طلاق در کمین خانواده ها

فانوس زاگرس؛
به قلم مرضیه دادگر
«طلاق» این روز‌ها دیگر احساس غریبی نمی‌کند چرا که می‌داند جای خود را در کانون خانواده‌ها باز کرده است و خیلی‌ها با آغوشی باز از او استقبالی گرم به عمل می‌آورند.
روزگاری برای استان ما و شهرمان حتی شنیدن نام طلاق خوشایند نبود و همگان از آن حذر داشتند و مطرح کردن آن نیز اصلا ساده و راحت نبود.
امروزه آمارهای تکان دهنده‌ای از طلاق می‌شنویم که نشان از رشد ۴۷ درصدی آن در استانمان دارد و ما با این کار خود در حال ساختن ریل برای این قطار سریع السیر هستیم که هر روز سعی بر جولان و سرعت افزایی خود دارد.
خانواده در دین و آیین ما مقدس‌ترین بناست و قداست آن بر کسی پوشیده نیست و همه ما خانواده را به عنوان مامن و جایگاه آرامش و صمیمیت می‌دانیم.
ما در واقع به داشتن خانواده می‌بالیم چرا که شاهد این بوده و هستیم که خانواده‌ها در دنیای امروز هدف و نشانه قرار گرفته‌اند و در حال فروپاشی هستند ولی حالا باید بر حال استان خودمان تاسف بخوریم چرا که خبرهای خوبی برای خانواده این خشت بنای اولیه اجتماعی و باارزش به گوش نمی‌رسد.
این ناقوس خطر را نباید نادیده انگاشت و دست روی دست گذاشت تا آمارهای جدید‌تر و تکان دهنده تری برایمان ارائه شود و علاج این واقعه نامیمون را قبل از وقوع باید کرد چرا که آثار و تبعات آن دامنگیر جامعه خواهد شد و باید ساز ناکوک این روزهای خانواده‌ها را کوک کرد تا سمفونی دلنوازتری بنوازد.
«طلاق» آن پرنده خوش الحان و همای سعادتی نیست که ما پیش بینی آن را برای آینده زندگی بعد از طلاق می‌کنیم و زوجین به عنوان ستون‌های اصلی و معمار اولیه خانواده نیاز دارند که فرهنگ گفت‌و‌گو را در خود نهادینه کرده و این مساله را بپذیرند که ما کمتر اهل گفت‌و‌گو و بیشتر اهل مجادله هستیم.
فرو خوردن خشم، کنترل رفتار‌ها و گفت‌و‌گو هنرهایی است که همه ما به آن نیاز داریم و باید هنرمندی باشیم که به بهترین شکل ممکن زندگی خود را ترسیم کنیم.
در استان و شهر ما با توجه به بافتی که دارد و همگان نیز بر آن واقف هستیم نباید نقش خانواده‌های طرفین و بزرگان نادیده انگاشته شود و جایی که عنان زندگی از دست زوجین خارج شد خانواده‌ها می‌توانند نقشی به مراتب سازنده ایفا کنند نه اینکه خود آتش بیار این معرکه شوند و در آخر نقش بزرگان نیز قابل اغماض نیست و آنان می‌توانند بر اساس تجربه، بزرگ منشی و تدبیر به اختلافات پایان دهند.
این‌ها تنها راه حل‌های مساله نیستند و باید مسئولان و دستگاه‌های آموزشی و فرهنگی نیز دست به کار شوند و در زمینه آگاهی بخشی و آموزش لازم به جوانان اقدام‌هایی را به عمل آورند چرا که اگر به جوانان ما پیش از شروع زندگی مشترک آموزش‌های مورد نیاز برای زندگی بهتر، رویارویی با مشکلات، شناخت نسبت به یکدیگر و احترام به تفاوت‌ها داده شود جلوی پدیده طلاق تا حد زیادی گرفته خواهد شد.
اگر قرار است استان ما و مهم‌تر از آن کشور ما مسیر عمران و آبادانی را بپیماید به جوانان و نیروی خود نیاز دارد و با تکیه بر آنان است که به این مهم دست می‌یابد.
حال اگر قرار باشد که زندگی افراد جامعه ایرانی بر اثر نابسامانی‌های زندگی تحت الشعاع قرار گیرد دست یافتن به این مساله به کندی صورت خواهد گرفت پس نباید نشست و بی‌تفاوتی پیشه کرد و فقط راهکار ارائه داد بلکه باید راهکار را در قالب عمل نشان داد.