فانوس زاگرس؛
به قلم خدیجه غبیشاوی
جهان در انتظار برگزاری انتخابات ریاست جمهوری ایران و مشخص شدن نام ساکن جدید پاستور است، انتخاباتی که پس از انتخابات ریاست جمهوری آمریکا و فرانسه و کره جنوبی برگزار می شود و بی شک مهمترین رخداد انتخاباتی چند ماه اخیر محسوب می شود چرا که انتخاب میان دو گزینه روحانی و رئیسی می تواند تا اندازه زیادی مسیر سیاست خارجی و داخلی آینده ایران را تعیین کند.
انتخابات ریاست جمهوری ایران همچنین در شرایطی برگزار می شود که جهان وارد عرصه جدیدی از رقابت میان پوپولیست ها و میانه روها شده است، رقابتی که در آمریکا به نفع پوپولیست ها تمام شد و در فرانسه این میانه روها بودند که شگفتی ساز شدند، رقابتی که پیشتر در بریتانیا و در سایه عدم مشارکت مردم، نتیجه ای غیرقابل باور برای مردم اروپا و جهان حاصل کرد.
دو هفته پیش نیز در قلب اروپا این مردم فرانسه بودند که خود را برای شرکت در انتخابات ریاست جمهوری آماده کردند، مردمی که پای صندوق رای رفتند تا از میان گزینه های افراطی، سنتی و میانه رو رئیس جمهور الیزه را انتخاب کنند، مردم فرانسه اما با تجربه برگزیت در بریتانیا و ترامپ در واشنگتن پای صندوق رای رفتند تا کار به دور دوم و انتخاب میان لوپن افراطی و مکرون معتدل میانه رو برسد. مردم فرانسه در دور دوم انتخاب با مشارکت۶۵ درصدی خود دست رد به نامزد افراط گرایان و وعده های پوپولیستی وی زدند و تصمیم گرفتند مکرون جوان میانه رو را برای ریاست جمهوری فرانسه انتخاب کنند، کسی که حمایت مقامات و سیاستمداران جهان را به همراه داشت.
مشخص است که بی تفاوتی و عدم مشارکت در انتخابات، تفاوتی نمی کند در آمریکای جهان اول باشد یا در فرانسه صنعتی یا ایرانِ خاورمیانه، نتیجه آن روی کار آمدن افرادی است که تفکر خاص و در اقلیتی را رهبری می کنند کسانی که صد البته با امور کشورداری و سیاست و مردم داری نیز ناآشنا هستند، در مقابل مشارکت در انتخابات می تواند انتخابی عقلانی و اعتدالی به همراه داشته باشد چرا که کشورداری و ریاست جمهوری عرصه کارآموزی نیست.
