اسلام ذوالقدرپور در یادداشتی نوشت : سیاستگذاری خارجی ازجمله بخشهای سیاستگذاری عمومی است که دست نامرئی در آن مورد استفاده قرار گرفته و دارای اثربخشی است. سیاستگذاری خارجی، میدانی است که ذینفعان گوناگون آن دارای منافع و منابع متفاوت هستند که برقراری موازنه در اهداف و سیاستها را بسیار سخت نشان میدهد، اما همان دست نامرئی سیاستگذاری است که با مدیریت منافع و منابع بازیگران، تعادل را برقرار و منافع جمعی را بر منافع فردی پیروز میسازد.
اسلام ذوالقدرپور در یادداشتی می نویسد: در چنین جهانی با روندی سریع از تغییرات و نظمهای نوین، اصرار بر سیاستهای قدیمی و آرمانی در سیاستگذاری خارجی میتواند سبب تضعیف قدرت راهبردی و دیپلماسی یک بازیگر در نظام منطقهای و جهانی شود. فرآیندی که گویا در ایران در حال پیگیری بوده و سیاستگذاران کشور تلاش دارند تا در برنامه هفتم توسعه نیز همچنان بر همان سیاستگذاری خارجی پیشین اصرار کنند!