محمد طوبی؛
مانچینل درختی که سایهاش مرگ میآورد
درختی در آمریکا میروید به نام مانچینل؛ با برگهایی سبز و میوهای فریبنده.
اما کافیست قطرهای باران از برگش روی پوستت بچکد، تاول میزنی…
این درخت استعارهای است از نسخههای وارداتی، مشاورههای وابسته، و وعدههای پوشالی دشمنانی که با ظاهر فریبنده، اما نیتی مسموم، خاک سرزمینمان را هدف گرفتهاند.
درخت مانچینل، یکی از سمیترین درختان جهان است؛
برگهایی زیبا، میوهای وسوسهانگیز و سایهای دلپذیر دارد..
اما زیر همین سایه، مرگ نهفته است.
نشستن در کنار آن، باعث سوختگی پوست میشود؛
چشیدن میوهاش، پایان زندگی است؛
و قطرهای باران که از برگش بچکد، تاول و زخم بهجا میگذارد.
این درخت، امروز نمادیست از سیاستها و الگوهایی که برخی از مسئولان، آگاهانه یا ناآگاهانه، جایگزین درختان ریشهدار این سرزمین میکنند.
آنان که از رشتههایی نامرتبط یا مسیرهایی ناپخته، با تکیه بر مدرک یا وابستگی سیاسی، بر کرسیهای تصمیمسازی تکیه زدهاند، در واقع همان درخت مانچینل را بهجای انار شیرین و بلوط استوار کاشتهاند.
آنچه میکارند، نه آبادانی است و نه امید؛
بلکه دنبالهای از سیاستهای فریبندهایست که دشمنان سالهاست با وعدههایی چون رفع تحریم، سرمایهگذاری خارجی، یا بازسازی کشور بر سر ملل منطقه آوردهاند.
تجربه کشورهای همسایه، زنگ خطری برای ماست:
در افغانستان، عراق، سوریه، لبنان و غزه، دشمن ابتدا وعده داد:
ما کمک میکنیم، تحریمها را برمیداریم، امنیت و رفاه میآوریم…
اما آنچه در عمل رخ داد، چیزی جز فروپاشی امنیت، عقبگرد علمی، تجزیه سیاسی و فقر فرهنگی نبود.
زنان از تحصیل محروم شدند، نخبگان ترور شدند، و جوانانشان، نهتنها آیندهای نساختند، که حتی گذشتهای هم برای دفاع از آن باقی نمانده است.
مردمانی آواره، شهرهایی ویران، و حکمرانیهایی که نخ آن در دست قدرتهای فرامنطقهایست.
این، نتیجه دل بستن به سایه درخت مانچینل بود.
راه نجات:
امروز، ما بر سر دو راهی ایستادهایم:
یا همچنان به وعدههای دشمن اعتماد کنیم و سرنوشتی شبیه همسایگانمان داشته باشیم،
یا با شجاعت، بر ریشههای خودمان تکیه بزنیم:
تکیه بر تخصص داخلی
حفظ دانش بومی
و بیاعتمادی هوشمندانه و راهبردی به نسخههای غربی
ما باید این سرزمین را نه با میوههای وارداتی، بلکه با درختان انار شیرین، بلوط ریشهدار و فرهنگ خودی سرسبز کنیم؛ درختانی که از خون شهدا جان گرفتهاند، نه از وعدههای سمی.
نتیجهگیری:
سایهی فریبندهی دشمن، هیچگاه خنک نیست.
مانچینل با وجود ظاهر سبزش، مرگ میکارد.
و آنان که به این سایه دل خوش کردهاند، تاریخ نشان داده است:
زود یا دیر، پوست میسوزانند و ریشه میخشکانند.
چو ایران نباشد، تن من مباد…
«محمد طولابی »
