بچه های قدیم گچساران کسانی که شروع جوانی شان به دهه های پنجاه و شصت و حتی هفتاد خورد خاطرات خوشی از استادیوم تختی دارند،حضور پررنگ بختیاری و بندری و عرب زبان و دشتستانی و بهبهانی و …در کنار لرزبان ها و ترک زبان ها تنوع قومیتی جالبی در گچساران ساخته بود،تب و تاب فوتبال بیشتر از هوای گرم شهر داغ بود،تیم های مختلف،رقابت های جذاب،چه فوتبالیست هایی خلق شد که زیر سایه گمنامی دیده نشدند.
گچساران امروز هیچ شباهتی با گچساران پرشور و نشاط آن سالها ندارد،این را می توان از وضعیت چمن و زیرساختهای استادیوم تختی که روزی پذیرای جوانان پابه توپ و تکنیکی بود، دید.
چند سال پیش بودجه ای برای احیای این ورزشگاه درنظر گرفته شد و پیمانکار کارهایی انجام داد اما ظاهرا همه هدر رفت هزینه بود،کسی هم نه توضیح داد و نه توضیح خواست چرا این یادگار قدیمی اینگونه رها شده است و پول چه شد.
زمین تختی تنها چمن ورزشی طبیعی شهرستان که متعلق به عموم بوده است،دیگر زمین های فوتبال طبیعی شهر متعلق به نفت بوده که اجازه استفاده برای همه گروه ها وجود ندارد، زمین بشارت هم که مصنوعی است.
جالب اینکه همه شهرستان های اطراف از بهبهان و زیدون و دیلم و …گرفته صاحب چمن ورزشی طبیعی هستند.
گچساران تنها،بی کس،نه دلسوزی دارد و نه قهرمانی که نجاتش دهد.
گزارش ؛ احسان دری
