طراحی سایت و قالب وردپرس
  • تاریخ انتشار خبر : پنج شنبه ۱۶ خرداد, ۱۳۹۸ | کد خبر : 99044 | نویسنده : sajad |
  •   

      احسان محمدی    اغراق‌آمیز نیست اگر مناظره خردادماهمیرحسین موسوی و محمود احمدی‌نژاد را برای ما ایرانیان مناظره قرن نام بگذاریم. پیش از آن هم مناظره بود اما این همه رسانه نبود و فراگیر نشد و پس از آن هم بود اما این همه دو قطبی و جریان‌ساز نشد. اما پرسش اینجاست که یک دهه بعد از آن […]

    فانوس زاگرس؛

     

    احسان محمدی

     

     اغراق‌آمیز نیست اگر مناظره خردادماهمیرحسین موسوی و محمود احمدی‌نژاد را برای ما ایرانیان مناظره قرن نام بگذاریم. پیش از آن هم مناظره بود اما این همه رسانه نبود و فراگیر نشد و پس از آن هم بود اما این همه دو قطبی و جریان‌ساز نشد. اما پرسش اینجاست که یک دهه بعد از آن ماجرا، چه آموختیم؟

     

    ده سال یعنی کودکی که آن شب به دنیا آمده حالا کلاس چهارم دبستان است. خواندن و نوشتن و جدول ضرب می‌داند و احتمالاً اگر نام مشاهیر خودمان را بلد نباشد، یکی دو جین بازیکن بارسلونا و رئال و لیورپول را حفظ است. دختر باشد به سن تکلیف رسیده اما ما چطور؟ اهل سیاست و رسانه. بزرگتر شده‌ایم؟ عمیق‌تر به ماجراها نگاه می‌کنیم یا کماکان درگیر جنگ ازلی_ابدی سیاه و سفید در سرزمینی هستیم که انگار رنگ خاکستری در جعبه مداد رنگی ذهن‌مان وجود ندارد؟

     

    این یک نصیحت احلاقی نیست که از بس برخی افراط کردند که اندرزهای اخلاقی هم نخ‌نما شد ولی درنگ در یک رفتار است که به همه ما سرایت کرده است. موریانه تفرقه. موریانه دور شدن از هم به خاطر اختلاف‌نظر بر سر حمایت از این یا آن.

     

    چند روزی است به عکسی قدیمی ( احتمالاً سال ۷۶) نگاه می‌کنم که در خطبه‌های نماز، سیدمحمد‌خاتمی و ناطق‌نوری دوشادوش هم ایستاده اند. سرسخت‌ترین رقبای آن زمانه در کشاکش انتخابات. چه شد که حالا برخی از سیاسیون که در نظرگاه مردم سرنوشت مشابهی دارند، حتی حاضر نیستند در مراسم افطاری هم شرکت کنند؟

     

    10 سال بعد از مناظره قرن ایران

     

    یکسال بعد در ۱۴ خرداد ۸۹ که هنوز محمود احمدی‌نژاد در باور برخی عصاره همه خوبی‌ها بود، در مراسم سالگرد ارتحال امام خمینی(ره) در حالی که سخنران پس از او سید حسن بود، با شیطنت، مثل مجری برنامه اعلام کرد که “گوش جان می سپاریم به سخنان رهبر معظم انقلاب”.

     

    نوه امام اما به روال برنامه از پیش اعلام شده، به جایگاه آمد و شعارها شروع شد. “نواده روح الله/سید حسن نصرالله”. کسانی در حمایت از احمدی‌نژاد، نمی‌گذاشتند کلام او منعقد شود و تنها این جمله از او شنیده شد: “تا بوده همین بوده”… لحظاتی بعد، رهبری انقلاب به جایگاه آمد، نوه امام (ره) را به آغوش کشید و تلویحاً نسبت به “رواج بی اخلاقی ها” انتقاد کرد.

     

    آشکار بود که آنها نه از حُب سیدحسن نصرالله که از بغض رابطه نزدیک نوه امام با اصلاح‌طلبان آن شعار را می‌دادند که حاوی پیام سیاسی صریحی بود. اما نتیجه؟ جز این شد که شکاف‌ها به گسل تبدیل شد؟

     

    حالا بعد از ده‌سال و آن همه مقدس‌سازی یک چهره سیاسی در جای درستی ایستاده‌ایم که باز برخی دست به تقدیس چهره‌های دیگر می‌زنند؟ بخشی از توهمی که در رفتار و گفتار و کردار برخی چهره‌ها می بینیم، نتیجه همین مسخ ماست. این شیفتگی که آدم را کور می‌کند و هیچ عیبی در معشوقه‌مان نمی‌بینیم. 

     

    10 سال بعد از مناظره قرن ایران

     

    کسانی که بی‌توجه به هشدارها احمدی‌نژاد را مقدس کردند و باعث شدند جوان‌هایی فریاد بزنند که “به بهشت نمی‌روند اگر احمدی آنجا نباشد” الان کجا کز کرده‌اند؟ چرا اگر باور دارند که رفتار امروز احمدی‌نژاد غلط است و به دیگران هم سرایت کرده، شجاعانه نمی‌آیند و اعتراف نمی‌کنند که اشتباه کردند؟ چرا دوباره آن رفتار را باز تولید می‌کنند؟ نمی‌دانند هر بار این بت‌سازی و بت‌شکنی چه میزان در دیوار اعتماد مردم ترک ایجاد می‌کند؟

     

    اعتماد مردم، خمیرِ بازی نیست که بشود با آن قلعه ساخت و دوباره به هم ریخت و از نو ساخت. هر زنده‌باد و مُرده‌بادی که راه می اندازیم بخشی از اعتماد مردم را خدشه‌دار می کنیم. این کشور را دچار چندپارگی می‌کنیم. یادمان نرود این سقف بریزد روی سر همه ما می‌ریزد. روی سر بچه‌هایمان که می‌خواهند اینجا بزرگ بشوند و زندگی کنند نه اینکه خودشان را توی بشکه قایم کنند و در آرزوی زندگی در استرالیا، طعمه ماهی‌های اقیانوس شوند.

     

    عرصه سیاست، عرصه قدیس‌ها نیست، از هاشمی و خاتمی و موسوی و روحانی تا ناطق‌نوری و قالیباف و احمدی‌نژاد و … همه قابل نقدند. انسانند و در معرض خطا بوده‌اند. چرا اصرار داریم این همه تقدس ببخشیم به آدمها که انگار هیچ عیبی ندارند و اگر کسی ایرادی گرفت به او یورش ببریم و خرخره‌اش را می‌جویم؟

     

    بعد از ده سال به رفتار و گفتار و نوشتار خودمان نگاه کنیم، آیا حال این کشور را بهتر کرده‌ایم؟ در مسیر درستی به پیش می‌رویم؟ زحم‌های آن روزها را مرهم گذاشتیم یا رویشان نمک ریختیم؟ از آن مناظره چیزی یاد گرفتیم یا هنوز از آن به عنوان پتکی برای کوبیدن به سر مخالف‌مان استفاده می‌کنیم؟ انصاف بدهیم؛ در این ده‌سال پیش رفتیم یا در جای خود فرو؟

     

    انتهای خبر/
    برچسب ها :
    -نظرتان درباره این دیدگاه چیست؟
    نظرات در مورد » “۱۰ سال بعد از مناظره قرن ایران”
    1. ناصر گفت:

      جناب احسان محمدی کاش سعادت میداشتم و حضور ی زیارت میگردم
      لذت بردم از محدود نوشته های خوبی هست که این مدت طولانی استفاده کردم

      0

      0

    
    امروز چهارشنبه ۱۸ تیر ۱۳۹۹
    • تـــازه ترین خبرها
    • پـــربازدیدترین ها
  • نامه فرهنگی بازنشسته گچسارانی خطاب به نمایندگان زاگرس نشین
  • اولین دوره گویندگی و مجریگری در شهر دهدشت برگزار می شود+جزئیات
  • انتصاب در سازمان مدیریت و برنامه ریزی کهگیلویه و بویراحمد/قلندر حسن پور جایگزین محمود هرمزی شد
  • در خصوص تعویق کنکور/نامه فرهنگی گچساران به وزیر علوم
  • مهار آتش در خائیز کهگیلویه
  • مارگون شهرستان شد
  • تحول فرهنگی در آموزش و پرورش چرام
  • دو پیشنهاد یک جوان به راهبر منطقه ای بنیاد علوی در شهرستان لنده
  • تشکیل کارگروه حقوقی برای بررسی موضوع اعتبارنامه تاجگردون
  • دستگیری ضارب پزشک کهگیلویه و بویراحمدی کمتر از ۴۸ ساعت در یاسوج
  • روابط عمومی شرکت نفت گچساران در واکنش به اظهارات کریمی نماینده اراک/ چند انتصاب بر حسب اتفاق با تاج‌گردون نسبت فامیلی داشتند
  • استراتژی جدید ایران در رویارویی با زیاده خواهی های آمریکا
  • آتش بی مسئولیتی و بی توجهی بر پیکر زخمی زاگرس
  • ناکافی بودن ۳۰۰دستگاه دمنده برای مهار آتش سوزی جنگلهای استان کهگیلویه و بویراحمد
  • جلسه و حواشی ناتمام شورای شهر یاسوج ؛ جلساتی که با تنش شروع و با دعوا پایان می یابد+جزئیات و تصاویر
  • کرونا در کهگیلویه و بویراحمد/گچساران و باشت بیشترین مبتلایان را دارند
  • اهمیت پخش مویرگی در صنعت پخش
  • چه دوربین هایی مناسب پلاک خوانی هستند؟
  • چه کولر گازی برای چه متراژی مناسب است؟ 
  • تشکیل پرونده برای عاملان آتش سوزی کوه دیل در گچساران
  •