واکاوی انتخابات ۲۴ خرداد ۹۲؛روزی که عقلانیت و اعتدال برای قوه مجریه انتخاب شد

فانوس زاگرس؛

به قلم احسان دری

سال ۱۳۹۱ به گواه خیلی از تحلیل گران یکی از پر تنشترین سالهای سیاسی-اقتصادی کشور بعد از دهه ۶۰ بوده که در این سال با تغییرات شدید نوسانان قیمت دلار،شدید شدن تحریم ها،تورم و رکود باعث بوجود آمدن شرایط بد اقتصادی در کشور شد بصورتی که روزانه شاهد قیمت ها متفاوتی در بازار و نبود هیچگونه ثبات اقتصادی بودیم و از سوی دیگر دعواهای سیاسی مسئولان ارشد کشوری از جمله سران قوه مجریه و مقننه به بالاترین حد خود رسیده بود که رقم خوردن یک شنبه سیاه مجلس شورای اسلامی یکی از آن موارد بود.
محمود احمدی نژاد در سال های پایانی دوره ریاست جمهوری خود علاوه بر منتقدان جدی او در طیف اصلاح طلبی حالا دیگر از میان اصولگرایان نیز منتقدان جدی پیدا کرده بود و کسانی که به مصلحت هایی در طول سال های قبل از ۹۱ با وی مدارا می کردند اکنون به صف مقدم انتقاد از احمدی نژاد می پرداختند و شاید دلیل آن موضع گیری های احمدی نزاد مقابل اصولگرایان از جمله در بحث خانه نشینی یازده روزه و همراهی کردن با عزیز دردانه خود اسفندیار رحیم مشایی بود.

احمدی نزاد هیچگاه خود را اصولگرا و وامدار این طیف که در انتخابات خرداد ۸۸ از وی حمایت چشم گیری داشتند معرفی نکرد و شاید اینگونه برداشت می کرد که اصولگرایان به وی محتاج هستند نه وی به آنها،احمدی  نژاد در پایان دوران ریاست جمهوری خود نیز رابطه خوبی با روحانیت نشان نمی داد که شاید دلیل آن انتقادات مراجع تقلید از وضعیت بد اقتصادی و سیاسی کشور بود.
تعاملات دولت احمدی نژاد با مجلس شورای اسلامی در دو سال پایانی دولت دهم به پایین ترین حد خود رسیده بود و حرکت بر اساس منافع ملی جای خود را به دعواهای شخصی سیاسیون داده بود و واضح بود که رهبر معظم انقلاب و عموم مردم این درگیری های سیاسی و کشاندن آن به بدنه ملت را به مصلحت کشور ندانسته و خواهان برقراری آرامش سیاسی در کشور بودند که بارها مقام معظم رهبری در سخنرانی های خود سران قوا را به تعامل بیشتر دعوت می کردند.

با توجه به شرایط بد اقتصادی که بر اساس تصمیمات غیر کارشناسی دولت دهم بر کشور تحمیل شده بود و همچنین در پیش روی بودن انتخابات ریاست جمهوری یازدهم، رهبر معظم انقلاب سال ۹۲ را سال حماسه سیاسی و حماسه اقتصادی نامیدند و ملت ایران را در جهت حرکت در تحقق این دو حماسه دعوت نمودند.

احمدی نژاد در سال ۹۲ نیز دست از لجازی های سیاسی و حرکت های احساسی خود که نشات از نوعی ناپختگی سیاسی بود بر نمی داشت که اوج این رفتارهای اشتباه را در زمان ثبت نام کاندیداهای ریاست جمهوری یازدهم دیدیم که در روز آخر در اقدامی نامتعارف و بی سابقه دست در دست اسفندیار رحیم مشایی همان کسی که با نامه رهبر انقلاب از معاون اولی کنار گذاشته شد،کسی که مراجع تقلید بارها احمدی نزاد را از دوری کردن با او دعوت می نمودند و کسی که حرف ها و ایده هایش با برخی خط قرمزهای سیاسی-اعتقادی کشور مغایرت داشت و  هیچگاه اصولگرایان حامی احمدی نژاد نتوانستند وی را تحمل کرده که علی احمدی وزیر آموزش پرورش دلیل عزل خود را انتقاد از رفتارهای مشایی اعلام کرد،وارد ستاد انتخابات وزارت کشور شد و با پرچم گردانی همراه مشایی اوج یک دندگی و دهن کجی خود به آرمان های که روزی ادعای پیروی از آن را سر می داد را نشان داد و وقتی از وی پرسیدند به عنوان رئیس جمهور آیا همراهی نمودن مشایی برای ثبت نام غیرقانونی نیست پاسخ داد در مرخصی یک روزه به سر می برم!!!!

در انتخابات ریاست جمهوری یازدهم، هشت کاندید نهایی از سوی شورای نگهبان مورد تایید رسید که خط خوردن نام آیت الله هاشمی رفسنجانی که با ثبت نامش موجی از امید را در کشور زنده کرده بود باعث بوجود آمدن یک شوک سیاسی شد که تا لحظه آخر قبل از آغاز فعالیت رسمی تبلیغات انتخابات ریاست جمهوری همگان امید داشتند به نوعی وی بتواند با تایید شورای نگهبان به کارزار انتخاباتی برگردد که خیلی از تحلیل گران پیش بینی کرده بودن با حضور آیت الله هاشمی رفسنجانی وی پیروز قطعی خواهد بود.

اینکه چرا مردم در سال ۱۳۸۴ به آیت الله رفسنجانی نه گفتند و همان مردم در انتخابات ۱۳۹۲ خواستار حضور وی بودند خود نیاز به کارشناسی دقیق دارد اما اینکه مردم از نوع مدیریت اصولگرایی دولت های نهم و دهم خسته و ناراضی بودن در آن شکی نیست.

از میان هشت کاندید ریاست جمهوری یازدهم باز تعدد کاندید را در جبهه اصولگرایی می توانست دید که از میان علی اکبر ولایتی،محمد باقر قالیباف و حداد عادل مقرر شده بود تنها یک نفر در صحنه بماند که این امر میسر نگردید و تنها حداد عادل در لحظات آخر با عدم حمایت از کاندید خاصی کناره گیری کرد و علی اکبر ولایتی و محسن رضایی با هوشمندی خود پازل اعتدالی که توسط آیت الله هاشمی رفسنجانی و سید محمد خاتمی با کناره گیری عارف به نفع حسن روحانی چیده شده بود را کامل کردند و نگذاشتند دو کاندید مورد حمایت اکثر اصولگرایان یعنی سعید جلیلی و محمدباقر قالیباف به نتیجه مطلوب برسند.

مردم با انتخاب حسن روحانی پیام های روشنی دادند و آن انتخاب اعتدال و عقلانیت بود و نشان دادند دیگر حاضر به انتخاب احساساتی نیستند و شاید اگر در سال ۸۴ به آیت الله هاشمی رفسنجانی نه نمی گفتند شاهد روزهای تلخ اقتصادی-سیاسی بعد از آن نبودند.

اکنون حدود سه سال از آن روزها می گذرد و دولت تدبیر و امید که همه تلاش خود را در سر و سامان دادن زخم های به جا مانده از دولت به کار برده توانسته موفقیت هایی از جمله در رفع تحریم ها و ایجاد یک آرامش و وحدت سیاسی-اقتصادی در کشور بوجود آورده و هرچند با انتقادات غیرمنصفانه مخالفان خود روبه رو است اما اکثریت بر حاکم شدن عقلانیت بر قوه مجریه کشور معترف هستند.

منتقدان کسانی هستند که اعتقاد دارند فردای برجام باید بیکاری در کشور به صفر درصد رسیده و رفاه حداکثری در سرتاسر کشور حکمفرما شود اما باید پذیرفت دولت تدبیر و امید که توانست سنگ های بزرگی که مانع پیشرفت کشور بود را کنار گذاشته و نیاز به زمان بیشتری برای پیشبرد کشور به نقطه های تعالی رفاه و برقراری عدالت اجتماعی دارد.