توجه به نخبگان بومی حلقه گمشده توسعه منابع انسانی در کهگیلویه و بویراحمد
دکتر میلاد صابری نژاد؛
ضمن تبریک ۲۲بهمن ماه سالروز پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی به یادداشتی در موضوع ظرفیت های انسانی منطقه پرداخته ام که در ادامه می آید:
طی سالیان اخیر افراد و نیروهایی از استان کهگیلویه و بویراحمد و شهرستان های استان به مسولیت هایی در سطوح مختلف ملی دست یافته اند که متأسفانه عمر مدیریتی اکثر این عزیزان کوتاه بوده و تا توانستند خود را در جایگاه و مسولیتشان پیدا کنند از جایگاهشان کنار گذاشته شدند.
سوا از نبود همگرایی و عدم حمایت از این عزیزان شاید نداشتن اعتماد به نفس و عزت نفس در سرکوب شدن این استعداد ها بی تأثیر نبوده است.
در سطح استانی و شهرستانی هم متأسفانه طی سالیان اخیر بدلیل جو قومی و قبیله ای که بر همه امورات ما از جمله سیاست که مهمترین عامل تعیین کننده برای توسعه منابع انسانی است سایه افکنده و همه موضوعات ما به همین کلمه سیاست که بسیار تحت تأثیر جریانات سیاسی و قومی قرار گرفته ، گره خورده و باعث عقبگرد استان ما در بسیاری از شاخص های توسعه و بویژه عدم توجه به منابع انسانی و نخبگان بعنوان یکی از مهمترین شاخص های توسعه محور شده است.
همانگونه که واقفید نیروی انسانی نخبه و مبتکر و مدیر می تواند تحول ایجاد کند و باعث پیشرفت و توسعه همه جانبه در سطح جامعه و استان شود که بدلیل موارد ضد توسعه ای که در بالا گفته شد کهگیلویه و بویراحمد و شهرستان ها علیرغم موقعیت جغرافیایی و چهار فصل بودن ،دارا بودن منابع عظیم نفت و گاز و آب و سایر منابع خدادادی همواره در گزارش های رسمی مرکز آمار ایران جز استان های کمتر توسعه یافته به شمار می رود و نرخ بیکاری در استان ما طی سالیان گذشته همواره در وضعیت بدی قرارداشته است.
ریشه این معظلات و رتبه های ضعیف و وضعیت نامطلوب استان را می توان در نگاه اول در ضعف مدیریت و مسولان ناکارآمد که ناشی از عدم شایسته گزینی و بی توجهی به نخبگان جستجو کرد.
براستی چرا کهگیلویه و بویراحمد با داشتن چنین استعدادهایی و چنین منابعی همیشه در کف همه رتبه ها قرار داشته است؟
واکاوی این موضوع در متن و گفتار و کلام ما نمی گنجد و نیاز به بررسی جامع و کامل از سوی چندین پژوهشگر در نگاهها و دیدگاههای مختلف دارد تا راه به جایی برسانیم و برای توسعه و رهایی از این شرایط به شیوه ای علمی با موضوع کنار بیاییم.
اما طبیعتا برای کوتاه مدت و شاید کمتر پژوهش محور و مقدمتأ راههایی برای توجه به نخبگان دیارمان وجود دارد.
حقیر که بعنوان یک دندانپزشک با جمع زیادی از اقشار مردم استان کهگیلویه و بویراحمد و بخصوص شهرستان های گچساران و باشت و قومیت های مختلف و افراد مختلف چه باسواد و چه کمتر باسواد ارتباط داشته ام و ظرفیت های نخبگان را با توجه به منابع موجود و شرایطی که برای توسعه کوتاه مدت ،میان مدت و طولانی مدت درک کرده ام پا به عرصه مهم سیاست که کلید واژه حل خیلی از معماهای لاینحل بوده ،گذاشته ام تا بتوانم نقش مثبتی در نگاه ویژه به نخبگان بومی و توسعه منابع انسانی داشته باشم و با حضورم در عرصه سیاست چه مستقیم و چه غیر مستقیم و در جریان همین ارتباطات ناشی از حضورم در عرصه سیاست نقش شخصی ام را از حیث نگاه و توجه به نخبگان بومی دیارم مثبت ایفا کنم تا بعدها غبطه عدم همراهی با سیاسیون در جهت نگاه و توجه به نخبگان بومی را نخورم.
میدانیم این مسیر بسیار پر پیچ و خم است ، زمان می خواهد و همراهانی میخواهد که پای کار باشند و هم سو و هم نیت و هم نظر باشند و مهمتر از همه عزمشان برای رسیدن به این مهم جزم باشد .
اما بعنوان یک فرد و عضو کوچکی از جوانان دیارم با این نیت وارد کارزار شده ام و یقین دارم چون نیت خیر است منجر به خیر می شود و گام به گام تا رسیدن به هدف نهایی که همانا نگاه ویژه به نخبگان بومی و کمک به توسعه منابع انسانی بومی و پیاده سازی شایسته سالاری و شایسته گزینی واقعی است قدم خواهم برداشت .
در آینده در خصوص لزوم توجه به نخبگان و ظرفیت های انسانی بومی در سطح استان و کشور بیشتر خواهم گفت.
(دکتر میلاد صابری نژاد، کاندیدای انتخابات مجلس شورای اسلامی در حوزه گچساران و باشت)
