علیرضا کفایی؛
پایداری چی ها و خصوصاً سعید جلیلی در عین اقلی بودن و با وجود اینکه مورد انزجار عمومی بوده و هستند، با ادعاهای بزرگ ولی توخالی و بیشتر با رجزخوانی های بی محتوا و تهی از عقلانیت سالهاست که باعث حیف و میل امکانات کشور و ایجاد هزینه برای مردم شده اند.
اکنون که یکی پس از دیگری رسوا می شوند و یا دست رد بر سینه اشان زده می شود، به رسم عادت معهود خود جار و جنجال راه انداخته و به سنت احمدی نژادی خود با فریبکاری و بذله گویی و تخریب دیگران سعی دارند مذاکرات با غرب را به چالش کشیده، منافع ملی را قربانی منافع فرقه ای خود کنند که “دیگی که برای ما نجوشد….” را عینیت دهند.
وقاحت و لافزنی های این گروهک تمامی ندارد، از تریبون مجلس گرفته تا توئیت کردن و در فضای مجازی جولان دادن همه و همه حکایت انحطاط اخلاقی آنان است
بر درگهی که نوبت ارنی همی زنند
موری نه ای و ملک سلیمان ات آرزوست
موری نه ای و خدمت موری نکرده ای
و آنگاه صف صفه مردان ات آرزوست
فرعون وارلاف انا الحق همی زنی
و آنگاه قرب موسی عمران ات آرزوست
چون کودکان که دامن خود اسب کرده اند
دامن سوار کرده و میدان ات آرزوست
بی شک باید این فریبکاری را خاتمه داد، ظاهر امر حاکی از آن است که جایگاه سیاسی خود را از دست داده اند، دیگر مورد اعتماد نیستند؛ به تدریج به انحطاط سیاسی خواهند رسید، شلوغ بازی و غبارآلود کردن فضا و همه بی اخلاقی های شان نشان می دهد که انحطاط سیاسی آنان به انحطاط اخلاقی منجر خواهد شد و پس از این تا زمانی که بطور کامل و برای همیشه از صحنه سیاسی کنار گذاشته شوند به همین منوال به بداخلاقی و اهانت و فحاشی خواهند پرداخت.
امروز صحنهی سیاست خارجی ایران به شکلی است که می بایست خطر حملهی نظامی مجدد به ایران را جدی گرفت؛ اما آقای سعید جلیلی و همپالگی هایش در پایداری توان درک این واقعیت را ندارند و یا شاید از روی عمد در صدد آن هستند تا کشور را به لبه پرتگاه برده و مردم بینوا را در این مخاطرات با بحران های بیشتر و جنگ مواجه سازند، سیاست تحریکآمیز، ماجراجویانه و رجزخوانانهی را پیش گرفته اند و چنانچه نظام قصد جدی دارد تا سیاست خارجی را در مسیر معقولی قرار دهد و در داخل به حل بحران ها و ناترازی ها بپردازد و برای مذاکرات مستقیم برنامه ریزی می کند؛ درست و دقیق و عقلانی آن است که شر این فرقه و متوهم بزرگ آن یعنی جلیلی ها را از سر ملت هرچه سریعتر کم کند.
دیر کردن و یا مماشات با این گروهک ضد وطن و ضد منافع ملی می تواند خسارت های بزرگی به بار آورد، ملت در انتخابات ها به اینان اعتماد نکرده اند، کار آنان را یکسره کرده اند ولی همچنان در سایه به پشتوانه نفوذ در قدرت حضور داشته اند و اعتماد عمومی را خدشه دار کرده اند، لذاست که نظام هم می بایست وظیفه خود را ایفا نموده و این فرقه را از تصمیم گیری ها خارج نماید که دچار انحطاط هم در سیاست و هم در اخلاق شده اند و دین هم جز ابزاری برایشان نیست، خطر همینجاست که وقتی اخلاق و دین را ذبح می کنند، در سیاست هم خیر عمومی و منافع ملی را قربانی خواهند کرد.
