این پژوهش بر فرآیندهای مولکولی موثر در ترمیم زخم متمرکز است که انتقال را از مرحله التهاب –مکانیسم دفاعی- به مرحله تکثیر -تشکیل سلولهای جدید برای ترمیم بافت آسیبدیده- تنظیم میکند. این گروه پژوهشی، «مولکولهای طولانی آرانای غیر رمزگذار»(lncRNA) را در زخمهای پوست انسان بهدستآمده از نمونههای بافت بررسی کردهاند که از بیمارستان دانشگاه کارولینسکا دریافت کرده بودند و یک تنظیمکننده کلیدی را در بهبود زخم یافتند.
«نینگ زو لاندن»(Ning Xu Landén) پژوهشگر موسسه کارولینسکا گفت: پژوهش ما نشان میدهد که یک مولکول طولانی آرانای غیر رمزگذار موسوم به «SNHG26» در هدایت سلولهای پوست طی مراحل ترمیم زخم و انتقال از مرحله التهاب به مرحله ترمیم نقش اساسی دارد.
پژوهشگران از موشها برای کشف نحوه تعامل این مولکول با ژنهای دخیل در التهاب و ترمیم بافت استفاده کردند. در موشهای فاقد SNHG26، بهبود زخم به تأخیر افتاد و اهمیت این مولکول را در برقراری تعادل بین التهاب و ترمیم بافت نشان داد. این کشف، راه را برای روشهای درمانی جدید زخمهای حاد و مزمن هموار میکند.
لاندن گفت: با هدف قرار دادن SNHG26 ممکن است بتوانیم به روند ترمیم سرعت ببخشیم و عوارض را کاهش دهیم؛ به ویژه در زخمهای مزمن که التهاب بلندمدت مشکل اصلی است.این پژوهش در مجله «Nature Communications» به چاپ رسید.
