به گزارش فانوس زاگرس ، “مهرداد علی پور” هنرمند نام آشنای گچسارانی برنده تندیس موسیقی چهل و سومین دوره تئاتر بین المللی فجر شد.
به همین مناسبت ، مسعود گشتاسبی نوشت:
خبری خوشحال کننده و افتخار آمیز.
من فرق تئاتر با سینما را نمیدانم
اما خبر افتخار و پیروزی فرزندان گچساران مرا خوشحال می کند.
از تئاتر پرسیدم و دوستی گفت : “تئاتر آئینی ترین هنر جهان است”
در این زمینه جستجو کردم و نتایج بسیار جالب بود.
در صفحه ای بنام تئاتر و خیلی چیزای دیگه ؛
نوشته جالبی بود :
هر اثر هنری، روح انسان را به گونه ای صیقل می دهد.
در میان هنرها، تئاتر جایگاهی ویژه دارد.
آنکه شاهکاری می آفریند
آنکه آن را بازی می کند
گویی زندگی را بازی کرده و به تصویر می کشد و تماشاگر با برقراری ارتباط با آن، خود را باز می یابد و روح متلاطم خویش را آرام کرده و نیروی مجدد برای بازی زندگی کسب می کند.
بر اساس نظر روان شناسان پاسخ بیماران به هنر درمانی و اختصاصا تئاتر درمانی در اکثر موارد سریع تر و موثرتر از مصرف داروست،
چرا که بیمار با برقراری پیوندی عاطفی با بازیگران، روحش را عریان کرده و ناگفته ها را بیان کرده و درمان می شود.
در واقع هنر تکرار هر شخص یا به عبارتی تکرار زندگی هر شخص دیگریست و این تکرار، موقعیت را برای بروز احساسات مهیا می کند.
به جرأت می توان گفت بُعد درمانگر تئاتر از میان هنرهای دیگر شاخص تر است.
روان شناسان و هنرمندان، روح انسان را هدف قرار داده اند و درصدد درمان آن هستند.
هنرمند می نویسد، بازی میکند، میجنگد، میگرید، میخندد و…
و با این حربه ها به عمق روح انسان سفر کرده و لایه های پنهان ذهن او را که درگیر زخمی است به جنبش وا میدارد تا او نیز همسو با نویسنده، بازیگر، خود را بازخوانی کند و با این بازخوانی، روح را آزاد و آنرا درمان کند.
بی تردید زیبایی هنر در به پرواز درآوردن خیال و شفا بخشیدن روح،
پس از پروازی خیال انگیز است.
مطلبی از مجتبی شاعری که نوشته ؛
تئاتر یگانه هنری است که ضبط نمی شود،
مثل نقاشی امکان بازبینی ندارد
مثل شعر یا داستان در قالب واژه ها، ثبت نمیشود.
تئاتر اتفاقی است که در لحظه شکل می گیرد
مثل نگاه مهرآمیز مادرانه است که خاطره و امیدوارانه قدرشناسی از آن باقی میماند.
محمد علی کشاورز در مورد تئاتر می گوید :
بازیگر در تئاتر با تماشاگر رو به رو است و با او بده بستان دارد. نقش تماشاگر به او نیرو میدهد و چون تماشاگر از او دور است بازی ها باید درشت تر و اغراق آمیز تر باشد.
در سینما دوربین چشم تماشاگر است و بازی باید زیرپوستی و حسی باشد.
در تئاتر حرکت های بدنی کامل است، تمام بدن کار می کند و بازیگر باید نرمش داشته باشد ولی در سینما گاهی نمای درشت می گیرند، گاهی تند وگاهی آرام.
بنابراین می بینیم در سینما از آن حرکت های بدنی که در تئاتر یکی از عوامل مهم بازیگری است کمتر استفاده می شود. صدا و قدرت بیان هم در تئاتر بسیار مطرح است.
برای تئاتر بازیگر مجبور است که سوادش را داشته باشد و روی بدنش، حسش، عوامل داخلی و ظاهری اش کار کند تا بتواند روی صحنه آن را ارائه دهد.
تکرار میکنم
“مهرداد علی پور” هنرمند نام آشنای گچسارانی برنده تندیس موسیقی چهل و سومین دوره تئاتر بین المللی فجر شد.
این موفقیت یعنی حرکتی عالی در مسیر پیشرفت و اعتلای فرهنگ.
مسعود گشتاسبی
