فانوس زاگرس؛
ﻣﺤﻤﺪﺟﻮﺍﺩ ﻇﺮﯾﻒ ﺩﺭ ﮔﻔﺖﻭﮔﻮﯾﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﯾﮋﻩﻧﺎﻣﻪ ﻧﻮﺭﻭﺯﯼ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﭘﺎﺳﺨﮕﻮﯼ ﺑﺮﺧﯽ ﭘﺮﺳﺶﻫﺎ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﯾﺮ ﻣﯽﺁﯾﺪ :
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻭﺯﯾﺮ ﺍﻣﻮﺭ ﺧﺎﺭﺟﻪ ﺑﺎ ﺭﺋﯿﺲ ﺟﻤﻬﻮﺭ ﭼﻪ ﺟﻨﺲ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺍﯼ ﺍﺳﺖ؟ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻪ ﯾﺎ ﺭﺋﯿﺲ ﻭ
ﻣﺮﺋﻮﺱ؟
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺁﺷﻨﺎﯾﯽ ﻣﻦ ﺑﺎ ﺍﻗﺎﯼ ﺭﻭﺣﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﺳﺎﻝ ﻫﺎﯼ ﺟﻨﮓ ﺑﺎﺯﻣﯽﮔﺮﺩﺩ . ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ۵۹۸ ﺩﮐﺘﺮ
ﺭﻭﺣﺎﻧﯽ ﻫﻢ ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺭ ﺟﻨﮓ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﻫﻢ ﺭﯾﺎﺳﺖ ﮐﻤﯿﺴﯿﻮﻥ ﺩﻓﺎﻋﯽ ﻣﺠﻠﺲ، ﻧﺎﯾﺐ
ﺭﺋﯿﺲ ﻣﺠﻠﺲ ﻭ ﻋﻀﻮ ﮐﻤﯿﺘﻪ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﯼ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺁﻗﺎﯼ ﺩﮐﺘﺮ ﻭﻻﯾﺘﯽ ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﻋﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭ ﺑﻮﺩ . ﻋﻼﻭﻩ ﺑﺮ ﺍﯾﻦ ﺁﻗﺎﯼ ﺩﮐﺘﺮ ﺭﻭﺣﺎﻧﯽ ﺭﺋﯿﺲ ﮐﻤﯿﺘﻪ ﺁﺗﺶ ﺑﺲ ﻭ ﻋﻘﺐ ﻧﺸﯿﻨﯽ
ﺑﻮﺩﻧﺪ . ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﻭﺭﻩ ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﺸﺎﻭﺭ ﺩﮐﺘﺮ ﻭﻻﯾﺘﯽ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﻫﺎ ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﻭ
ﺁﻗﺎﯼ ﺩﮐﺘﺮ ﺭﻭﺣﺎﻧﯽ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺍﮐﺜﺮ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﻫﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ . ﺁﺷﻨﺎﯾﯽ ﻣﻦ ﺑﺎ ﺩﮐﺘﺮ ﺭﻭﺣﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺳﺎﻝ ﻫﺎ
ﺑﺎﺯﻣﯽﮔﺮﺩﺩ . ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﻫﻤﯿﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ ﺁﺷﻨﺎﯾﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻦ ﭼﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﻭﺭﻩ ﻭ ﭼﻪ ﺍﯾﻦ ﺩﻭﺭﻩ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﺩﯾﺪﮔﺎﻩ ﻫﺎﯼ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺑﻪ ﺳﯿﺎﺳﺖ ﺧﺎﺭﺟﯽ ﻭ ﺗﺴﻠﻂ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺑﻪ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﺍﻣﻨﯿﺖ
ﻣﻠﯽ ﺍﺯ ﺟﺪﯼ ﺗﺮﯾﻦ ﺩﯾﺪﮔﺎﻩ ﻫﺎﯼ ﮐﺸﻮﺭ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺣﻮﺯﻩ ﺍﺳﺖ . ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﻭﺭﻩ ﻧﯿﺰ ﻫﻤﮑﺎﺭﯼ ﻫﺎﯼ
ﻣﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﭘﯿﺪﺍ ﮐﺮﺩ . ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﻌﺎﻭﻥ ﻭﺯﯾﺮ ﺍﻣﻮﺭ ﺧﺎﺭﺟﻪ ﺑﻮﺩﻡ ﺩﺭ ﺯﻣﺮﻩ ﺍﻓﺮﺍﺩﯼ ﺑﻮﺩﻡ ﮐﻪ
ﺑﻪ ﺷﻮﺭﺍﯼ ﺍﻣﻨﯿﺖ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﻣﺪ ﺯﯾﺎﺩ ﺩﺍﺷﺘﻢ . ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﻣﺪﻫﺎﯼ ﻣﻦ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺩﻭﺭﻩ ﺭﯾﺎﺳﺖ
ﺟﻤﻬﻮﺭﯼ ﻫﺎﯼ ﺁﯾﺖ ﺍﻟﻠﻪ ﻫﺎﺷﻤﯽ ﺭﻓﺴﻨﺠﺎﻧﯽ ﻭ ﺟﻨﺎﺏ ﺁﻗﺎﯼ ﺧﺎﺗﻤﯽ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺖ . ﺩﺭ ﺁﻥ ﺳﺎﻝﻫﺎ
ﺩﺭ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﻭ ﺩﺭ ﺧﺼﻮﺹ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﻋﺮﺍﻕ ﻫﻤﮑﺎﺭﯼ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﺎ ﺷﻮﺭﺍﯼ ﻋﺎﻟﯽ
ﺍﻣﻨﯿﺖ ﻣﻠﯽ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﻭ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻧﻤﺎﯾﻨﺪﻩ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺍﺟﻼﺱ ﺑﻦ (ﺩﺭ ﺧﺼﻮﺹ
ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ) ﺍﻋﺰﺍﻡ ﺷﺪﻡ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺁﻗﺎﯼ ﺭﻭﺣﺎﻧﯽ ﺍﺯ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﺱ ﺑﻮﺩﻡ .
ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﻭﺭﻩ، ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻧﻤﺎﯾﻨﺪﻩ ﺩﺍﺋﻢ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻣﻠﻞ ﻣﺘﺤﺪ ﺑﻮﺩﻡ ﺑﺤﺚ ﻫﺎﯼ
ﻫﺴﺘﻪ ﺍﯼ ﺁﻏﺎﺯ ﺷﺪ ﻭ ﺁﻗﺎﯼ ﺭﻭﺣﺎﻧﯽ ﺍﺯ ﺁﻗﺎﯼ ﺧﺮﺍﺯﯼ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﺗﯿﻢ
ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻋﻬﺪﻩ ﺑﮕﯿﺮﻡ . ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺁﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺁﻗﺎﯼ ﺭﻭﺣﺎﻧﯽ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺷﺎﻥ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﺁﻥ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﺣﺪﻭﺩ ۵۰۰ ﺭﻭﺯ ﻃﻮﻝ ﮐﺸﯿﺪ . ﯾﻌﻨﯽ ﺍﺯ ﺍﺟﻼﺱ ﺁﺑﺎﻥ ﻣﺎﻩ ﺳﺎﻝ
۱۳۸۲ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﻪ ﮐﺸﻮﺭ ﺍﺭﻭﭘﺎﯾﯽ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺮﺩﯾﻢ ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﺑﺎ ﻣﺪﯾﺮﺍﻥ
ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺑﺮ ﻋﻬﺪﻩ ﻣﻦ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺩﻭﺭﻩ ﺍﯼ ﮐﻪ ﺁﻗﺎﯼ ﺭﻭﺣﺎﻧﯽ ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﮐﻞ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﻋﻬﺪﻩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ .
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻥ ﺩﻭﺭﻩ ﺑﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺩﺭ ﻧﯿﻮﯾﻮﺭﮎ ﺑﻮﺩﻡ ﺑﺎ ﺁﻗﺎﯼ ﺭﻭﺣﺎﻧﯽ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻭ
ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﺭﺍ ﻋﻬﺪﻩﺩﺍﺭ ﺑﻮﺩﻡ . ﺑﺮ ﻫﻤﯿﻦ ﺍﺳﺎﺱ ﮐﺎﻣﻼ ﺑﺎ ﺭﻭﺣﯿﺎﺕ ﺁﻗﺎﯼ
ﺩﮐﺘﺮ ﺭﻭﺣﺎﻧﯽ ﺁﺷﻨﺎﯾﯽ ﺩﺍﺷﺘﻢ . ﭘﺲ ﺍﺯ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﻭ ﺑﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺍﻧﺪﮐﯽ ﭘﺎﯾﺎﻥ
ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﺑﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﻧﯿﻮﯾﻮﺭﮎ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﯾﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺣﻔﻆ ﺷﺪ . ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ﻫﺎﯼ ﺁﺧﺮ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﻣﺸﺎﻭﺭ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺮﮐﺰ ﺗﺤﻘﯿﻘﺎﺕ ﺍﺳﺘﺮﺍﺗﮋﯾﮏ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﺑﻮﺩﻡ ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻪ ﺩﻟﯿﻞ ﻣﺸﻐﻠﻪ ﺩﺭ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﺎﺭﻩ ﻭﻗﺖ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺑﻮﺩﻡ .
ﺁﻗﺎﯼ ﺭﻭﺣﺎﻧﯽ ﺭﺍ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺳﯿﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﯼ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﯿﺪ؟
ﺁﻗﺎﯼ ﺩﮐﺘﺮ ﺭﻭﺣﺎﻧﯽ ﻓﺮﺩ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺟﺪﯼ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﻫﻢ ﺗﻮﮐﻞ ﺑﺎﻻﯾﯽ ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻣﺴﯿﺮ ﺧﯿﺮ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﯿﺪ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﮐﻤﮏ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ . ﭘﯿﺶ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﻭﺯﺍﺭﺕ ﺍﻣﻮﺭ ﺧﺎﺭﺟﻪ ﺭﺍ ﺑﭙﺬﯾﺮﻡ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﺸﺎﻭﺭ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﭼﺎﺭﭼﻮﺑﯽ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﯼ ﺣﻞ ﻭ ﻓﺼﻞ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻫﺴﺘﻪ ﺍﯼ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﮐﺮﺩﻡ .
ﺩﺭ ﺁﻥ ﭼﺎﺭﭼﻮﺏ ﻫﻢ ﭘﯿﺶ ﺑﯿﻨﯽ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﯾﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﻩ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﺩﻭ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺩﺳﺘﺎﻭﺭﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺳﯿﻢ؟
ﻣﻦ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻤﯽﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻢ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺗﺤﻠﯿﻠﯽ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺭﺳﯿﺪﻥ ﺑﻪ ﭼﻨﯿﻦ ﺗﻮﺍﻓﻘﯽ ﻭ
ﻟﻐﻮ ۶ ﻗﻄﻌﻨﺎﻣﻪ ﺷﻮﺭﺍﯼ ﺍﻣﻨﯿﺖ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ . ﺍﮔﺮ ﺷﻤﺎ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺷﻮﺭﺍﯼ ﺍﻣﻨﯿﺖ ﺭﺍ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﯿﺪ
ﻣﯽﺑﯿﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﭼﻨﯿﻦ ﺍﺗﻔﺎﻗﯽ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺭﺥ ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺣﺘﯽ ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﯼ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺑﯿﻦ ﺍﻟﻤﻠﻞ ﺍﯾﻦ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﯽ ﺗﺤﻠﯿﻠﯽ ﮐﻨﯿﺪ ﻗﻄﻌﺎ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺧﻮﺍﻫﯿﺪ ﺭﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﺧﺮﻭﺝ
ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻭﺿﻌﯿﺖ ﯾﺎ ﻧﺎﻣﻤﮑﻦ ﯾﺎ ﭼﻨﺪﺍﻥ ﺁﺳﺎﻥ ﻧﯿﺴﺖ . ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﻭﺟﻮﺩ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺁﻗﺎﯼ ﺩﮐﺘﺮ ﺭﻭﺣﺎﻧﯽ
ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﺮﺍﯼ ﭘﺬﯾﺮﺵ ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﻭﺯﺍﺭﺕ ﺍﻣﻮﺭ ﺧﺎﺭﺟﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻣﻦ ﻫﻢ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺭﻓﺖ ﻭ
ﺁﻣﺪﻫﺎﯾﯽ ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻪ ﺍﯼ ﺭﺍ ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﻢ، ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺮﺩﯾﻢ .
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺁﻗﺎﯼ ﺭﻭﺣﺎﻧﯽ ﺩﺭ ﺟﻠﺴﺎﺕ ﺩﺍﺧﻠﯽ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺳﺨﺖ ﮔﯿﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺁﯾﺎ ﺍﺯ
ﺟﺎﻧﺐ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﻫﻢ ﻓﺸﺎﺭﯼ ﺑﺮ ﺗﯿﻢ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﻮﺩ؟
ﺑﻠﻪ . ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺳﺨﺖﮔﯿﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﯼ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺍﻣﺎ
ﻓﺮﺩﯼ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﺍﺳﺖ، ﻣﯽ ﺩﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎ ﺷﺪﻧﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ .
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﻌﻈﻢ ﺭﻫﺒﺮﯼ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﺗﯿﻢ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺭﺍﺣﺖ ﻧﮕﺬﺍﺷﺘﻨﺪ .
ﻓﺸﺎﺭ ﻭ ﺗﺎﮐﯿﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺣﺪﺍﮐﺜﺮ ﺗﻮﺍﻥ ﻭ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻥ ﺣﺪﺍﮐﺜﺮ ﺍﻣﺘﯿﺎﺯﻫﺎ ﻫﻤﯿﺸﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ . ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻦ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺍﻋﻀﺎﯼ ﺗﯿﻢ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻫﻢ ﻫﻤﮕﯽ ﺗﻼﺵ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺣﺪﺍﮐﺜﺮﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺳﺨﺖ ﻭ ﻧﻔﺲ ﮔﯿﺮ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺑﯿﺎﻭﺭﻧﺪ .
ﻣﻮﺭﺩﯼ ﺍﺯ ﺳﺨﺖﮔﯿﺮﯼﻫﺎﯼ ﺭﯾﯿﺲ ﺟﻤﻬﻮﺭ ﺩﺭ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﺭﺍ ﻣﺜﺎﻝ ﻣﯽﺯﻧﯿﺪ؟
ﻣﻮﺍﺭﺩ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺧﺼﻮﺹ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ . ﻫﻢ ﭘﯿﺶ ﺍﺯ ﺗﻮﺍﻓﻖ ﻣﻮﻗﺖ ﮊﻧﻮ ﻭ ﻫﻢ ﭘﺲ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻮﺍﺭﺩﯼ ﮐﻪ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺗﻮﻗﻊ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺻﺮﯾﺢ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﻣﯽﺩﺍﺩﻧﺪ، ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺯﯾﺎﺩ
ﺑﻮﺩ . ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺻﺮﺍﺣﺖ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﻣﺜﻼ ﺍﯾﻦ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎ ﺷﺪﻧﯽ ﻭ ﺁﻥ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎ ﺷﺪﻧﯽ
ﻧﯿﺴﺖ . ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﺑﺮﺍﯼ ﺭﺳﯿﺪﻥ ﺑﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺟﺎﻣﻊ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﻣﺸﺘﺮﮎ ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺮﺍﯼ
ﺍﺟﺮﺍﯼ ﺑﺮﺟﺎﻡ ﻫﻢ ﺳﺨﺖ ﮔﯿﺮﯼ ﻫﺎﯼ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺷﮑﻞ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺖ . ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺩﺭ
ﺧﺼﻮﺹ ﺭﺍﮐﺘﻮﺭ ﺁﺏ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺍﺭﺍﮎ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺳﺨﺖ ﮔﯿﺮﯼ ﻫﺎﯼ ﻭﯾﮋﻩ ﺍﯼ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺨﺘﺺ ﺑﻪ
ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﻟﺰﻣﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻟﻌﻤﻠﯽ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ . ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺗﺎﮐﯿﺪ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ ﺑﺎﺯﺳﺎﺯﯼ ﺍﺭﺍﮎ ﺗﻬﯿﻪ ﻭ ﺍﻣﻀﺎ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﺷﻤﺎ ﺑﻪ ﻣﺨﺰﻥ
ﺭﺍﮐﺘﻮﺭ ﺍﺭﺍﮎ ﺩﺳﺖ ﻧﺰﻧﯿﺪ . ﻣﻮﺭﺩ ﺩﯾﮕﺮ ﻫﻢ ﺑﺤﺚ ﺗﺤﺮﯾﻢ ﻫﺎ ﻭ ﺷﺮﺍﯾﻂ ﻟﻐﻮ ﺗﺤﺮﯾﻢ ﻫﺎ ﺑﻮﺩ . ﺍﯾﺸﺎﻥ
ﺗﺎﮐﯿﺪ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺷﺮﺍﯾﻂ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺷﺮﺍﯾﻂ ﭘﯿﺶ ﺍﺯ ﺗﺤﺮﯾﻢ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ
ﺯﻣﯿﻨﻪ ﺳﺨﺖ ﮔﯿﺮﯼ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ . ﺍﯾﻦ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﻟﻌﻤﻞ ﻟﻐﻮ ﺗﺤﺮﯾﻢ ﻫﺎ ﭘﯿﭽﯿﺪﮔﯽ
ﻫﺎﯼ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ . ﺩﺭ ﻫﺮ ﺳﻄﺤﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻗﻀﯿﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﯿﺪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺯﻭﺍﯾﺎﯼ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺗﯽ ﺧﻮﺍﻫﯿﺪ ﺷﺪ . ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﺜﺎﻝ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﮐﺎﺭﺷﻨﺎﺳﯽ ﺷﻤﺎ ﻭﯾﮋﮔﯽ ﻫﺎﯼ ﺭﯾﺰﺗﺮﯼ ﺭﺍ ﻣﯽ
ﺑﯿﻨﯿﺪ ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﮐﻤﺘﺮﯼ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﺤﻘﻖ ﺍﯾﻦ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﯾﺪ . ﻣﺎ ﺍﯾﻦ ﺩﻏﺪﻏﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﻧﻈﺮﺍﺕ ﮐﺎﺭﺷﻨﺎﺳﯽ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﯾﻢ ﻭ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺑﺎ ﺳﻌﻪ ﺻﺪﺭ ﺑﻪ ﺣﻞ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﮐﻤﮏ
ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ .
ﺟﺰ ﺭﻫﺎ ﻧﮑﺮﺩﻥ ﺗﯿﻢ ﻭ ﺗﺎﮐﯿﺪ ﺑﺮ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺗﻮﺍﻥ ﺣﺪﺍﮐﺜﺮﯼ ﺗﯿﻢ ﺁﯾﺎ ﻣﻮﺍﺭﺩﯼ ﻫﻢ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﻪ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﺎﺍﻣﯿﺪ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺁﻗﺎﯼ ﺭﻭﺣﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﻭﺣﯿﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ؟
ﺑﻠﻪ، ﻣﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺁﻧﭽﻪ ﺑﯿﺶ ﺍﺯ ﻫﺮ ﭼﯿﺰﯼ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺑﺮﺍﯼ ﭘﯿﺸﺒﺮﺩ ﺍﯾﻦ ﺍﻣﺮ ﮐﻤﮏ ﮐﺮﺩ ﺩﻭ ﻣﺴﺎﻟﻪ
ﺑﻮﺩ : ﻧﺨﺴﺖ ﺍﺷﺮﺍﻑ ﺷﺨﺺ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺑﻪ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻪ ﺍﯼ ﻭ ﺍﺑﻌﺎﺩ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺁﻥ ﻭ ﺩﻭﻡ ﻫﻢ ﺍﻧﺼﺎﻓﺎ
ﺗﻮﮐﻞ ﻋﺠﯿﺒﯽ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﯼ ﮐﻪ ﺑﻪ ﯾﺎﺭﯼ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺯﻣﯿﻨﻪ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ . ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺗﺤﺖ ﻓﺸﺎﺭ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺯﯾﺎﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺘﯿﻢ ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﯾﻢ ﮐﺎﺭ ﺳﺨﺖ ﻭ ﺣﺘﯽ ﻏﯿﺮﻣﻤﮑﻦ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺗﺎﮐﯿﺪ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﻘﻄﻊ ﮐﻤﮏ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺷﻤﺎ ﺑﺎ
ﻫﻤﯿﻦ ﺗﻮﮐﻞ ﺟﻠﻮ ﺑﺮﻭﯾﺪ . ﻫﻤﯿﻦ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺭﺍ ﻣﺎ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﻌﻈﻢ ﺭﻫﺒﺮﯼ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﺪﺕ ﺩﯾﺪﯾﻢ .
ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺳﺨﺖ ﻣﯽ ﺷﺪ ﻭ ﻣﻦ ﺧﺪﻣﺖ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﻌﻈﻢ ﺭﻫﺒﺮﯼ ﻣﯽ ﺭﺳﯿﺪﻡ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﺑﻪ
ﻣﻦ ﺍﻃﻤﯿﻨﺎﻥ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﯽ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﭼﻨﺪ ﺑﺎﺭ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺩﻋﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ . ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺣﯿﻪ ﺩﺍﺩﻥ
ﻫﺎ ﻋﻼﻭﻩ ﺑﺮ ﻫﺪﺍﯾﺖ ﻫﺎ ﻭ ﺧﻄﻮﻁ ﺩﻫﯽﻫﺎﯾﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﺳﺎﻝ ﻭ ﻧﯿﻢ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﻫﻤﯿﻦ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﮐﻤﮏ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﻣﻬﻤﯽ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﮐﺮﺩ .
ﺁﯾﺎ ﺩﺭ ﺟﺮﯾﺎﻥ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﺑﺎ ﺗﺮﻭﺋﯿﮑﺎﯼ ﺍﺭﻭﭘﺎﯾﯽ ﺩﺭ ﺩﻭﻟﺖ ﺍﺻﻼﺣﺎﺕ ﻫﯿﭽﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﺑﺤﺚ ﻫﺎﯼ
ﺩﺍﺧﻠﯽ ﮔﺮﻭﻩ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺭﺳﯿﺪﻩ ﺑﻮﺩﯾﺪ ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻓﻖ ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﺎ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﻣﻤﮑﻦ
ﻧﯿﺴﺖ؟
ﺣﺘﻤﺎ . ﻣﻦ ﮐﺎﻣﻼ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﻡ ﻓﺮﻭﺭﺩﯾﻦ ﻣﺎﻩ ۱۳۸۴ ﻣﻦ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﯾﮏ ﺩﻭﺭ
ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﺑﻪ ﭘﺎﺭﯾﺲ ﺭﻓﺘﯿﻢ . ﺩﺭ ﺁﻥ ﺟﻠﺴﻪ ﻣﻦ ﻃﺮﺣﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻫﻢ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺷﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﺣﻞ ﻭ
ﻓﺼﻞ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻫﺴﺘﻪ ﺍﯼ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩﻡ . ﻃﺮﺡ ﻓﻮﻕ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﺑﻪ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ
ﺷﻮﺭﺍﯼ ﻋﺎﻟﯽ ﺍﻣﻨﯿﺖ ﻣﻠﯽ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ . ﻃﺮﺡ ﺩﺭ ﺷﻮﺭﺍﯼ ﻋﺎﻟﯽ ﺍﻣﻨﯿﺖ ﻣﻠﯽ ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ ﻫﺎﯼ ﻋﺎﻟﯽ ﮐﺸﻮﺭ ﻫﻢ ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ . ﺁﻥ ﻃﺮﺡ ﭼﺎﺭﭼﻮﺏ ﻫﺎﯼ ﻣﺸﺨﺼﯽ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺗﺎﮐﯿﺪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺍﺗﻤﯽ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ ﺍﻣﺎ ﺷﻔﺎﻓﯿﺖ ﺑﯿﺸﺘﺮﯼ ﺩﺭ
ﺍﯾﻦ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﻫﺎﯼ ﻫﺴﺘﻪ ﺍﯼ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ . ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺤﺮﯾﻢ ﻫﺴﺘﻪ ﺍﯼ ﻫﻢ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻃﺮﺡ ﻓﻮﻕ ﻫﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺟﺰﺋﯿﺎﺕ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﻫﺎﯾﯽ ﺫﮐﺮ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﯾﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩﺳﺎﺯﯼ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ . ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺍﯾﻦ ﻃﺮﺡ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﺎﺭﯾﺲ ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻡ ﺑﺎ
ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻃﺮﺍﺣﯽ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﻧﺤﻮﻩ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺁﻥ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺗﺎﺛﯿﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻬﯽ ﺩﺍﺷﺖ . ﺿﻤﻨﺎ ﺑﺮﺍﯼ
ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﺍﺯ ﭘﺎﻭﺭ ﭘﻮﯾﻨﺖ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺷﺪ . ﺑﺮﺧﯽ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻣﺎ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﻗﺒﻠﯽ
ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺑﺮ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﭘﺎﻭﺭﭘﻮﯾﻨﺖ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺍﻣﺎ ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﺑﺎﺭﯼ ﮐﻪ ﭘﺎﻭﺭﭘﻮﯾﻨﺖ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺷﺪ، ﺩﺭ ﺁﻥ ﺟﻠﺴﻪ ﺑﻮﺩ .
ﺍﻧﺪﮐﯽ ﺍﺯ ﺟﺰﺋﯿﺎﺕ ﺟﻠﺴﻪ ﻓﻮﻕ ﺭﺍ ﻣﯽ ﮔﻮﺋﯿﺪ؟
ﻣﻦ ﺟﻠﺴﻪ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﻠﺨﯽ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺯﯾﺎﺩ ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﯼ ﻭﺍﺭﺩ ﺑﺤﺚ ﺷﺪﻡ ﮐﻪ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﺑﻪ
ﺷﮑﺴﺖ ﻣﻨﺘﻬﯽ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﯿﻢ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﭘﯿﺶ ﺑﺒﺮﯾﻢ . ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ
ﻓﻀﺎﯼ ﺟﻠﺴﻪ ﻫﻢ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﻣﻠﺘﻬﺐ ﺑﻮﺩ ﻃﺮﺡ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﺮﻭﻥﺭﻓﺖ ﺍﺯ ﺑﻦ ﺑﺴﺖ ﺭﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﮐﺮﺩﻡ .
ﻣﺪﯾﺮﺍﻥ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺳﻪ ﮐﺸﻮﺭ ﺍﺭﻭﭘﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻠﺴﻪ ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺍﺯ ﻃﺮﺡ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻭ ﺟﺰﺋﯿﺎﺕ ﺁﻥ
ﺷﮕﻔﺖ ﺯﺩﻩ ﺷﺪﻧﺪ .
ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﻭﺭﻩ ﺑﺎ ﻣﺪﯾﺮﺍﻥ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺗﺮﻭﺋﯿﮑﺎﯼ ﺍﺭﻭﭘﺎﯾﯽ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﯾﺪ؟ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﻦ ﺳﻄﺢ
ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﺍﺳﺖ .
ﺑﻠﻪ . ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻦ ﺳﻔﯿﺮ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻣﻠﻞ ﻣﺘﺤﺪ ﻭ ﺭﺋﯿﺲ ﺗﯿﻢ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﯾﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻡ . ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺗﯿﻢ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﺁﻗﺎﯼ ﻋﺮﺍﻗﭽﯽ ﺩﺭ ﺗﯿﻢ ﻓﻌﻠﯽ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﻮﺩ .
ﻃﺮﻑ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﻦ ﻫﻢ ﻣﺪﯾﺮﺍﻥ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻃﺮﻑ ﺁﻗﺎﯼ ﺩﮐﺘﺮ ﺭﻭﺣﺎﻧﯽ ﻭﺯﺭﺍ ﺑﻮﺩﻧﺪ .
ﺍﻣﺎ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﺭ ﺩﻭﺭ ﺑﻌﺪﯼ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﯾﻪ ﻭ ﺭﻋﺎﯾﺖ ﺳﻄﺢ ﺑﻪ ﻫﻢ ﺧﻮﺭﺩ .
ﺑﻠﻪ . ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﭘﺲ ﺍﺯ ﮐﻨﺎﺭ ﺭﻓﺘﻦ ﻣﺎ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺩﺑﯿﺮ ﺷﻮﺭﺍﯼ ﻋﺎﻟﯽ ﺍﻣﻨﯿﺖ ﻣﻠﯽ ﺍﯾﺮﺍﻥ
ﻣﺪﯾﺮﺍﻥ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﮔﺮﻭﻩ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﯽﻧﺸﺴﺘﻨﺪ . ﯾﻌﻨﯽ ﻣﺎ ﯾﮏ ﺗﻨﺰﻝ ﺳﻄﺢ ﺩﺍﺷﺘﯿﻢ ﺍﻣﺎ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ۱۳۹۲ ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻋﻬﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﻃﺮﻑ ﻣﻦ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻭﺯﯾﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺧﺎﺭﺟﻪ ﺟﻤﻬﻮﺭﯼ ﺍﺳﻼﻣﯽ ﺍﯾﺮﺍﻥ، ﻭﺯﺭﺍﯼ ۵+۱ ﻭ ﻃﺮﻑ ﺁﻗﺎﯾﺎﻥ ﻋﺮﺍﻗﭽﯽ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﭽﯽ ﻣﺪﯾﺮﺍﻥ
ﺳﯿﺎﺳﯽ ﮔﺮﻭﻩ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺷﺪﻧﺪ . ﺩﺭ ﻫﺸﺖ ﺳﺎﻝ ﺩﻭﻟﺖﻫﺎﯼ ﻧﻬﻢ ﻭ ﺩﻫﻢ ﻋﺪﻡ ﺗﻮﺍﺯﻧﯽ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﻭ ۵+۱ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﺷﺪ .
ﺩﺭ ﺟﻠﺴﻪ ۴ ﻓﺮﻭﺭﺩﯾﻦ ۱۳۸۴ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﭘﺎﻭﺭ ﭘﻮﯾﻨﺖ ﺍﺯ ﺟﺎﻧﺐ ﺗﯿﻢ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﭼﻪ ﮔﺬﺷﺖ؟
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺟﻠﺴﻪ ﺳﻪ ﻣﺪﯾﺮ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺍﺯ ﺗﺮﻭﺋﯿﮑﺎﯼ ﺍﺭﻭﭘﺎﯾﯽ ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ . ﺟﺎﻥ ﺳﻮﺋﺮﺯ ﺍﺯ ﺍﻧﮕﻠﯿﺲ،
ﺍﺳﺘﺎﻧﯿﺴﻼﺱ ﺩﻭﻻﺑﻮﻟﻪ ﺍﺯ ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ ﻭ ﻣﺎﯾﮑﻞ ﺍﺯ ﺁﻟﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻭ ﺁﻗﺎﯼ ﮐﻮﭘﺮ ﮐﻪ ﻣﺪﯾﺮ
ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺧﺎﻭﯾﺮ ﺳﻮﻻﻧﺎ ﺍﺯ ﺍﺗﺤﺎﺩﯾﻪ ﺍﺭﻭﭘﺎ ﺑﻮﺩ . ﻫﺮ ﭼﻬﺎﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺎﺿﺮ ﺍﺯ ﭘﺎﻭﺭﭘﻮﯾﻨﺖ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺷﺪﻩ
ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺴﯿﺮ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﮐﺎﺭ ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻣﺎ
ﺷﻨﯿﺪﯾﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺟﻠﺴﻪ ﻓﻮﻕ ﺟﺎﻥ ﺑﻮﻟﺘﻮﻥ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽ ﻫﻔﺖ ﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺍﺭﻭﭘﺎﯾﯽ
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺩﺭ ﺍﺗﺎﻕ ﺗﻤﺎﺱ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ . ﺍﯾﻦ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﻭﺍﻗﻌﯿﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﺎ ﻓﻘﻂ ﺑﺎ
ﺍﯾﻦ ﺳﻪ ﮐﺸﻮﺭ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﮐﻨﯿﻢ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻮﺍﻥ ﺍﺟﺮﺍﯼ ﻣﻨﻮﯾﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻥ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ
ﻫﻤﺎﻫﻨﮕﯽ ﻭ ﺗﻮﺍﻓﻘﯽ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ . ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻠﺴﻪ ﺍﻫﻤﯿﺖ ﻧﻘﺶ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﺩﺭ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻪ ﺍﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺎ ﮐﺎﻣﻼ ﻣﺸﺨﺺ ﺷﺪ .
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﻪ ﺳﺎﻝﻫﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﻣﻨﺘﻬﯽ ﺑﻪ ﺷﮑﺴﺖ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺁﯾﺎ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺩﻟﯿﻞ ﺩﻗﯿﻘﯽ
ﺑﺮﺍﯼ ﺁﻥ ﻣﯿﺰﺍﻥ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽ ﻫﺎ ﺑﺎ ﺗﻮﺍﻓﻖ ﺑﯿﺎﻥ ﮐﺮﺩ؟
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﯿﻢ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﻗﯿﻘﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾﻦ ﺳﻮﺍﻝ ﭘﯿﺪﺍ ﮐﻨﯿﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺍﺗﻔﺎﻗﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻣﻘﻄﻊ ﺭﺥ ﺩﺍﺩ ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻨﯿﻢ . ﺩﺭ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺍﻭﻝ ﺭﯾﺎﺳﺖ ﺟﻤﻬﻮﺭﯼ ﺟﻮﺭﺝ ﺑﻮﺵ، ﮐﺎﺥ
ﺳﻔﯿﺪ ﺑﺎ ﻭﺯﺍﺭﺕ ﺍﻣﻮﺭ ﺧﺎﺭﺟﻪ ﻗﻬﺮ ﺑﻮﺩ . ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﺁﻗﺎﯼ ﮐﺎﻟﯿﻦ ﭘﺎﻭﻝ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﻣﻌﻘﻮﻝﺗﺮ ﺍﺯ
ﮐﺎﻧﺪﻭﻟﯿﺰﺍ ﺭﺍﯾﺲ ﺑﻮﺩ ﺍﻣﺎ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺣﺴﻨﻪﺍﯼ ﺑﺎ ﮐﺎﺥ ﺳﻔﯿﺪ ﻧﺪﺍﺷﺖ . ﮐﺎﻧﺪﻭﻟﯿﺰﺍ ﺭﺍﯾﺲ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﮔﺮﺍﯾﺶﻫﺎﯼ ﺗﻨﺪ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﺩﺍﺷﺖ ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﭘﺎﻭﻝ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺩﻟﯿﻞ ﮐﻪ ﮐﺎﺥ ﺳﻔﯿﺪ ﻫﯿﭻ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩﯼ ﺑﻪ ﻭﺯﺍﺭﺕ ﺍﻣﻮﺭ ﺧﺎﺭﺟﻪ ﻧﺪﺍﺷﺖ، ﯾﮏ ﺧﻂ ﻣﺸﯽ ﯾﮏﺟﺎﻧﺒﻪ ﮔﺮﺍﯾﺎﻧﻪ ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﯿﺶ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﺍﺧﺘﻼﻑ ﺟﺪﯼ ﺁﻥ ﺑﺎ ﺩﻭ ﻣﺘﺤﺪ ﺍﺭﻭﭘﺎﯾﯽ ﯾﻌﻨﯽ ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ ﻭ ﺁﻟﻤﺎﻥ ﺷﺪ . ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺍﯾﻦ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﺑﺮﺍﯼ ﺣﻤﻠﻪ ﺑﻪ ﻋﺮﺍﻕ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻗﻀﯿﻪ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻫﻢ
ﺗﺮﻭﺋﯿﮑﺎﯼ ﺍﺭﻭﭘﺎﯾﯽ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﺑﺎ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﯽ ﻣﯿﻠﯽ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺮﺩﻧﺪ . ﺁﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﺎﺯﻩ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﺩﺭ ﺭﻭﯾﺎﺭﻭﯾﯽ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎ ﺍﺭﻭﭘﺎﯾﯽ ﻫﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ . ﻣﻦ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﺑﻪ ﯾﺎﺩ ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﻫﺎﯼ ﻧﺨﺴﺖ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺗﯽ، ﺁﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽ ﻫﺎ ﻣﺎﻧﻊ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﻣﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ . ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﺎ ﻧﺘﯿﺠﻪ
ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺷﻮﺭﺍﯼ ﺣﮑﺎﻡ ﺁﮊﺍﻧﺲ ﺑﯿﻦ ﺍﻟﻤﻠﻠﯽ ﺍﻧﺮﮊﯼ ﺍﺗﻤﯽ ﻣﯽ ﺑﺮﺩﯾﻢ ﺷﻮﺭﺍﯼ ﺣﮑﺎﻡ ﻋﻠﯿﺮﻏﻢ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﻤﺮﺍﻫﯽ ﺳﻪ ﮐﺸﻮﺭ ﮐﺎﻧﺎﺩﺍ، ﺍﺳﺘﺮﺍﻟﯿﺎ ﻭ ﮊﺍﭘﻦ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﯿﺎﺭ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﺎﺭ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﭘﯿﺶ ﻣﯽ ﺑﺮﺩ .
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺩﻭﻡ ﺟﻮﺭﺝ ﺑﻮﺵ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﻭﺭ ﺭﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﯾﮏ ﺟﺎﻧﺒﻪ ﮔﺮﺍﯾﯽ ﭘﺎﺳﺨﮕﻮ ﻧﯿﺴﺖ . ﻣﻦ
ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﺑﺮ ﺍﯾﻦ ﻧﮑﺘﻪ ﺗﺎﮐﯿﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻡ ﺗﺤﻮﻟﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺑﺎﺭﺍﮎ ﺍﻭﺑﺎﻣﺎ ﺭﺥ ﺩﺍﺩ ﺑﻪ ﺩﻟﯿﻞ
ﺗﺤﻮﻝ ﺩﺭ ﺭﯾﺎﺳﺖ ﺟﻤﻬﻮﺭﯼ ﻧﺒﻮﺩ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻪ ﺩﻟﯿﻞ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﺮﺍﯾﻂ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﯾﻦ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﺤﻮﻟﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺑﻮﺵ ﺭﺥ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ . ﺭﺍﯾﺲ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻭﺯﺍﺭﺕ ﺧﺎﺭﺟﻪ ﺁﻣﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﻪ
ﺷﮑﻠﯽ ﮐﺎﺥ ﺳﻔﯿﺪ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺳﯿﺎﺳﺖ ﺧﺎﺭﺟﯽ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﮐﻨﺪ ﻭ ﻫﻤﺰﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﻮﺯﻩ ﺳﯿﺎﺳﺖ ﺧﺎﺭﺟﯽ ﻫﻢ
ﭼﻨﺪ ﺟﺎﻧﺒﻪ ﮔﺮﺍﯾﯽ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩ . ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺩﻟﯿﻞ ﭘﯿﺶ ﺍﺯ ﺁﻥ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﻪ ﻣﻘﻄﻊ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﻓﺮﻭﺭﺩﯾﻦ
۸۴ ﺑﺮﺳﯿﻢ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻣﻬﻤﯽ ﺭﺥ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﯾﻦ ﮐﺸﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺳﻪ ﮐﺸﻮﺭ ﺍﺭﻭﭘﺎﯾﯽ ﺗﻨﻈﯿﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ .
ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺗﻨﻈﯿﻢ ﺳﯿﺎﺳﺖ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﺑﺎ ﺍﺭﻭﭘﺎ ﭼﻪ ﺑﻮﺩ؟ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﺮﺍﻫﯽ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﺑﺎ ﺍﺭﻭﭘﺎ ﻋﻤﻼ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﯾﻞ
ﺍﯾﻦ ﮐﺸﻮﺭ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﺎﻫﺶ ﺍﺻﻄﮑﺎﮎ ﺑﺎ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻧﺸﺪ؟
ﺑﻠﻪ ﺍﻣﺎ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺍﯾﻦ ﺗﻨﻈﯿﻢ ﺩﻭ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﺩﻭ ﺍﻣﺘﯿﺎﺯ ﺑﻪ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺩﺍﺩ : .۱ ﻓﺮﻭﺵ ﻗﻄﻌﺎﺕ
ﻫﻮﺍﭘﯿﻤﺎﻫﺎﯼ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﻭ .۲ ﻣﻮﺍﻓﻘﺖ ﺑﺎ ﻭﺭﻭﺩ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﻪ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺗﺠﺎﺭﺕ ﺟﻬﺎﻧﯽ . ( ﻣﻦ ﺩﺭ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﺩﺭ
ﺧﺼﻮﺹ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺳﺎﻝ ۸۳ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽﮐﻨﻢ . ) ﻣﺎ ﺩﻭﻣﯿﻦ ﺍﻣﺘﯿﺎﺯ ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻋﻤﻠﯿﺎﺗﯽ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﻪ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺗﺠﺎﺭﺕ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﭘﯿﻮﺳﺘﯿﻢ ﺍﻣﺎ ﺍﻣﺘﯿﺎﺯ ﻧﺨﺴﺖ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺩﻟﯿﻞ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺩﻭﻟﺖ ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺷﺪ ﻫﺮﮔﺰ ﻋﻤﻠﯿﺎﺗﯽ ﻧﺸﺪ ﻭ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽ ﻫﺎ ﻧﯿﺰ ﻫﯿﭽﮕﺎﻩ ﻗﻄﻌﺎﺕ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻧﺪﺍﺩﻧﺪ ﻣﮕﺮ ﭘﺲ
ﺍﺯ ﺗﻮﺍﻓﻖ ﻣﻮﻗﺖ ﮊﻧﻮ ﺩﺭ ﻧﻮﺍﻣﺒﺮ ۲۰۱۳ ﮐﻪ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻗﻄﻌﺎﺕ ﺩﺳﺖ ﭘﯿﺪﺍ ﮐﻨﺪ .
ﺁﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﻭﺭﻩ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﻭﺭ ﺭﺳﯿﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﻤﯽﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺳﯿﺎﺳﺖ ﯾﮏ ﺟﺎﻧﺒﻪ ﮔﺮﺍﯾﯽ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﭘﯿﺶ ﺑﺒﺮﻧﺪ . ﺗﻼﺵ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽﻫﺎ ﺗﺎ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺩﻭﺭﻩ ﻧﺨﺴﺖ ﺭﯾﺎﺳﺖ ﺟﻤﻬﻮﺭﯼ ﺑﻮﺵ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺒﺘﻨﯽ ﺑﺮ ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻋﻠﯿﺮﻏﻢ ﻣﯿﻞ ﺍﺭﻭﭘﺎﯾﯽﻫﺎ، ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺷﻮﺭﺍﯼ ﺍﻣﻨﯿﺖ ﺑﺒﺮﻧﺪ . ﻣﻦ ﺳﻨﺪﯼ
ﺩﺍﺭﻡ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﺁﺑﺎﻥ ۸۳ ﮐﻪ ﺩﻭﻟﺖ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﺳﻨﺪﯼ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻮﺭﺍﯼ ﺍﻣﻨﯿﺖ ﭘﺨﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﻣﺒﻨﯽ ﺑﺮ
ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺍﺗﺤﺎﺩﯾﻪ ﺍﺭﻭﭘﺎ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﻪ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺭﺳﯿﺪﻥ ﺑﺎ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﯽ ﻓﺎﯾﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﯾﻖ ﺷﻮﺭﺍﯼ
ﺣﮑﺎﻡ ﺁﮊﺍﻧﺲ ﺑﯿﻦ ﺍﻟﻤﻠﻠﯽ ﺍﻧﺮﮊﯼ ﺍﺗﻤﯽ ﻫﻢ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺑﺎ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﻪ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺭﺳﯿﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺩﻟﯿﻞ
ﺑﺎﯾﺪ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺷﻮﺭﺍﯼ ﺍﻣﻨﯿﺖ ﺁﻭﺭﺩ . ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ ﻣﯿﻞ ﺑﻪ ﺗﻘﺎﺑﻞ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﺑﺎ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺩﻭﺭﻩ ﺗﺎ ﺍﯾﻦ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ .
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺩﻭﻡ ﺭﯾﺎﺳﺖ ﺟﻤﻬﻮﺭﯼ ﺟﻮﺭﺝ ﺑﻮﺵ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽﻫﺎ ﺧﻂ ﺷﻮﺭﺍﯼ ﺍﻣﻨﯿﺖ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ ﺍﺭﻭﭘﺎﯾﯽ ﻫﺎ ﺑﻪ ﺗﻔﺎﻫﻤﯽ ﺩﺳﺖ ﯾﺎﻓﺘﻨﺪ . ﻃﺮﺡ ﺟﺪﯾﺪ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﮐﻪ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺍﺭﻭﭘﺎﯾﯽ ﻫﺎ
ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺷﺪ ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﯾﮏ ﺍﻣﺘﯿﺎﺯ ﻣﯽﺩﻫﯿﻢ ﻭ ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺍﻣﺘﯿﺎﺯﻫﺎﯾﯽ ﺑﺪﻫﯿﺪ .
ﺍﻣﺘﯿﺎﺯ ﺍﺭﻭﭘﺎﯾﯽﻫﺎ ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﺎ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﺑﺎ ﺗﺮﻭﺋﯿﮑﺎﯼ ﺍﺭﻭﭘﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﺗﻮﺍﻓﻖ ﻧﺮﺳﯿﺪ
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﺁﻥ ﺑﻪ ﺷﻮﺭﺍﯼ ﺍﻣﻨﯿﺖ ﺍﺭﺟﺎﻉ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ . ﺍﯾﻦ ﺗﺤﻮﻝ ﺩﺭ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﻭ ﺍﺭﻭﭘﺎ ﻭ ﺩﺭ
ﺳﯿﺎﺳﺖ ﺧﺎﺭﺟﯽ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﻭ ﺗﺤﻮﻝ ﺩﯾﮕﺮ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ۸۴ ﺑﺎ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺩﻭﻟﺖ ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺭﺥ ﺩﺍﺩ .
ﺁﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽ ﻫﺎ ﭼﻨﺪﺟﺎﻧﺒﻪﮔﺮﺍ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﻣﺎ ﻫﻢ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ ۸۴ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺗﻨﺪﺗﺮ ﺑﺎ
ﺍﺗﺤﺎﺩﯾﻪ ﺍﺭﻭﭘﺎ ﺭﻓﺘﯿﻢ . ﺍﯾﻦ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺑﺎﻋﺚ ﺩﻭﺭﯼ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺍﺗﺤﺎﺩﯾﻪ ﺍﺭﻭﭘﺎ ﻭ ﻧﺰﺩﯾﮑﯽ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ
ﺍﺗﺤﺎﺩﯾﻪ ﺷﺪ .
ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ ﺍﺭﻭﭘﺎ ﺗﻮﺍﻓﻖ ﺭﺍ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﺎ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﮐﺮﺩ؛ ﺗﻮﺍﻓﻘﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﻌﻮﯾﻖ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ ﺁﻥ
ﺗﺒﻌﺎﺕ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺑﻠﻪ . ﻣﺎ ﺩﺭ ﺟﻠﺴﻪ ﻓﺮﻭﺭﺩﯾﻦ ۸۴ ﺑﺎ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻫﻤﯿﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺟﺪﯾﺪ ﻣﯿﺎﻥ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﻭ ﺍﺭﻭﭘﺎ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﮐﺮﺩﯾﻢ ﺿﻤﻦ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﻭﺯﺭﺍﯼ ﺧﺎﺭﺟﻪ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﯼ ﺍﺭﻭﭘﺎﯾﯽ ﻣﺸﺘﺎﻕ ﺑﻪ ﭘﺬﯾﺮﺵ ﻃﺮﺡ
ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺍﻣﺎ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽ ﻫﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﯾﻦ ﺗﻮﺍﻓﻖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﺭﻭﭘﺎﯾﯽ ﻫﺎ ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ . ﺍﮔﺮ ﺍﺭﻭﭘﺎﯾﯽ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﻘﻄﻊ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﺑﺎ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺗﻮﺍﻓﻖ ﺭﺳﯿﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻫﯿﭽﮑﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻼﺕ ﺑﻌﺪﯼ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺁﻣﺪ، ﺣﺘﯽ ﺷﮑﻞ ﻫﻢ ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ . ﺑﺮ ﻫﻤﯿﻦ ﺍﺳﺎﺱ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﯿﺎﺕ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺍﺣﺴﺎﺱ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﭘﺲ ﺗﺎ ﻧﺘﻮﺍﻧﯿﻢ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻫﯽ ﻗﺎﻧﻊ ﮐﻨﯿﻢ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﺗﻮﺍﻓﻖ ﺑﺎ
ﺍﺭﻭﭘﺎﯾﯽ ﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ . ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺍﺭﻭﭘﺎ ﻭ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ . ﺩﻭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺯ ﺟﻨﮓ ﻋﺮﺍﻕ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﺭﻭﭘﺎﯾﯽﻫﺎ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺗﺮﻣﯿﻢ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﺎ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ
ﻭﺟﻪﺍﻟﻤﺼﺎﻟﺤﻪ ﺗﺮﻣﯿﻢ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺍﺗﺤﺎﺩﯾﻪ ﺍﺭﻭﭘﺎ ﺑﺎ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﻭ ﺣﺘﯽ ﺗﺮﻣﯿﻢ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺭﻭﺳﯿﻪ ﺑﺎ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ،
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻪﺍﯼ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩ .
ﺁﯾﺎ ﺷﻤﺎ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺭﺷﺪ ﻫﯿﭻﮔﺎﻩ ﺍﯾﻦ ﻧﻈﺮ ﮐﺎﺭﺷﻨﺎﺳﯽ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﺮﺩﯾﺪ
ﮐﻪ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﺎ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﯾﺎ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺭﺍﻩ ﺍﺳﺖ؟
ﺧﯿﺮ . ﺣﺪﺍﻗﻞ ﻣﻦ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﭼﻨﯿﻦ ﭼﯿﺰﯼ ﺭﺍ ﺑﯿﺎﻥ ﻧﮑﺮﺩﻡ ﺍﻣﺎ ﻣﻦ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺗﺼﻮﺭ
ﺩﺭ ﺗﯿﻢ ﺷﮑﻞ ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﺑﺎ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﺑﺤﺚ ﻫﺴﺘﻪ ﺍﯼ ﺍﺣﺘﻤﺎﻻ ﺑﻪ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﯿﺪ .
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﻘﻄﻊ ﺍﯾﻦ ﻓﻀﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎﺩ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﺎ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻮﺍﻓﻘﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﻫﺎﯼ ﻋﺎﻟﯽ ﻧﻈﺎﻡ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﯿﺮﺩ؟
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﻭﺭﻩ ﯾﮏ ﺗﺎ ﺩﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﺎ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﺩﺍﺷﺘﯿﻢ .
ﺑﻠﻪ ﺩﺭ ﺧﺼﻮﺹ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﺍﻣﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﻫﺴﺘﻪﺍﯼ ﺍﺳﺖ
ﺧﯿﺮ . ﺩﺭ ﺧﺼﻮﺹ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻪﺍﯼ ﭼﻨﯿﻦ ﻓﻀﺎﯾﯽ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ . ﻣﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ۲۰۰۳
ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺗﯽﻫﺎ ﺑﺎ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺧﺼﻮﺹ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﯿﻢ . ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ
ﭘﯿﺶ ﺍﺯ ﺣﻤﻠﻪ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﺑﻪ ﻋﺮﺍﻕ ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻫﻢ ﺳﻪ ﺩﻭﺭﻩ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﺑﺎ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽ ﻫﺎ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﻋﺮﺍﻕ ﺩﺍﺷﺘﯿﻢ ﺍﻣﺎ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﺗﺼﻮﯾﺮﯼ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﺷﺪ . ﺩﺭ ﺧﺼﻮﺹ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽ ﻫﺎ ﺑﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﮐﻤﮏ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﮐﻤﮏ ﺍﯾﺮﺍﻥ، ﺑﺤﺚ ﻣﺤﻮﺭ ﺷﺮﺍﺭﺕ ﺍﺯ
ﺳﻮﯼ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽ ﻫﺎ ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪ . ﻫﻤﯿﻦ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽ ﻫﺎ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺑﺪﯼ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺍﯾﺠﺎﺩ
ﮐﺮﺩ . ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﺮﺭﺳﯽ ﺗﻤﺎﻡ ﺟﺰﺋﯿﺎﺕ ﭼﺮﺍﯾﯽ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽ ﻫﺎ ﻭ ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻥ ﺁﻥ ﺷﺮﺍﯾﻂ
ﺑﻪ ﻣﺪﺍﺧﻠﻪ ﺍﺳﺮﺍﺋﯿﻠﯽ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍﯼ ﺳﺎﻝ ۲۰۰۲ ﺩﺭ ﺟﺮﯾﺎﻥ ﻣﺎﺟﺮﺍﯼ ﮐﺸﺘﯽ ﮐﺎﺭﯾﻦ ﺍﯼ ﺭﺑﻂ ﺩﺍﺭﺩ .
ﻣﻦ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﺑﻪ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻭ ﻫﻤﮑﺎﺭﺍﻥ ﻫﻢ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻢ ﮐﻪ ﻣﺮﺍﻗﺐ ﮐﺸﺘﯽ ﮐﺎﺭﯾﻦ ﺍﯼ ﺑﺎﺷﯿﺪ . ﻣﺎﺟﺮﺍﯼ
ﮐﺸﺘﯽ ” ﮐﺎﺭﯾﻦ ﺍﯼ ” ﺭﺍ ﻫﻢ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﮑﻨﯿﻢ . ﻣﺎﺟﺮﺍﯼ ﮐﺸﺘﯽ ” ﮐﺎﺭﯾﻦ ﺍﯼ ” ﺗﺤﻮﻝ ﻋﺠﯿﺐ ﻭ
ﻏﯿﺮﻗﺎﺑﻞ ﺑﺎﻭﺭﯼ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﺭﻭﻧﺪ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻭ ﺍﺭﻭﭘﺎ ﺷﮑﺴﺖ ﺑﺨﻮﺭﺩ ﺍﻣﺎ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺍﯾﻦ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﻣﺜﺒﺖ ﻣﺎ ﺑﺎ ﯾﮏ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺧﺼﻤﺎﻧﻪ ﻭ ﻣﻐﺮﺿﺎﻧﻪ ﺍﺯ ﺳﻮﯼ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﻣﻮﺍﺟﻪ ﺷﺪ .
ﭘﺲ ﺍﺯ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ، ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﺑﺎ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﺩﺭ ﺧﺼﻮﺹ ﻋﺮﺍﻕ ﺭﺥ ﺩﺍﺩ . ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﻭﺭﻩ ﭘﯿﺶ ﺍﺯ
ﺣﻤﻠﻪ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﺑﻪ ﻋﺮﺍﻕ ﻣﺎ ﺗﻼﺵ ﮐﺮﺩﯾﻢ ﺍﯾﻦ ﮐﺸﻮﺭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﺎﺗﯽ ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺣﻤﻠﻪ
ﺑﻪ ﻋﺮﺍﻕ ﻣﺮﺗﮑﺐ ﺷﻮﻧﺪ ﺑﺮ ﺣﺬﺭ ﺑﺪﺍﺭﯾﻢ ﻭ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﺎﺗﯽ ﮐﻪ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺣﻤﻠﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﻋﺮﺍﻕ ﻫﻢ ﻣﺮﺗﮑﺐ ﺷﻮﻧﺪ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻮﺿﯿﺤﺎﺗﯽ ﺑﺪﻫﯿﻢ . ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﻫﻢ ﺑﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﮐﻤﮏ ﻫﺎﯼ ﺍﯾﺮﺍﻥ، ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽﻫﺎ ﺍﯾﻦ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﻫﺎﯼ ﻋﺎﻟﯽ ﮐﺸﻮﺭ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﻭ ﮔﻮ ﺑﺎ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﺑﻪ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﻧﻤﯽ ﺭﺳﺪ . ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻭ ﺍﺭﻭﭘﺎ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎﺱ
ﻣﯽ ﺷﺪ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﻓﯿﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﺩﺍﺧﻞ ﺍﺗﺎﻕ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺣﺎﻝ ﮐﺴﯽ ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﺑﺎ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺩ؛ ﭼﺮﺍ ﮐﻪ ﺳﺎﺑﻘﻪ ﻣﻨﻔﯽ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﺎ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻫﻤﻪ ﺑﻮﺩ .
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﺑﺪﻥ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺩﺭ ﺩﻭ ﺳﺎﻝ ﻭ ﻧﯿﻢ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﺳﻮﮊﻩ
ﺣﺎﺷﯿﻪ ﺳﺎﺯﯼ ﻫﺎﯼ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺩﺭ ﺭﺳﺎﻧﻪ ﻫﺎﯼ ﺩﺍﺧﻠﯽ ﺑﻮﺩ . ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﺭﻭﯾﺎﺭﻭﯾﯽ ﻭﺯﺭﺍﯼ ﺍﻣﻮﺭ ﺧﺎﺭﺟﻪ
ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻭ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻮﺩ؟ ﺗﺎ ﭼﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻓﻀﺎﺳﺎﺯﯼﻫﺎ ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﺑﻮﺩﯾﺪ؟
ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﺭﻭﯾﺎﺭﻭﯾﯽ ﻣﻦ ﺑﺎ ﮐﺮﯼ ﺑﻪ ﺟﻠﺴﻪ ﻧﺨﺴﺖ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﻫﺴﺘﻪﺍﯼ ﺩﺭ ﺩﻭﻟﺖ ﯾﺎﺯﺩﻫﻢ
ﺑﺎﺯﻣﯽﮔﺮﺩﺩ . ﺷﺮﻁ ﻣﻦ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻃﺮﻑ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﻦ ﻭﺯﯾﺮ ﺍﻣﻮﺭ ﺧﺎﺭﺟﻪ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ . ﭘﺬﯾﺮﺵ ﺍﯾﻦ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﺧﺎﻧﻢ ﺍﺷﺘﻮﻥ ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺳﺨﺖ ﺑﻮﺩ . ﺧﺎﺗﻢ ﺍﺷﺘﻮﻥ ﻋﺎﺩﺕ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺍﺯ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﺁﻣﺪﻩ ﻭ
ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩﺍﯼ ﻣﯽ ﻧﺸﯿﻨﺪ ﮐﻪ ﻃﺮﻑﻫﺎﯼ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻭﯼ ﺍﺯ ﺷﺶ ﮐﺸﻮﺭ ﻣﺪﯾﺮﺍﻥ ﺳﯿﺎﺳﯽ
ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﻫﺎﯼ ﺍﻭﻟﯿﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﺍﺷﺘﻮﻥ ﺍﻋﻼﻡ ﮐﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﺪﯾﺮﺍﻥ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺩﺭ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﺣﺎﺿﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻫﻢ ﻣﻦ ﻣﺪﯾﺮ ﺳﯿﺎﺳﯽ
ﮐﻪ ﺁﻗﺎﯼ ﻋﺮﺍﻗﭽﯽ ﺑﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻋﺰﺍﻡ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ . ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﺟﻠﺴﻪ ﺍﻭﺍﯾﻞ ﻣﻬﺮ ﻣﺎﻩ ۹۲ ﺩﺭ ﻧﯿﻮﯾﻮﺭﮎ
ﺩﺭ ﺣﺎﺷﯿﻪ ﻣﺠﻤﻊ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺑﻮﺩ . ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺳﺎﻟﻦ ﻣﺠﻤﻊ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺍﺗﺎﻗﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺍﺗﺎﻕ
” ﻣﺸﻮﺭﺕﻫﺎﯼ ﻏﯿﺮﺭﺳﻤﯽ ” ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ . ﺍﯾﻦ ﺍﺗﺎﻕ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺳﺎﻟﻦ ﺑﺮﮔﺰﺍﺭﯼ ﺟﻠﺴﺎﺕ ﺷﻮﺭﺍﯼ ﺍﻣﻨﯿﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻻ ﭘﯿﺶ ﺍﺯ ﺑﺮﮔﺰﺍﺭﯼ ﺟﻠﺴﺎﺕ ﺭﺳﻤﯽ ﺷﻮﺭﺍﯼ ﺍﻣﻨﯿﺖ، ﺍﻋﻀﺎﯼ ﺷﻮﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﺎ ﻫﻢ
ﻣﺸﻮﺭﺕ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ . ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻣﺎﻩ ۱۰ ﺟﻠﺴﻪ ﺭﺳﻤﯽ ﺷﻮﺭﺍﯼ ﺍﻣﻨﯿﺖ ﺑﺮﮔﺰﺍﺭ ﺷﻮﺩ ﺍﻣﺎ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﺻﺒﺢ ﺍﻋﻀﺎﯼ ﺷﻮﺭﺍﯼ ﺍﻣﻨﯿﺖ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺍﺗﺎﻕ ﺟﻠﺴﻪ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﻣﺸﻮﺭﺕ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ . ﺑﻪ
ﻫﻤﯿﻦ ﺩﻟﯿﻞ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺍﺗﺎﻕ “ﻣﺸﻮﺭﺕﻫﺎﯼ ﻏﯿﺮﺭﺳﻤﯽ ” ﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ . ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ
ﻣﺎ ﺑﺎ ۵+۱ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻭﺯﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﺎﺷﯿﻪ ﻣﺠﻤﻊ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﻫﻢ ﺍﯾﻦ ﺍﺗﺎﻕ ﺗﻮﺳﻂ ﺭﻭﺱ ﻫﺎ ﺑﺎﺯﺳﺎﺯﯼ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ .
ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﺭﺍﯾﺰﻧﯽ ﻫﺎﯼ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺧﺎﻧﻢ ﺍﺷﺘﻮﻥ ﺑﺎ ﻭﺯﺭﺍﯼ ﺍﻣﻮﺭ ﺧﺎﺭﺟﻪ
۵+۱ ﺩﺭ ﺍﺗﺎﻕ ﻓﻮﻕ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﺍﯼ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺁﻥ ﻣﺎ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻫﯿﺎﺕ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺑﻪ
ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﻣﻠﺤﻖ ﺷﻮﯾﻢ . ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ ﻣﻦ ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﻭﺍﺭﺩ ﺍﺗﺎﻕ ﺷﺪﻡ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﻭﺯﺭﺍﯼ ۵+۱ ﻭ ﺧﺎﻧﻢ
ﺍﺷﺘﻮﻥ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ . ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺍﺩﺏ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻗﺎﯾﺎﻥ ﺣﺎﺿﺮ ﺩﺭ ﺟﻠﺴﻪ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻡ .
ﻧﺤﻮﻩ ﺗﻌﯿﯿﻦ ﺟﺎﯾﮕﺎﻩﻫﺎ ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﯼ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻭ ﺧﺎﻧﻢ ﺍﺷﺘﻮﻥ ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ ﺩﺭ ﯾﮏ ﺿﻠﻊ ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩﯾﻢ ﻭ ﺁﻗﺎﯼ ﮐﺮﯼ ﺳﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ ﻣﻦ ﻭ ﺁﻗﺎﯼ ﻻﺭﻭﻑ ﺳﻤﺖ ﭼﭗ ﻣﺎ ﺑﻮﺩ . ﻣﻦ ﻫﻢ ﯾﮑﯽ ﯾﮑﯽ ﺑﺎ
ﻫﻤﻪ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺁﻗﺎﯼ ﻻﻭﺭﻭﻑ ﻭ ﮐﺮﯼ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺳﺮ ﺟﺎﯼ ﺧﻮﺩﻡ ﻧﺸﺴﺘﻢ . ﻣﻦ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻋﻀﺎﯼ
ﻫﯿﺎﺕ ﻫﺎﯼ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻪ ﺍﺗﺎﻕ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﺩﺳﺖ ﻣﯽ ﺩﻫﻢ ﻭ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﯾﻪ ﻣﻦ
ﺍﺳﺖ . ﻣﻌﻤﻮﻻ ﺩﺭ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﻫﺴﺘﻪ ﺍﯼ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻭﺯﯾﺮﺍﻥ، ﻫﯿﺎﺕ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﻭﺍﺭﺩ ﺟﻠﺴﻪ ﺩﺍﺧﻠﯽ ۵+۱
ﻣﯽ ﺷﺪ؛ ﭼﺮﺍ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﭘﯿﺶ ﺍﺯ ﺟﻠﺴﻪ ﺑﺎ ﻣﺎ ﺟﻠﺴﻪ ﻫﻤﺎﻫﻨﮕﯽ ﺩﺍﺧﻠﯽ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ . ﭘﺲ ﺍﺯ
ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺟﻠﺴﻪ ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻧﺒﻪ ْﻗﺎﯼ ﮐﺮﯼ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺳﻮﺍﻝ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﺩﻭ ﺟﺎﻧﺒﻪ ﻣﻦ ﻭ
ﺍﯾﺸﺎﻥ ﻫﺴﺖ ﯾﺎ ﺧﯿﺮ؟ ﻣﻦ ﻫﻢ ﻣﻮﺍﻓﻘﺖ ﮐﺮﺩﻡ .
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺗﺎﻕ ﻣﺸﻮﺭﺕﻫﺎﯼ ﻏﯿﺮﺭﺳﻤﯽ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ، ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﺩﻭ ﺟﺎﻧﺒﻪ ﺑﺮﮔﺰﺍﺭ ﺷﺪ؟
ﺧﯿﺮ . ﻣﺤﻞ ﺑﺮﮔﺰﺍﺭﯼ ﺟﻠﺴﺎﺕ ﺷﻮﺭﺍﯼ ﺍﻣﻨﯿﺖ ﯾﮏ ﺳﺎﻟﻦ ﺑﺰﺭﮒ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﻨﺎﺭ ﺁﻥ ﺍﺗﺎﻕ ﺭﺋﯿﺲ ﻭ
ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺗﺎﻕ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﻫﺎﯼ ﻏﯿﺮﺭﺳﻤﯽ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﯿﺎﻥ ﺩﺍﻻﻧﯽ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﺭﺍ
ﺑﻪ ﺳﺎﻟﻦ ﺍﺻﻠﯽ ﺷﻮﺭﺍ ﻣﺘﺼﻞ ﻣﯽﮐﻨﺪ . ﺍﮔﺮ ﻭﺳﻂ ﺟﻠﺴﻪ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺍﻋﻀﺎ ﻧﯿﺎﺯ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﺱ ﺗﻠﻔﻨﯽ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺩﺍﻻﻥ ﺁﻣﺪﻩ ﻭ ﺭﻭﯼ ﻣﺒﻞ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺩﺍﺧﻞ ﺍﯾﻦ ﺩﺍﻻﻥ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻭ ﺍﺯ
ﺗﻠﻔﻦ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﯽﮐﻨﺪ . ( ﺑﺎ ﺧﻨﺪﻩ ) ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽ ﻫﺎ ﺍﯾﻦ ﺍﺗﺎﻕ ﺭﺍ ﯾﺎ ﺍﺑﺰﺍﺭ ﮔﺬﺍﺭﯼ ﯾﺎ ﺍﺑﺰﺍﺭ
ﺯﺩﺍﯾﯽ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ؛ ﭼﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪ ﻣﺎ ﺍﯾﻦ ﺩﺍﻻﻥ ﺭﺍ ﭼﮏ ﮐﺮﺩﻩﺍﯾﻢ .
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﭼﮏ ﮐﺮﺩﻥ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺑﺰﺍﺭ ﺯﺩﺍﯾﯽ ﺍﺯ ﻭﺳﺎﯾﻞ ﺷﻨﻮﺩ ﺍﺳﺖ؟
ﺑﻠﻪ، ﺍﻣﺎ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺤﻞ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩﺍﯼ ﻻﺍﻗﻞ ﭼﻨﺪﯾﻦ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺟﺎﺳﻮﺳﯽ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺷﻨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﻟﺬﺍ ﮔﺎﻫﯽ ﺍﻭﻗﺎﺕ ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺷﺮﺍﯾﻄﯽ
ﻫﺴﺘﯿﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺷﻨﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﮕﯿﺮﺩ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻓﻀﺎﯼ ﺁﺯﺍﺩ ﺑﺮﻭﯾﺪ . ﻫﯿﭻ ﺭﺍﻩ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺟﺰ ﻗﺪﻡ
ﺯﺩﻥ ﺩﺭ ﻓﻀﺎﯼ ﺁﺯﺍﺩ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ . ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺣﻘﺎﯾﻖ ﺩﺭ ﺧﺼﻮﺹ ﺷﻨﻮﺩ
ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﺗﻮﺳﻂ ﺭﮊﯾﻢ ﺻﻬﯿﻮﻧﯿﺴﺘﯽ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺳﻮﺋﯿﺲ ﻭ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺍﺗﺮﯾﺶ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ﺑﻪ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺩﺍﻻﻥ ﺑﻪ ﺍﺻﻄﻼﺡ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽ ﻫﺎ ﺟﺎﺭﻭ ( sweep ) ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ .
( ﺑﺎ ﺧﻨﺪﻩ ) ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻻ ﻓﻘﻂ ﺷﻨﻮﺩ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎﻗﯽ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ . ﻣﻦ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﯾﻦ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﯾﭙﻠﻤﺎﺳﯽ ﻣﻔﺮﻭﺽ ﻣﯽﮔﯿﺮﻡ؛ ﭼﺮﺍ ﮐﻪ ﮐﻪ ﺁﺭﺗﯿﺴﺖ ﺑﺎﺯﯼ ﺩﺭ ﺩﯾﭙﻠﻤﺎﺳﯽ ﺟﻮﺍﺏ ﻧﻤﯽﺩﻫﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﯾﺪ ﻣﻔﺮﻭﺽ ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺍﺗﺎﻕ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﯾﺎ ﺣﻮﺍﺷﯽ ﺁﻥ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﯽﺷﻮﺩ، ﺗﻮﺳﻂ ﭼﻨﺪ
ﺳﺮﻭﯾﺲ ﺟﺎﺳﻮﺳﯽ ﺿﺒﻂ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺮﺍﻗﺐ ﺣﺮﻑﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺯﺩﻩ ﻣﯽﺷﻮﺩ، ﺑﻮﺩ .
ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﮐﻪ ﻣﺤﻀﺮ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻭﺳﺖ ﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﻭ ﻧﺎﮔﻔﺘﻪ ﺭﺍ ﻣﯽﺷﻨﻮﺩ، ﭼﻨﺪﺍﻥ ﻭﺍﻫﻤﻪ ﺍﯼ
ﻧﺪﺍﺭﯾﻢ ﺣﺪﺍﻗﻞ ﺍﺯ ﺧﻠﻖ ﺧﺪﺍ ﺑﺘﺮﺳﯿﻢ . ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻗﺒﯿﻞ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺮﺍﻗﺐ ﺑﻮﺩ؛ ﭼﺮﺍ ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ ﺍﮔﺮ ﺣﺮﻑ ﺑﯿﺠﺎﯾﯽ ﺯﺩﻩ ﺑﺎﺷﯿﺪ، ﭼﻨﺪ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺟﺎﺳﻮﺳﯽ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻟﻮ ﺑﺪﻫﻨﺪ .
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﺍﻻﻥ ﻭ ﺩﺭ ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﮔﻔﺖﻭﮔﻮﯼ ﻭﺯﺭﺍﯼ ﺍﻣﻮﺭ ﺧﺎﺭﺟﻪ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻭ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻧﻘﻼﺏ
ﺍﺳﻼﻣﯽ ﭼﻪ ﮔﺬﺷﺖ؟
ﺁﻥ ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﺟﻠﺴﻪ ﺩﻭ ﺟﺎﻧﺒﻪ ﻣﻦ ﻭ ﺁﻗﺎﯼ ﮐﺮﯼ ﻗﺮﯾﺐ ﺑﻪ ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﻃﻮﻝ ﮐﺸﯿﺪ . ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﺪﺕ
ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺗﺎﮐﯿﺪ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺣﻞ ﻭ ﻓﺼﻞ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﻫﺴﺘﻪﺍﯼ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﻧﺪ
ﮐﺎﻣﻼ ﻫﻢ ﺟﺪﯼ ﻫﺴﺘﯿﻢ . ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﻫﺴﺘﻪﺍﯼ ﭼﻨﺪ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺩﯾﮕﺮ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺳﻮﺭﯾﻪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺗﺎﮐﯿﺪ ﮐﺮﺩﻡ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﻣﺎ ﺩﺭ ﺧﺼﻮﺹ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﻫﺴﺘﻪﺍﯼ
ﺍﺳﺖ . ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭼﻨﺪ ﻧﮑﺘﻪ ﮐﻠﯽ ﺩﺭ ﺧﺼﻮﺹ ﺳﻮﺭﯾﻪ ﺑﻪ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﮔﻔﺘﻢ . ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺩﺭ
ﺳﻮﺭﯾﻪ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﻣﯽﮐﻨﯿﺪ ﻭ ﺳﯿﺎﺳﺖ ﺷﻤﺎ ﺑﻪ ﮔﺴﺘﺮﺵ ﺍﻓﺮﺍﻁﮔﺮﺍﯾﯽ ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﻣﻨﺘﻬﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ
ﻭ ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﺗﺎﮐﯿﺪ ﮐﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﻫﺎﯼ ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﻣﻌﮑﻮﺱ ﺩﺍﺭﺩ .
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺯﻧﺪﺍﻧﯽﻫﺎ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺟﻠﺴﻪ ﺍﺯ ﺳﻮﯼ ﺁﻗﺎﯼ ﮐﺮﯼ ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪ؟
ﺑﻠﻪ . ﺍﯾﺸﺎﻥ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺯﻧﺪﺍﻧﯽﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩ . ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﻘﻄﻊ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺁﻗﺎﯼ ﺭﺿﺎﺋﯿﺎﻥ ﻧﺒﻮﺩ ﻭ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻟﻮﯾﻨﺴﻮﻥ، ﺣﮑﻤﺘﯽ ﻭ ﻋﺎﺑﺪﯾﻨﯽ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪ . ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻪ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﻣﺴﺎﻟﻪ
ﺍﯾﺮﺍﻧﯽﻫﺎﯼ ﺯﻧﺪﺍﻧﯽ ﺭﺍ ﯾﺎﺩﺁﻭﺭﯼ ﮐﺮﺩﻡ . ﺩﺭ ﺍﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺗﻌﺪﺍﺩﯼ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺩﺭ ﻣﺎﻟﺰﯼ ﻭ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﯼ ﺩﯾﮕﺮ
ﺑﻪ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﻫﺎﯼ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺑﻮﺩﻧﺪ . ﻣﻦ ﺑﻪ ﺁﻗﺎﯼ ﮐﺮﯼ ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺩﺭ
ﺧﺼﻮﺹ ﺯﻧﺪﺍﻧﯿﺎﻧﯽ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽﮐﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻃﺒﻖ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺯﻧﺪﺍﻧﯽ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﺍﻣﺎ
ﮔﺮﻭﻫﯽ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻓﺸﺎﺭ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﺍﻥﻫﺎﯼ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺑﻪ
ﺳﺮ ﻣﯽﺑﺮﻧﺪ . ﺷﺮﻭﻉ ﺑﺤﺚ ﺗﺒﺎﺩﻝ ﺯﻧﺪﺍﻧﯿﺎﻥ ﻣﺎ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺗﺼﻤﯿﻢ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺧﺼﻮﺹ ﻭﺍﺭﺩ ﺭﻭﻧﺪ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﺟﺪﯼ ﺷﻮﯾﻢ .
ﺁﯾﺎ ﺟﺎﻥ ﮐﺮﯼ ﭘﺎﺳﺦ ﯾﺎ ﻭﻋﺪﻩﺍﯼ ﻫﻢ ﺩﺍﺩ؟
ﺟﺎﻥ ﮐﺮﯼ ﺑﺮ ﺧﻼﻑ ﻣﻦ ﻫﺮ ﺁﻥ ﭼﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﯽﺷﻨﻮﺩ، ﯾﺎﺩﺩﺍﺷﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﺍﻣﺎ ﻣﻦ ﺗﻼﺵ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ
ﮔﻮﺵ ﮐﻨﻢ . ﻣﻦ ﺣﺘﯽ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮ ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻡ ﺍﺯ ﮐﻞ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺩﺑﯿﺮﺳﺘﺎﻥ ﺗﺎ ﺩﮐﺘﺮﺍ ﺷﺎﯾﺪ ﯾﮏ
ﮐﺘﺎﺑﭽﻪ ﺳﯿﻤﯽ ﻫﻢ ﯾﺎﺩﺩﺍﺷﺖ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻡ ﻭ ﺑﺮ ﻫﻤﯿﻦ ﺍﺳﺎﺱ ﯾﮏ ﺑﺎﺭ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﻮﺵ
ﺷﻨﯿﺪﺍﺭﯼ ﻇﺮﯾﻒ ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ . ﺟﺎﻥ ﮐﺮﯼ ﺍﻣﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﻧﮑﺘﻪ ﻫﺎﯼ ﻣﻦ ﺭﺍ ﯾﺎﺩﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺗﺎﮐﯿﺪ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﯽ ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﯽ ﻭ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ . ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺻﺤﺒﺖ ﻫﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ ﻫﻤﺰﻣﺎﻥ ﺑﺎ ﻫﻢ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺩﻭﺭﺑﯿﻦ ﺧﺒﺮﻧﮕﺎﺭﺍﻥ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﮕﯿﺮﯾﻢ ﺗﺎ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﺣﺎﺷﯿﻪ ﻭ ﻓﻀﺎﯼ ﻣﻨﻔﯽ ﻧﮑﻨﺪ . ﺍﯾﻦ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺑﺮﺍﯼ
ﮐﺮﯼ ﻫﻢ ﮐﺎﻣﻼ ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ ﺑﻮﺩ ﻟﺬﺍ ﻣﻦ ﻭ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺑﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺍﺯ ﻫﻢ ﻭ ﺟﺪﺍ ﺟﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺩﻭﺭﺑﯿﻦﻫﺎ ﺣﺮﻑ ﺯﺩﯾﻢ .
ﺩﻭﻣﯿﻦ ﻫﻤﺮﺍﻫﯽ ﺟﻨﺠﺎﻟﯽ ﺷﻤﺎ ﺑﺎ ﺟﺎﻥ ﮐﺮﯼ ﺩﺭ ﻣﺴﯿﺮ ﭘﯿﺎﺩﻩ ﺭﻭﯼ ﺩﺭ ﺣﺎﺷﯿﻪ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﺳﻮﺋﯿﺲ ﺭﺥ ﺩﺍﺩ. ﺁﯾﺎ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺩﻟﻮﺍﭘﺲ ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﭘﯿﺶ ﺑﯿﻨﯽ ﭼﻨﯿﻦ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﯼ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺩﺍﺷﺘﯿﺪ؟
ﺍﯾﻦ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﻪ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺗﺼﺎﻭﯾﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟﻪ ﺩﻟﻮﺍﭘﺴﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ ﭘﺲ ﺍﺯ ﯾﮏ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ
ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺳﺨﺖ ﺑﻮﺩ . ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻭﺯﺭﺍ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﯾﺎﻓﺖ ﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﺷﺪ ﮐﺎﺭﺷﻨﺎﺱ ﻫﺎ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﻫﺘﻠﯽ ﺩﺭ ﮊﻧﻮ ﮐﻪ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﺩﺭ ﺁﺍﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ، ﺑﭙﯿﻮﻧﺪﻧﺪ .
ﻣﻦ ﺩﺭ ﻫﺘﻞ ﻣﺤﻞ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﺍﻗﺎﻣﺖ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﺍﻣﺎ ﮐﺎﺭﺷﻨﺎﺱ ﻫﺎﯼ ﻣﺎ ﺩﺭ ﻫﺘﻞ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ
ﭘﯿﻮﺳﺘﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺍﻧﺪﮐﯽ ﺯﻣﺎﻥﺑﺮ ﺑﻮﺩ . ﻣﺎ ﯾﮏ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﯾﮏ ﺭﺑﻊ ﺩﺍﺷﺘﯿﻢ ﻭ ﭼﻨﺪ ﻧﮑﺘﻪ ﺩﺭ
ﺧﺼﻮﺹ ﺑﺤﺚﻫﺎﯼ ﻫﺴﺘﻪ ﺍﯼ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯽ ﺩﺍﺩﻡ ﺩﺍﺧﻞ ﺍﺗﺎﻕ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ ﺷﻨﻮﺩ
ﻣﯽ ﺷﺪ، ﻣﻄﺮﺡ ﻧﮑﻨﻢ . ﻓﻀﺎﯼ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﻫﻢ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﻣﻠﺘﻬﺐ ﻭ ﺗﻨﺪ ﻭ ﺟﻠﺴﻪ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺗﻠﺨﯽ ﺑﻮﺩ . ﻣﻦ
ﺑﻪ ﺁﻗﺎﯼ ﮐﺮﯼ ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﻧﯿﺎﺯ ﺑﻪ ﻫﻮﺍﺧﻮﺭﯼ ﻭ ﭘﯿﺎﺩﻩ ﺭﻭﯼ ﺩﺍﺭﻡ . ﺍﯾﺸﺎﻥ ﻫﻢ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﻦ ﻫﻤﺮﺍﻫﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺧﺼﻮﺹ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺗﯽ ﮐﻪ ﺷﻨﻮﺩ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺻﻼﺡ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﺴﺘﻢ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺍﯾﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺣﺮﻑ ﺑﺰﻧﯿﻢ . ﻣﺤﻞ ﺍﻗﺎﻣﺖ ﻣﻦ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﻫﺘﻞ ﺑﻮﺩ ﺍﻣﺎ ﻣﺤﻞ ﺍﻗﺎﻣﺖ ﺁﻗﺎﯼ ﮐﺮﯼ ﻫﺘﻞ
ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺩﻟﯿﻞ ﭘﺎﻟﺘﻮﯾﯽ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻧﺪﺍﺷﺖ، ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﭘﺎﻟﺘﻮﯼ ﻣﻦ ﺭﺍ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﺍﻣﺎ
ﻣﻦ ﻭﻗﺘﯽ ﺩﯾﺪﻡ ﺁﻗﺎﯼ ﮐﺮﯼ ﭘﺎﻟﺘﻮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺗﺮﺟﯿﺢ ﺩﺍﺩﻡ ﺑﺪﻭﻥ ﭘﺎﻟﺘﻮ ﺑﻪ ﭘﯿﺎﺩﻩ ﺭﻭﯼ ﺑﺮﻭﻡ . ﺩﺭ
ﻋﮑﺲﻫﺎﯼ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﻫﻢ ﮐﺎﻣﻼ ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺳﺮﻣﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻭ ﺩﺳﺘﺎﻧﻢ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﯿﺐ ﻫﺎ
ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ .
ﺑﻪ ﺩﻡ ﺩﺭ ﻫﺘﻞ ﮐﻪ ﺭﺳﯿﺪﯾﻢ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪﯾﻢ ﻫﺘﻞ ﺣﯿﺎﻁ ﻧﺪﺍﺭﺩ . ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﻗﺒﻠﯽ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﺩﮐﺘﺮ
ﺟﻠﯿﻠﯽ ﻭ ﻣﻌﺎﻭﻥ ﺟﺎﻥ ﮐﺮﯼ، ﺑﯿﻞ ﺑﺮﻧﺰ ﺩﺭ ﺣﯿﺎﻁ ﻫﺘﻞ ﺑﺎ ﻫﻢ ﮔﻔﺖ ﻭ ﮔﻮ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﻣﺎ
ﺩﻭﺭﺑﯿﻨﯽ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﻋﮑﺴﯽ ﻫﻢ ﺑﺎﻗﯽ ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺩﺭ ﻫﺘﻞ
ﺭﺳﯿﺪﯾﻢ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪﻡ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻓﻀﺎﯼ ﺁﺯﺍﺩ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﺍﺳﺖ .
ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺣﻀﻮﺭ ﺧﺒﺮﻧﮕﺎﺭﺍﻥ ﻭ ﻋﮑﺎﺳﺎﻥ ﺑﻮﺩﯾﺪ؟
ﺑﻠﻪ ﻣﻦ ﺧﺒﺮﻧﮕﺎﺭﺍﻥ ﺭﺍ ﺩﯾﺪﻡ ﻭ ﺑﻪ ﺁﻗﺎﯼ ﮐﺮﯼ ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﻗﺼﻪ ﺑﺰﺭﮔﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ . ﺍﯾﺸﺎﻥ
ﮔﻔﺖ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻮ ﻣﺸﮑﻠﯽ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ، ﺑﺮﮔﺮﺩﯾﻢ . ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﺁﻗﺎﯼ ﮐﺮﯼ ﺩﯾﺪﻡ ﺍﮔﺮ ﺗﺎ
ﺍﯾﻦ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺿﻌﻒ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻃﺮﻑ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩﻡ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻫﻢ ﻭﯼ ﮔﻤﺎﻥ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﯾﮏ ﻓﺸﺎﺭ ﮐﻮﭼﮏ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﻧﺸﯿﻨﯽ ﻫﺴﺘﻢ . ﺍﯾﻦ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﯾﻨﺪﻩ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﺧﻮﺏ ﻧﯿﺴﺖ ﻭ
ﻧﻘﻄﻪ ﺿﻌﻒ ﺍﺳﺎﺳﯽ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﻡ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩﺍﻡ . ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺟﻮﺍﺏ ﺩﺍﺩﻡ : ﻧﻪ، ﻧﮕﺮﺍﻧﯽ
ﻧﺪﺍﺭﻡ ﻭ ﺑﺮﻭﯾﻢ . ﻣﻦ ﮐﺎﻣﻼ ﺑﻪ ﺗﺒﻌﺎﺕ ﺍﯾﻦ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺍﺷﺮﺍﻑ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﻭ ﺍﯾﻦ ﻓﺸﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺟﺎﻥ ﺧﺮﯾﺪﻡ
ﺍﻣﺎ ﺍﯾﻦ ﺗﺼﻮﺭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺩﻡ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﻦ ﺭﺍ ﺗﺤﺖ ﻓﺸﺎﺭ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﺣﺎﺿﺮﻡ ﻋﻘﺐﻧﺸﯿﻨﯽ ﮐﻨﻢ .
ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺍﯼ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺗﻮﺟﻪ ﺩﺍﺷﺖ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺑﺎ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺭﻓﺘﺎﺭﯼ ﻫﻢ
ﮐﺎﺭ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ . ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ ﮐﺘﺎﺏ ﻫﺎﯾﯽ ﺩﺭ ﺧﺼﻮﺹ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﯼ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺗﯽ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽ ﻫﺎ ،
ﺍﻧﮕﻠﯿﺴﯽ ﻫﺎ ﻭ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﻫﺎ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺗﯽ ﻣﺎ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺩﻟﯿﻞ
ﻓﺸﺎﺭ ﺩﺍﺧﻠﯽ ﻋﻘﺐ ﻧﺸﯿﻨﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﺩﯾﮕﺮ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﻧﺨﻮﺍﻫﯿﻢ ﺑﻮﺩ .
ﺍﺯ ﺭﻭﯾﺎﺭﻭﯾﯽ ﺷﻤﺎ ﺑﺎ ﺭﺋﯿﺲ ﺟﻤﻬﻮﺭ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﻭ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ ﺑﺎ ﻭﯼ ﺗﺼﻮﯾﺮﯼ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﻧﺸﺪ ﺍﻣﺎ ﺧﺒﺮ
ﺁﻥ ﺣﺎﺷﯿﻪ ﻫﺎﯼ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺷﺖ . ﭼﻪ ﺍﺗﻔﺎﻗﯽ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﺎ ﺑﺎﺭﺍﮎ ﺍﻭﺑﺎﻣﺎ ﺭﻭﺑﻪﺭﻭ
ﺷﺪﯾﺪ؟
ﺩﺭ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻣﻠﻞ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺑﺮﮔﺰﺍﺭﯼ ﺟﻠﺴﺎﺕ ﻣﺠﻤﻊ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺗﺪﺍﺑﯿﺮ ﺍﻣﻨﯿﺘﯽ ﺷﺪﯾﺪﯼ ﺭﻋﺎﯾﺖ ﻣﯽ
ﺷﻮﺩ . ﺭﺍﻩ ﻭﺭﻭﺩﯼ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﯾﮏ ﻣﺘﺮ ﻭ ﻧﯿﻢ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺳﺮﺍﻥ ﻭ ﻭﺯﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻭﺭﻭﺩﯼ
ﺗﺮﺩﺩ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ . ﭘﺶ ﺁﻥ ﻭﺭﻭﺩﯼ ﻫﺎﻝ ﺑﺰﺭﮔﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﯾﮏ ﺳﻮﯼ ﺍﯾﻦ
ﻭﺭﻭﺩﯼ ﻫﻢ ﻣﺠﻤﻊ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺍﺳﺖ . ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺳﺨﻨﺮﺍﻧﯽ ﺁﻗﺎﯼ ﺭﻭﺣﺎﻧﯽ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪ ﻣﻦ ﺑﺮﺍﯼ ﺧﺎﺭﺝ
ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻦ ﻣﻬﯿﺎ ﻣﯽ ﺷﺪﻡ . ﺩﮐﺘﺮ ﺭﻭﺣﺎﻧﯽ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺳﺨﻨﺮﺍﻧﯽ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭﺏ ﭘﺸﺘﯽ
ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻣﻦ ﺧﯿﺎﻝ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺳﺨﻨﺮﺍﻧﯽ ﺭﻓﺘﻪﺍﻧﺪ . ﭘﺲ ﺍﺯ
ﺳﺨﻨﺮﺍﻧﯽ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﻣﻦ ﭼﻨﺪ ﺩﻗﯿﻘﻪ ﺍﯼ ﻧﺸﺴﺘﻢ؛ ﭼﺮﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻼﺣﻈﺎﺕ ﺍﻣﻨﯿﺘﯽ ﮐﻪ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽ ﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﺳﮑﻮﺭﺕ ﻣﻦ ﻣﺠﺰﺍ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﺍﺳﮑﻮﺭﺕ ﻣﺠﺰﺍﯾﯽ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻦ ﺧﺎﺭﺝ ﺑﺸﻮﻡ . ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ
ﺍﺳﮑﻮﺭﺕ ﺭﺋﯿﺲ ﺟﻤﻬﻮﺭ ﺑﺎ ﻭﺯﺍﺭﺕ ﺧﺰﺍﻧﻪ ﺩﺍﺭﯼ ﯾﺎ ﺳﺮﻭﯾﺲ ﻣﺨﻔﯽ ﮐﻪ ﺑﺨﺸﯽ ﺍﺯ ﺧﺰﺍﻧﻪ ﺩﺍﺭﯼ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺳﮑﻮﺭﺕ ﻭﺯﯾﺮ ﺍﻣﻮﺭ ﺧﺎﺭﺟﻪ ﺑﺎ ﻭﺯﺍﺭﺕ ﺍﻣﻮﺭ ﺧﺎﺭﺟﻪ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ . ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺩﻟﯿﻞ ﻣﻦ
ﻧﺸﺴﺘﻢ ﺗﺎ ﺭﺋﯿﺲ ﺟﻤﻬﻮﺭ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﻮﻧﺪ ﺍﻣﺎ ﺁﻗﺎﯼ ﺩﮐﺘﺮ ﺭﻭﺣﺎﻧﯽ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻦ ﺧﺎﺭﺝ ﻣﯽ
ﺷﻮﻧﺪ ﺑﺎ ﺭﺋﯿﺲ ﺟﻤﻬﻮﺭ ﻭﻧﺰﻭﺋﻼ ﺭﻭﺑﻪ ﺭﻭ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﺭﺋﯿﺲ ﺟﻤﻬﻮﺭ ﻭﻧﺰﻭﺋﻼ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ
ﮔﻔﺖ ﻭ ﮔﻮﯾﯽ ﺑﻪ ﮐﻨﺎﺭﯼ ﺑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ . ﻣﻦ ﺑﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺩﻭ ﺗﺎ ﺳﻪ ﺩﻗﯿﻘﻪ ﮐﻪ ﻗﺼﺪ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻦ ﻣﺠﻤﻊ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺩﯾﺪﻡ ﮐﻪ ﺁﻗﺎﯼ ﮐﺮﯼ ﻭ ﺍﻭﺑﺎﻣﺎ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺭﻭﺩﯼ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻧﺪ . ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﺎ ﺳﯿﻨﻪ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ ﻫﻢ ﺷﺪﯾﻢ .
ﺁﻗﺎﯼ ﮐﺮﯼ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﻌﺮﻓﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺁﻗﺎﯼ ﺍﻭﺑﺎﻣﺎ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻡ . ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ
ﭼﯿﺰﯼ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻣﯿﺪﻭﺍﺭﻡ ﺍﯾﻦ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ ﻭ ﺭﻭﯾﺎﺭﻭﯾﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ
ﺩﺭﺩﺳﺮ ﻧﺸﻮﺩ . ﻣﻦ ﻫﻢ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﻡ : ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﻭﺟﻪ . ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﻘﻄﻊ ﻫﻢ ﻣﻦ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻣﯽﺩﺍﺩﻡ
ﮐﻪ ﺭﺋﯿﺲ ﯾﮏ ﮐﺸﻮﺭ ﺧﺎﺭﺟﯽ ﮔﻤﺎﻥ ﮐﻨﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻦ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﮐﺸﻮﺭ ﺧﻮﺩﻡ
ﻣﺸﮑﻼﺗﯽ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ . ﮐﻪ ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﺭﺥ ﺩﺍﺩ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﯽﮔﻔﺘﻨﺪ ﻭ ﻣﻦ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﻣﯽﮐﺮﺩﻡ .
ﺩﺭ ﺁﻥ ﭼﻨﺪ ﺩﻗﯿﻘﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ﻣﯿﺎﻥ ﻣﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺑﺮ ﺟﺪﯾﺖ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﺩﺭ
ﺍﺟﺮﺍﯼ ﺑﺮﺟﺎﻡ ﺗﺎﮐﯿﺪ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻣﻦ ﻫﻢ ﮔﻔﺘﻢ : ﺍﻣﯿﺪﻭﺍﺭﻡ ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ . ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﻤﯿﻦ
ﮔﻔﺖﻭﮔﻮﯼ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺁﻗﺎﯼ ﺭﻭﺣﺎﻧﯽ ﻭ ﺁﻗﺎﯼ ﺍﻭﺑﺎﻣﺎ ﺭﻭ ﺩﺭ ﺭﻭﯼ ﻫﻢ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﮕﯿﺮﻧﺪ . ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﯿﭻ ﺩﻟﯿﻠﯽ ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺁﻗﺎﯼ ﺍﻭﺑﺎﻣﺎ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺍﺭﺩ ﺳﺎﻟﻦ ﻣﺠﻤﻊ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺑﺸﻮﻧﺪ؛ ﭼﺮﺍ
ﮐﻪ ﺭﻭﺳﺎﯼ ﺟﻤﻬﻮﺭ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺍﯼ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻦ ﺣﻀﻮﺭ ﭘﯿﺪﺍ ﻧﻤﯽ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﻢ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺍﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﺣﻀﻮﺭ ﺁﻗﺎﯼ ﺍﻭﺑﺎﻣﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ .
ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﺤﻤﺪﺟﻮﺍﺩ ﻇﺮﯾﻒ ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ ﺗﻮﺍﻓﻖ ﻫﺴﺘﻪﺍﯼ؟
ﺷﺎﺩﯼ ﺗﻮﺍﻡ ﺑﺎ ﻧﮕﺮﺍﻧﯽ . ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺎ ﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﻭﯾﻦ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﯽﮐﺮﺩﯾﻢ ﮐﻪ ﻣﺴﯿﺮﯼ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻫﺴﺘﯿﻢ ﺑﻪ ﺗﻮﺍﻓﻖ ﻣﻨﺘﻬﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﻟﺬﺍ ﺁﻣﺎﺩﮔﯽ ﺗﻮﺍﻓﻖ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﯿﻢ ﺍﻣﺎ
ﺣﺲ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺩﺍﺷﺘﻢ؛ ﭼﺮﺍ ﮐﻪ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺳﻨﮕﯿﻦ، ﺩﺷﻮﺍﺭ ﻭ ﭘﯿﭽﯿﺪﻩ ﺭﺍ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ
ﮔﺬﺍﺷﺘﯿﻢ . ﺑﺮﺧﯽ ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﺍﯾﺮﺍﺩﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺑﺮﺟﺎﻡ ﯾﺎ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﻣﯽﮔﯿﺮﻧﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ
ﺑﺎﺭ ﺑﻪ ﺫﻫﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻄﻮﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎ ﻣﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﻫﺴﺘﯿﻢ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﺮ ﮐﻠﻤﻪ ﺍﯾﻦ
ﺗﻮﺍﻓﻖ ﺑﺤﺚ ﮐﺮﺩﻩﺍﯾﻢ ﺣﺘﯽ ﺩﺭ ﻣﻌﻨﺎ ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖﻫﺎﯼ ﺍﺯ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻫﻢ ﺗﻼﺵ ﮐﺮﺩﯾﻢ ﺑﻪ ﺗﻮﺍﺯﻧﯽ
ﺩﺳﺖ ﭘﯿﺪﺍ ﮐﻨﯿﻢ . ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻦ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺗﻮﺍﻓﻖ ﺭﺍ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻡ . ﺿﻤﺎﺋﻢ ﺗﻮﺍﻓﻖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺮﻩ
ﺟﺰﺋﯿﺎﺕ ﺍﺟﺮﺍﯾﯽ ﻭ ﻓﻨﯽ ﺍﺳﺖ ﺳﻮﮊﻩ ﺑﺤﺚ ﻭ ﺗﻮﺍﻓﻖ ﻫﯿﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﻭﺯﺭﺍ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ . ﺑﺤﺚ
ﺗﺤﺮﯾﻢﻫﺎ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﮔﺮﻭﻩ ﻭﯾﮋﻩ ﺍﯼ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﮐﺎﺭﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ ﮔﺮﻭﻩ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺳﺮ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺟﺪﻝ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ .
ﺍﻣﺎ ﻣﻦ ﯾﻘﯿﻦ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺍﻗﺪﺍﻡ، ﺣﺮﮐﺘﯽ ﺩﺭ ﺭﺍﺳﺘﺎﯼ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻣﻠﯽ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻡ ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﺩﺭﺳﺘﯽ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺷﻮﺩ، ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﺸﻮﺭ ﻣﻔﯿﺪ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻣﺎ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﺍﻡ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻡ ﻭ ﻧﮕﺮﺍﻧﯽ ﻋﻤﺪﻩ ﻣﻦ ﻫﻢ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺍﺧﺘﻼﻑ ﻧﻈﺮﻫﺎﯼ ﺩﺍﺧﻠﯽ ﻧﺘﻮﺍﻧﯿﻢ
ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻓﻀﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﯿﻢ . ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﻪ ﺑﺮﺟﺎﻡ ﭼﻪ ﻧﻤﺮﻩ
ﺍﯼ ﻣﯽﺩﻫﯿﺪ؟ ﺑﺮﺟﺎﻡ ﯾﮏ ﻭﺍﻗﻌﯿﺖ ﻋﻠﯽﺍﻻﺭﺽ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎﯾﺪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻭﺍﻗﻌﯿﺖ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﯿﻢ .
ﻗﻄﻌﺎ ﻧﻤﺮﻩ ﺑﺮﺟﺎﻡ ۱۰۰ ﻧﯿﺴﺖ ﺍﻣﺎ ﻫﺮ ﻋﺪﺩﯼ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻪ ﻧﻔﻊ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﯿﻢ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﻧﮑﻨﯿﻢ ﻓﺮﺻﺖﺳﻮﺯﯼ ﮐﺮﺩﻩﺍﯾﻢ . ﺩﻧﯿﺎﯼ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﻧﻔﻮﺫ ﻭ ﺁﺳﯿﺐ ﭘﺬﯾﺮﯼ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻋﺪﻡ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﻧﻔﻮﺫﻫﺎ ﻫﻢ ﺗﺒﻌﺎﺗﯽ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺩﺍﺭﺩ . ﮔﺎﻫﯽ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺳﻬﻞ ﺍﻧﮕﺎﺭﯼ ﻫﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ
ﻓﺮﺻﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻧﻤﯽﺩﻫﯿﻢ ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺁﻥ ﻓﺮﺻﺖ ﺑﻪ ﺿﺪ ﺧﻮﺩ ﻫﻢ ﺑﺪﻝ ﺷﻮﺩ . ﻣﻦ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﯾﺎﺩ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﮐﻪ ﺗﺎ ﭼﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺩﯾﺪﮔﺎﻩﻫﺎﯼ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﻭ ﺍﺧﺘﻼﻑ ﻧﻈﺮﻫﺎﯼ
ﺳﯿﺎﺳﯽ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﯾﮏ ﺩﻋﻮﺍ ﺑﺎﻻ ﺑﮕﯿﺮﺩ . ﺿﻤﻦ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻣﻦ ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﻣﺘﻬﻢ ﺑﻪ ﺳﻮﺀﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺍﺯ ﺑﺮﺟﺎﻡ ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ ﺍﻣﺎ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺍﯾﻦ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺭﺥ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺭﻭﺯﯼ ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻓﻖ
ﺣﺎﺻﻞ ﺷﺪ ﻫﻢ ﺍﯾﻦ ﻧﮕﺮﺍﻧﯽ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﺁﻥ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺑﺮﺟﺎﻡ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻣﻠﯽ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﯿﻢ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺷﯿﻢ ﮐﻪ ﺛﺎﺑﺖ ﮐﻨﯿﻢ ﻣﻦ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﯽﮔﻔﺘﻢ .
ﺁﻗﺎﯼ ﻇﺮﯾﻒ ﺳﺎﻝ ۹۳ ﺑﺎ ﺁﻗﺎﯼ ﻇﺮﯾﻒ ﺳﺎﻝ ۹۴ ﻓﺮﻕ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ؟
ﺣﺘﻤﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﻤﻪ ﻣﺎ ﺑﺎ ﺩﯾﺮﻭﺯ ﻣﺎ ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺎﯾﺪ ﻫﻢ ﺍﯾﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﻥﺷﺎﺀﺍﻟﻠﻪ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﺟﻬﺖ ﻣﺜﺒﺖ ﺑﺎﺷﺪ . ﺍﻣﯿﺪﻭﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﺍﺯ ﻣﻦ ﯾﮏ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﺑﯿﻦ ﻧﺴﺎﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻪ ﺧﺼﻮﺹ ﺑﺪﺑﯿﻦ ﺑﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩﻡ ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭ ﺧﻮﺩﻡ .
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﯾﺎ ﻧﺴﺎﺧﺘﻪ؟
ﺍﻣﯿﺪﻭﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﻧﺴﺎﺧﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ .
گفتگویی ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﯽ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﺟﻮﺍﺩ ﻇﺮﯾﻒ
فانوس زاگرس؛ ﻣﺤﻤﺪﺟﻮﺍﺩ ﻇﺮﯾﻒ ﺩﺭ ﮔﻔﺖﻭﮔﻮﯾﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﯾﮋﻩﻧﺎﻣﻪ ﻧﻮﺭﻭﺯﯼ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﭘﺎﺳﺨﮕﻮﯼ ﺑﺮﺧﯽ ﭘﺮﺳﺶﻫﺎ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﯾﺮ ﻣﯽﺁﯾﺪ : ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻭﺯﯾﺮ ﺍﻣﻮﺭ ﺧﺎﺭﺟﻪ ﺑﺎ ﺭﺋﯿﺲ ﺟﻤﻬﻮﺭ ﭼﻪ ﺟﻨﺲ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺍﯼ ﺍﺳﺖ؟ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻪ ﯾﺎ ﺭﺋﯿﺲ ﻭ ﻣﺮﺋﻮﺱ؟ ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺁﺷﻨﺎﯾﯽ ﻣﻦ ﺑﺎ ﺍﻗﺎﯼ ﺭﻭﺣﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﺳﺎﻝ ﻫﺎﯼ ﺟﻨﮓ ﺑﺎﺯﻣﯽﮔﺮﺩﺩ . ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ۵۹۸ […]
لینک کوتاه : https://fanooszagros.ir/?p=11493
- ارسال توسط : فانوس زاگرس
آقای ظریف خیلی دوست دارم.