﭘﺎﺭﻟﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ .
ﺍﯾﻦ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﯽ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺻﻼﺡ ﻃﻠﺒﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﺨﺶ ﻣﻬﻤﯽ ﺍﺯ ﺣﺎﮐﻤﯿﺖ ﺟﻤﻬﻮﺭﯼ ﺍﺳﻼﻣﯽ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺗﺎﺛﯿﺮﮔﺬﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ . ﺑﺨﺸﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺠﻠﺲ ﺷﺸﻢ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﯿﺎﺭ ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ ﮐﺎﺭﺍﻥ ﺳﻨﺘﯽ ﻭ ﺭﺍﺳﺖ ﺍﻓﺮﺍﻃﯽ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ . ﺣﺎﻝ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﮔﻔﺖ ﺍﺻﻼﺡ ﻃﻠﺒﺎﻥ ﺩﻭﻡ ﺧﺮﺩﺍﺩﯼ ﺑﺎﺭﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﭘﺎﺭﻟﻤﺎﻥ، ﻗﻠﺐ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﺪﻧﯽ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺗﺼﻤﯿﻤﺎﺕ ﺣﺎﮐﻤﯿﺖ ﺳﻬﯿﻢ ﺷﻮﻧﺪ .
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺩﻭﻡ ﺧﺮﺩﺍﺩﯼ ﻫﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻠﺖ،ﭼﻨﺪ ﺳﻮﺍﻝ ﺭﺍ ﭘﯿﺶ ﭘﺎ ﻣﯽﮔﺬﺍﺭﺩ .ﮐﺪﺍﻡ ﻃﯿﻒ ﺍﯾﻦ ﺟﺮﯾﺎﻥ ﺑﻪ ﻣﺠﻠﺲ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺍﻧﺪ؟ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﭼﻪ ﭘﯿﺎﻣﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺟﻨﺎﺡ ﻫﺎﯼ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺩﺭﻭﻥ ﻧﻈﺎﻡ ﺩﺍﺭﺩ؟ ﺁﯾﺎ ﺣﻀﻮﺭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺻﻼﺡ ﻃﻠﺒﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺠﻠﺲ ﺗﺪﺍﻭﻡ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﭼﻪ ﻗﺪﺭ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﻣﺤﻘﻖ ﮐﺮﺩﻥ ﻣﻄﺎﻟﺒﺎﺕ ﭘﺎﯾﮕﺎﻩ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺍﯾﻦ ﺟﺮﯾﺎﻥ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﻣﻬﻢ ﺗﺮ،ﭼﺮﺍ ﻭ ﺩﺭ ﭼﻪ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﺍﺯﺣﺎﮐﻤﯿﺖ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻣﻌﻨﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺸﮑﻼﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺣﻞ ﺷﺪﻩ؟
ﭘﺎﺳﺦ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺳﻮﺍﻻﺕ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺁﯾﻨﺪﻩ ﻓﺮﺍﮐﺴﯿﻮﻥ ﺍﻣﯿﺪ ﺩﺭ ﻣﺠﻠﺲ ﺩﻫﻢ ﻭ ﺟﺮﯾﺎﻥ ﺍﺻﻼﺡ ﻃﻠﺐ ﺩﻭﻡ ﺧﺮﺩﺍﺩﯼ ﺭﺍ ﮐﻤﯽ ﻣﺸﺨﺺ ﮐﻨﺪ .
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺎ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﺣﺎﮐﻤﯿﺖ ﺷﺮﻭﻉ ﮐﻨﯿﻢ . ﺍﯾﻦ ﺗﺌﻮﺭﯼ ﺭﺍ ﺍﻭﻟﯿﻦ ﺑﺎﺭ ﻋﺒﺎﺱ ﻋﺒﺪﯼ، ﺩﺭ ﺑﯿﻦ ﻣﺸﺎﺭﮐﺘﯽ ﻫﺎ ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩ ﻭﻟﯽ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﮐﺎﺭﯼ ﺩﺭ ﻣﻮﺍﺟﻪ ﺑﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺍﺻﻼﺣﺎﺕ ﭘﯿﺶ ﺑﺒﺮﺩ .
ﺭﺿﺎ ﺧﺎﺗﻤﯽ ﺩﺭ ﮔﻔﺖﻭﮔﻮ ﺑﺎ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ : « ﺍﮔﺮﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ ﻛﺎﺭﻱ ﺍﺟﺮﺍﻳﻲ ﺷﻮﺩ ﻫﻤﻪ ﺍﺻﻼﺡﻃﻠﺒﺎﻥ ﺩﺭﻭﻥ ﺣﺎﻛﻤﻴﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﻣﻲﻛﺮﺩﻧﺪ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﻤﻼ ﻏﻴﺮﻣﻤﻜﻦ ﺑﻮﺩ .
ﻣﺎ ﻣﻲﮔﻔﺘﻴﻢ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﻳﻢ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺍﺻﻼﺡﻃﻠﺒﺎﻥ ﺍﺯ ﺭﻳﻴﺲ ﺩﻭﻟﺖ ﺍﺻﻼﺣﺎﺕ،ﻣﺠﻠﺲ ﻭ ﺟﺎﻫﺎﻱ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻛﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﻣﺘﺤﺪ ﺷﻮﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﺍﮔﺮ ﻧﮕﺬﺍﺭﻳﺪ ﻛﺎﺭ ﻛﻨﻴﻢ ﻣﺎ ﺣﺎﺿﺮﻳﻢ ﻛﻨﺎﺭ ﺑﺮﻭﯾﻢ . »
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﺣﺎﮐﻤﯿﺖ ﺩﺭ ﭘﺴﺎ ۸۸ ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ ﺑﺤﺚ ﺑﺮﺍﻧﮕﯿﺰ ۲۲ ﺧﺮﺩﺍﺩ ﺳﺎﻝ ۸۸ ﺟﺪﯼ ﺷﺪ . ﻋﻤﻼ ﻧﯿﺮﻭﻫﺎﯼ ﺳﯿﺎﺳﯽ – ﺗﺸﮑﯿﻼﺗﯽ ﺍﺻﻼﺡ ﻃﻠﺒﺎﻥ ﺣﺪ ﻓﺎﺻﻞ ﺳﺎﻟﻬﺎﯼ ۸۸ ﺗﺎ ۹۲ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ ﻧﻈﺎﻡ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﯾﻦ ﭘﺮﺳﺶ ﺑﺪﻭﻥ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﺣﺎﻻ ﭼﺮﺍ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺍﻧﺪ؟
ﺷﺎﯾﺪ ﭘﺎﺳﺦ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﺟﺒﺎﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺮﻭﺝ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩﯾﻢ ﯾﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺣﻔﺎﻇﺖ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻣﻠﯽ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻣﺠﺎﺏ ﺑﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﮐﺮﺩ .ﺑﺮﺭﺳﯽ ﻭ ﺭﺳﯿﺪﻥ ﺑﻪ ﭘﺎﺳﺦ ﺻﺤﯿﺢ ﻭ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺍﯾﻦ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﭘﯿﭽﯿﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ . ﺍﺻﻼﺡ ﻃﺒﺎﻥ ﻭ ﺩﺭ ﺭﺍﺱ ﺁﻥ ﻓﺮﺍﮐﺴﯿﻮﻥ « ﺍﻣﯿﺪ » ﺍﮔﺮ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺒﺎﺣﺚ ﺳﺎﻝ ۸۸ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻌﺎﻣﻞ ﺑﺎ ﺣﺎﮐﻤﯿﺖ ﺣﻞ ﮐﻨﺪ، ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ ﺩﺳﺘﺎﻭﺭﺩ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﻣﺸﺨﺼﯽ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺩﻭﺭﺍﻥ ۴ ﺳﺎﻟﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ .ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮔﻔﺘﮕﻮ ﻭ ﺗﻌﺎﻣﻞ ﺑﺎ ﺣﺎﮐﻤﯿﺖ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﯽ ﮔﻔﺘﮕﻮ ﻭ ﺗﻌﺎﻣﻞ ﺑﺎ ﺍﺻﻮﻟﮕﺮﯾﺎﻥ ﻭ ﻧﻬﺎﺩﻫﺎﯼ ﺍﻣﻨﯿﺘﯽ ﻧﯿﺴﺖ .
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﯾﻢ ﺑﻪ ﺳﺎﯾﺮ ﺳﻮﺍﻻﺗﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪ .ﺭﺩ ﺻﻼﺣﯿﺖ ﮔﺴﺘﺮﺩﻩ ﺍﺻﻼﺡ ﻃﻠﺒﺎﻥ ﻭ ﺑﻌﻀﺎ ﺍﺻﻮﻟﮕﺮﺍﯾﺎﻥ ﺣﺎﻣﯽ ﺑﺮﺟﺎﻡ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﺗﺎ ﻃﯿﻒ ﻣﯿﺎﻧﻪ ﺭﻭ ﺩﻭﻡ ﺧﺮﺩﺍﺩﯼ ﻭ ﺣﺘﯽ ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺑﻪ ﻟﺤﺎﻅ ﺗﺸﮑﯿﻼﺗﯽ-ﺭﺳﺎﻧﻪ ﺍﯼ ﺩﺭ ﻗﺎﻟﺐ ﺍﺋﺘﻼﻑ ﺍﻣﯿﺪ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺠﻠﺲ ﺷﻮﻧﺪ .
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﯾﻦ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻧﯿﺮﻭ ﺳﯿﺎﺳﯽ- ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺗﺤﺖ ﻫﺮ ﺷﺮﺍﯾﻂ ﺳﺨﺘﯽ ﻣﺜﻞ ﺭﺩ ﺻﻼﺣﯿﺖ ﻫﺎ ﮐﻤﮏ ﺣﺎﻝ ﮔﻔﺘﻤﺎﻥ ﺍﺻﻼﺣﺎﺕ ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻭ ﺭﺥﺩﺍﺩ ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪﯼ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎ ﺁﺳﯿﺒﯽ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﻇﻬﻮﺭ ﻧﯿﺮﻭﻫﺎﯼ ﻣﻨﻔﻌﺖ ﻃﻠﺐ ﻭ ﯾﺎ ﺿﻌﯿﻒ ﺑﻪ ﻟﺤﺎﻅ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺭﺍ ﺍﻓﺰﺍﯾﺶ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ ﮐﻪ ﺭﺍﻫﮑﺎﺭ ﻫﺎﯾﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺟﻠﻮﮔﯿﺮﯼ ﺍﺯ ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻥ ﭼﻨﯿﻦ ﺁﺳﯿﺐ ﻫﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﯾﻨﺪﻩ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ .
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺩﻭﻡ ﺧﺮﺩﺍﺩﯼ ﻫﺎ ﺑﻪ ﭘﺎﺭﻟﻤﺎﻥ،ﺩﺭ ﮔﺎﻡ ﺍﻭﻝ ﺑﺎﻋﺚ ﮐﺎﻫﺶ ﺷﮑﺎﻑ ﺩﺭ ﺑﯿﻦ ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ ﮐﺎﺭﺍﻥ- ﺍﻗﺘﺪﺍﺭﮔﺮﯾﺎﻥ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ .
ﺟﺮﯾﺎﻧﺎﺗﯽ ﮐﻪ ﺻﺤﻨﻪ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﮐﺸﻮﺭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﺒﻮﺩ ﺭﻗﯿﺐ ﺧﺎﻟﯽ ﺩﯾﺪﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺍﺣﻤﺪﯼ ﻧﮋﺍﺩ،ﻧﺎﻡ ﺁﺑﺎﺩﯼ ﻭ ﺁﺑﺎﺩ ﮔﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺷﺨﺼﯽ،ﺳﻮﺀ ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ ﻭ … ﮔﺮﻩ ﺯﺩﻧﺪ .
ﮐﺎﻫﺶ ﺷﮑﺎﻑ ﻧﯿﺮﻭﻫﺎﯼ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﺻﻼﺧﺎﺕ ﺩﺭ ﺁﯾﻨﺪﻩ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﭘﯿﺶ ﺑﺮﺩ ﭘﺮﻭﮊﻩ ﺍﺻﻼﺣﺎﺕ ﺳﺨﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ . ﯾﺎﺭﮔﯿﺮﯼ ﺍﺯ ﺑﯿﻦ ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ ﮐﺎﺭﺍﻥ ﺍﻋﺘﺪﺍﻝﮔﺮﺍ ﯾﺎ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻃﻠﺐ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﻘﻄﻊ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﺍﯾﺪﯾﻪ ﻣﻨﺎﺳﺒﯽ ﺍﺳﺖ .ﻫﻤﮑﺎﺭﯼ ﻣﺜﺒﺖ ﻭ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎ ﻧﺎﻃﻖ ﻧﻮﺭﯼ،ﻻﺭﯾﺠﺎﻧﯽ ﻭ ﺭﻫﻮﺭﺍﻥ ﻭﻻﯾﺖ،ﮐﻤﮏ ﺣﺎﻝ ﺑﺪﻧﻪ ﻧﺤﯿﻒ ﺷﺪﻩ ﺩﻭﻡ ﺧﺮﺩﺍﺩﯼ ﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ .
ﺩﯾﮕﺮ ﭘﯿﺎﻡ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﺻﻼﺡ ﻃﻠﺒﺎﻥ ﯾﺎﺩﺁﻭﺭﯼ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﻣﻬﻤﯽ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺟﺮﯾﺎﻧﺎﺕ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﮐﺸﻮﺭ ﺍﺳﺖ .ﯾﺎﺩﺁﻭﺭﯼ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺣﺬﻑ ﺭﻗﯿﺐ . ﻫﻤﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ« ﺣﺬﻑ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺣﺬﻑ ﺷﺪﮔﺎﻥ ﻓﺮﺩﺍﯾﻨﺪ ﻭ ﺣﺬﻑ ﺷﺪﮔﺎﻥ ﻓﺮﺩﺍ ﺣﺬﻑ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻧﺪ . »
ﭼﺮﺍﯾﯽ ﭘﺎﯾﺎﻧﯽ،ﺁﯾﺎ ﺣﻀﻮﺭ ﺍﺻﻼﺡ ﻃﻠﺒﺎﻥ ﺩﺭ ﭘﺎﺭﻟﻤﺎﻥ ﺗﺪﺍﻭﻡ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ؟ ﻧﻤﯽ ﺷﻮﺩ ﭘﯿﺶ ﮔﻮﯾﯽ ﮐﺮﺩ، ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺍﮐﺴﯿﻮﻥ « ﺍﻣﯿﺪ » ﺩﺭ ﺗﻌﺎﻣﻞ ﺑﺎ ﺣﺎﮐﻤﯿﺖ ﻭ ﺩﻭﻟﺖ ﺭﻭﺣﺎﻧﯽ، « ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻣﻠﯽ» ﺭﺍ ﻣﻌﯿﺎﺭ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﻫﺪ ﻭ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻄﺎﻟﺒﺎﺕ ﺍﻧﺒﺎﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﭘﺎﯾﮕﺎﻩ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺤﻘﻖ ﮐﻨﺪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻻ ﺩﺭ ﺩﺳﺘﯿﺎﺑﯽ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺍﻣﺮ ،ﻣﻮﻓﻖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ .
