مدتهاست دانشمندان، از جمله ارل کی. میلر پیشنهاد کردهاند که قشر پیشپیشانی میتواند فعالیت نواحی عقبیتر مغز را هدایت کند. شواهد کالبدشناسی این ایده را پشتیبانی کرده بود، اما هدف مطالعه جدید این بود که مشخص شود آیا این قشر یک نوع سیگنال کلی میفرستد یا پیامهای متفاوت برای نواحی مختلف ارسال میکند.
پژوهشگران دریافتند دو ناحیه در قشر پیشپیشانی یعنی قشر اربیتوفرانتال (ORB) و ناحیه سینگولیت قدامی (ACA) اطلاعات مربوط به برانگیختگی و حرکت را به دو ناحیه دیگر منتقل میکنند: قشر بینایی اولیه (VISp) و قشر حرکتی اولیه (MOp).ناحیه سینگولیت قدامی با افزایش برانگیختگی، تمایل بیشتری به تقویت بازنماییهای بصری در قشر بینایی اولیه دارد و قشر اربیتوفرانتال تنها در برانگیختگی بسیار بالا فعال میشود و وضوح رمزگذاری بصری را کاهش میدهد.
سینگولیت قدامی کمک میکند مغز روی جزئیات بصری معنادار تمرکز کند، در حالی که قشر اربیتوفرانتال توجه به محرکهای قوی اما بیربط را کاهش میدهد. این دو زیرناحیه پیشپیشانی در واقع یکدیگر را متعادل میکنند.
تغییر پردازش دید با برانگیختگی و حرکت
نقشهبرداری از عملکرد مغز نشان داد که نورونهای سینگولیت قدامی اطلاعات بصری دقیقتر و حساستری به تغییر کنتراست منتقل میکردند. فعالیت سینگولیت قدامی با سطح برانگیختگی هماهنگ بود، در حالی که قشر اربیتوفرانتال فقط در آستانههای بالا پاسخ میداد.
نویسندگان نوشتند: دادههای ما از مدلی پشتیبانی میکنند که بازخورد قشر پیشپیشانی در سطح زیرناحیهها و اهداف تخصصی است، بهگونهای که هر ناحیه فعالیت قشر هدف را بهطور انتخابی شکل میدهد، نه اینکه آن را بهطور کلی تعدیل کند.
